[Jesień 1972] Równonoc Jesienna - Kiermasz (Wątek główny)

Tłum przesuwał się wokół nich powoli, szeleszcząc cięższymi płaszczami i papierowymi torbami, ale ona zdawała się odcinać od tego wszystkiego, skupiona na Deirdre. Na słowa o pustych ścianach jej spojrzenie zmiękło niemal niezauważalnie. Puste ściany. Brzmiało to znacznie gorzej niż samo spłonęło. Bo po pożarze zwykle zostawało coś materialnego - nadpalony mebel, okopcona ramka, zapach dymu wbity w drewno. Pustka była bardziej brutalna. Dawała wrażenie, że człowiek jeszcze nie wrócił do własnego życia.
- Może powinnaś zacząć od mebli? - podsunęła z delikatnym uśmiechem, bo w takim przypadku brak obrazów nie był jej jedynym zmartwieniem. - Jeśli będziesz potrzebowała pomocy w dekorowaniu, możesz na mnie liczyć. Chyba, że chcesz odwzorować wcześniejszy układ.
Współczuła jej, że straciła w pożarze wszystkie rzeczy, tym bardziej, że sama przecież wróciła do mieszkania przesiąkniętego sadzą i dymem, do książek, których nie mogła już dotknąć bez wyczuwania spalenizny na palcach. Cóż więc jej po tym, że mieszkanie nie spłonęło, skoro i tak nie mogła do niego wrócić przez smród?
- Po obraz najlepiej, gdybyś wpadła do galerii. Będziesz mogła wybrać coś dla siebie - dodała spokojnie, gdy przechodziły między kolejnymi straganami. Nie chciała dać jej przypadkowego obrazu, byle był. Obraz potrafił całkowicie zmienić przestrzeń, więc musiała najpierw wiedzieć, czego kobieta oczekuje.
Przystanęła przy straganie z drobną ceramiką, ale tylko na moment, bardziej odruchowo niż z faktycznego zainteresowania.
- Klienci często wybierają coś dlatego, że jest modne albo wygląda elegancko z daleka, a potem wieszają to na ścianie i po kilku tygodniach przestają nawet zauważać - mówiła dalej. - Tymczasem naprawdę dobry obraz powinien rezonować z właścicielem. Powinien coś w nim poruszać, nawet jeśli nie do końca potrafi nazwać co.
Ruszyły dalej powoli przez kiermasz, mijając stoisko z suszonymi ziołami i ręcznie haftowanymi obrusami. Gdzieś obok sprzedawca nalewał gorący cydr do ceramicznych kubków, a zapach cynamonu mieszał się z chłodnym powietrzem i ledwie wyczuwalną nutą spalenizny, której Londyn nadal nie potrafił się pozbyć.
Kiedy Dei wspomniała o owocach w popiele, Astoria uniosła wzrok ku niewielkiemu stoisku. Rzeczywiście w drewnianych skrzynkach leżały ciemne owoce obtoczone srebrzystoszarym pyłem. Pachniały słodko i dymnie jednocześnie.
- Na sen? - powtórzyła ciszej. Spojrzała na Deirdre uważniej. - Nie wróciłaś do rodziców? - Pod zmęczonymi oczami dostrzegała cień niewyspania, napięcie ukryte w ramionach, tę charakterystyczną kruchość ludzi, którzy zbyt długo funkcjonują na eliksirach, obowiązkach i sile rozpędu. - Powinnaś trochę przystopować, Dei, bo się wykończysz. - dobrze znała te mechanizmy. Potrafiła całymi dniami żyć wyłącznie na herbacie i chłodnej determinacji, ignorując zmęczenie aż do momentu, gdy organizm wymuszał na niej zatrzymanie.
Gdy dotarły do stoiska z przeróżnymi smakołykami, Astoria odeszła na moment do sąsiedniego handlarza, który częstował cydrem. Nad miedzianym kotłem unosiła się para pachnąca cynamonem, goździkami i pieczonym jabłkiem. Materiał jej płaszcza poruszył się miękko przy ruchu, kiedy wyciągnęła dłoń po dwa gliniane kubki. Wróciła do Deirdre i podała jej jeden.
- Proszę - uśmiechnęła się lekko, rozglądając się już za kolejnym przystankiem. - Materacy tu chyba próżno szukać, ale może znajdziemy ci wygodne poduszki?