Nie była pewna czego się spodziewała, ale kiedy Brenna przyznała jej rację to nabrała dużo powietrza w płuca i z wyraźną ulgą je wypuściła, jakby nagle wielki ciężar spadł jej z ramion. Scenariusz nie mógł potoczyć się inaczej, a całe też szczęście, mężczyzna który wcześniej je zaczepiał wydawać się znaleźć nową ofiarę. Zagadał do niej, zachwalając na nowo tak samo pierożki jak i tatuaż z którym szły w pakiecie. Koleś który z nim rozmawiał, definitywnie turysta biorąc pod uwagę jego ubranie i aparat trzymany w ręce, wydawał się całkiem zainteresowany składaną mu propozycją, chociaż wyraźnie momentami gubił się i miał trudności ze zrozumieniem do było do niego mówione. Może pod koniec dnia wszyscy będą szczęśliwi; pan chińczyk bo złapał klienta, turysta bo dostał tatuaż i pierożki, a one bo apteka okaże się apteką. Za to ostatnie Dora najmocniej trzymała kciuki.
Zbliżyły się do budynku, który miał być siedemnastką. Co prawda nie posiadał na sobie wyraźnego numeru, ale dało się to na oko obliczyć dzięki znajdującym się dookoła budynkom. Niektóre z nich miały przybite numerki, chociaż każdy bez wyjątku wyglądał na niezwykle zmęczony życiem.
— Może te pierożki to nie on robi? Ja to sobie w sumie pomyślałam, ze no to bardziej taki lokal łączony, czy coś takiego, chociaż nawet jeśli to i tak brzmi to… niehigienicznie, ze tak to ujmę — na pewno jedzenie w miejscu, gdzie dziurawiło się człowieka, musiało ciągnąć za sobą jakieś mało przyjemne konsekwencje. Jakieś zapalenia i inne infekcje. A może kto wie, może gdyby weszły do środka to obie by się w jakiś pozytywny sposób zaskoczyły.
— No dobra, to co, wchodzimy? — mało w tym pytaniu było pytania, bo Dora ruszyła przed siebie, gotowa zmierzyć się ze wszystkim, co mogła znaleźć je w środku. Całość nie wyglądała jakoś przesadnie nietypowo. Były półki, komody z szufladkami, a dodatkowo unosił się w środku bardzo silny zapach ziół, który pewnie niejednego kręcił w nosie. Dorze się nawet podobał. Dziewczyna podeszła do lady, gdzie stał wiekowy mężczyzna z długą, białą brodą i zagadała do niego, dość szybko pokazując mu kartkę i to co miała na niej zapisane, a dokładniej nazwę tego czego szukała. Mężczyzna pokiwał głową z zastanowieniem i odwrócił się, by wysunąć jedną z niewielkich szufladek i w niej pogrzebać. Zapakował to co z niej wyjął w papier, przyjął zapłatę (podaną przez Dorę trochę niepewnie, bo wciąż nie była przekonana czy to na pewno magiczne miejsce), ale wszystko się zgadzało więc wystarczyło się pożegnać i wyjść na dwór. Tam dziewczyna odpakowała zawiniątko i przyjrzała się zwartości, przez moment obracając w palcach coś co przypominało kamień. A potem się zaśmiała. — To zwykły bezoar — podsumowała wesoło. — Ale dobrze, i tak mi był potrzebny.
But I have promises to keep,
And miles to go before I sleep.