29.05.2026, 09:40 ✶
Nigdy się porządnie nie zagoją, bo nie mieli na tyle dużo medykamentów, by bez zamartwiania się o następne dni mogli ich użyć. Zawsze było na później. Na gorszy czas. A jeśli później stanie się coś gorszego i wszystkiego zabraknie?
Z ciężarem w piersi korzystali z bandaży, ale i tych używali oszczędnie. I może to był błąd, bo cieńsze warstwy nie osłaniały tak ran, by te nie były drażnione przez na przykład, ubrania, przez co bandaże przesiąkały szybciej i częściej trzeba było je zmieniać. Stracili samochód, więc nie mogli wrzucić plecaków go bagażnika, a przecież Hannibal nie mógł wszystkiego nosić sam.
Jessie ledwo zarejestrował ruch obok siebie. Prawie nie wyczuł ruchu ubrań przy szyi, kiedy Hannibal zaglądał mu pod ubranie. Domyślał się, że bandaże zaczęły już przeciekać, ale raczej powinny wytrzymać, chociaż do rana. Jessie nie czuł tego irytującego łaskotania, kiedy coś ściekało po skórze.
Kołnierz wrócił na swoje miejsce, pieszczotliwy dotyk wywołał dreszcz, ale Jessie nie wrócił jeszcze do Hannibala.
Było tak cicho.
Tylko głos Hannibala, trzeszczący pod ich butami gruz i dźwięki nocy. Żadnych krzyków. Żadnych pisków. Żadnego płaczu. Nikt nie rzucał zaklęciami, nikt nie wił się w bólu, na ziemię nie padały kolejne trupy. Tylko… cisza. Spokój niemal usypiający.
Jasper zaczynał odczuwać ogarniające go zmęczenie i coraz wyraźniejszy ból w mięśniach, błagających o odpoczynek. Adrenalina musiała spaść, a przez ostatnich kilka dni biegali, ukrywali się, i ledwo spali, bo niepokój, że mogliby zostać znalezieni, nie pozwalał im odpocząć.
Hannibal coś do niego powiedział. Jessie odwrócił się do niego i otworzył usta, by odpowiedzieć, kiedy jego wzrok ześlizgnął się na rękę Hannibala. Na różdżkę w jego dłoni. Hannibal chciał użyć magii…
Hannibal użył magii… Prawda?… Wcześniej… Jessie widział światło…
-Co ty robisz? - spytał.
Byli tu sami. Nikogo więcej. Żadnych innych czarodziejów. Jeżeli będą używać magii…
-Przestań! - zawołał, sięgając jedną ręką do koszuli Hannibala, by go złapać, a drugą do jego ręki, by wytrącić mu różdżkę. -Znajdą nas… ONI NAS, KURWA, ZNAJDĄ!
Nie było do końca wiadomym, w jaki sposób Śmierciożercy znajdowali buntowników przez samo używanie magii - może nałożyli na każdego czarodzieja Namiar, ale jak? - wiadomym było jednak, że czarowanie wabiło popleczników Tego-Którego-Imienia-Nie-Wolno-Wymawiać.
W ten sposób zginęli Alice i Henry. Jedno niewielkie zaklęcie Lockharta wystarczyło, by Śmierciożercy ich otoczyli i brutalnie zakończyli ich życia.
A może to wcale nie o magię chodziło, ale strach robił swoje?