[wiosna 1972, ranek] Zapalimy świeczkę

Nie żałowała powitania Alastorowi. Ani słowa, ani uścisku. Potraktowała go tak, jakby był po prostu przyjacielem i nic więcej – choć w oczach pojawił się pewien cień.
  Nadal pamiętała.
  Nie wszystko przemijało ot tak, ulatniało się całkiem niczym proch na wietrze. Choć być może wtedy pewne rzeczy byłyby wtedy, najzwyczajniej w świecie, prostsze.
  ”Przemówienia” Patricka wysłuchała w skupieniu; aczkolwiek było ono… cóż. Ładną przestrogą dla tych, którzy byli najmniej zaangażowani w cały chaos, jaki się wokół nich zagęszczał. Bo spojrzenie kobiety, skierowane teraz w stronę Stewarda, wyraźnie mówiło coś w stylu „oboje wiemy, że to niemożliwe”.
  Bo mieli chronić.
  Bo byli tarczą, o którą powinni się rozbić śmierciożercy.
  Bo pewne rzeczy były powinnością, której porzucenia raczej nie należało się spodziewać, nie spośród tu obecnych.
  Choć w jednym zdecydowanie miał rację: działać z rozwagą. A odrobiny rozwagi komuś tu zabrakło, choć może nie tyle rozwagi, co…
  … koncentracji? Niemniej nie zamierzała pozwolić, by Moody paradował przed wszystkimi z woskiem na czole.
  - Alek… chodź no tu – westchnęła cicho, zbliżając się do mężczyzny. Nie miała daleko, stał przecież praktycznie obok. Krok, dwa, żeby stanąć przed nim, oko w oko.
  Jak kiedyś, niejeden raz.
  - Nie możesz świecić tym woskiem na prawo i lewo – mruknęła cicho, wyciągając dłoń, żeby palcami przeczesać grzywkę i ułożyć ją w odpowiedni sposób.
  Jak kiedyś.
  Cholerne Beltane.