01.06.2026, 19:09 ✶
Cichy zgrzyt rozszedł się po szatni i zginął niemal natychmiast, połknięty przez krótki trzask ognia, kiedy Lukas odpalał papierosa końcem różdżki. Victoria nie zareagowała, zbyt skupiona na przedmiotach leżących między nimi i na własnych myślach, które próbowały ułożyć list, sznurek, blaszkę i dziwną runę w coś choćby odrobinę przypominającego sens. Dźwięk był za cichy, za krótki, zbyt łatwy do pomylenia z pracującym metalem szafek albo drewnem stadionu, które od lat jęczało przy każdej zmianie pogody. Gdyby ktoś stał za nimi, mógłby uznać, że miał szczęście. Gdyby ktoś właśnie się wycofywał, robił to wystarczająco ostrożnie. Lukas nie miał o tym pojęcia. Patrzył na czerwony sznurek z kwaśnym grymasem, jakby zwyczajność tego przedmiotu obrażała go bardziej niż jakakolwiek klątwa.
— Właściwie to chyba gorsze — powiedział po chwili, wypuszczając dym bokiem. — Gdybyś znalazła na tym magię, mielibyśmy przynajmniej coś konkretnego.
Nie wyglądał na uspokojonego. Raczej na bardziej rozdrażnionego. Klątwa byłaby przynajmniej czymś, z czym dało się walczyć. Zwykły sznurek był gorszy, bo oznaczał, że ktoś wszedł mu pod skórę bez żadnego wielkiego gestu, bez zaklęcia, bez czarnej magii, bez czegokolwiek, co dałoby się nazwać i oddać w ręce specjalisty. Przeniósł wzrok na Victorię.
— Jeśli runę można odłożyć na bok, tym lepiej. Chociaż nie powiem, żebym jakoś szczególnie się cieszył, że mam w mieszkaniu pamiątkę po Spalonej Nocy. Dwa dni po niej ją zobaczyłem. Może trzy. Wszystko wtedy trochę zlewało mi się w jedno. Jeśli naprawdę radzisz mi wynieść się na jakiś czas, rozważę to. Może klub znajdzie mi pokój, którego nikt jeszcze nie zdążył oznaczyć, przekląć albo urządzić pod cudzą paranoję.
Uśmiechnął się krótko, ale bez wesołości. Zaraz potem jego spojrzenie znowu uciekło do sznurka.
— Vale mogła się pomylić — powiedział wolniej. — Uzdrowiciele też mają prawo mówić rzeczy, które brzmią mądrze, bo wszyscy wokół są zbyt zmęczeni, żeby dopytywać. Pokazałem jej sznurek, powiedziała o Nokturnie, amuletach i klątwach, więc uznałem, że wie, o czym mówi.
Dotknął filtrem papierosa krawędzi ławki, ale jeszcze go nie zgasił. Przez chwilę patrzył na przedmioty rozłożone między nimi, jakby liczył, że po drugim spojrzeniu któryś z nich wreszcie zdradzi coś więcej.
— A teraz wychodzi na to, że to może być po prostu kawałek sznurka — mruknął. — Bez magii. Bez historii. Bez niczego, poza tym, że ktoś wiedział, gdzie go położyć, żebym zaczął się zastanawiać.
Zaciągnął się i wypuścił dym powoli, bokiem.
— Więc co teraz?
— Właściwie to chyba gorsze — powiedział po chwili, wypuszczając dym bokiem. — Gdybyś znalazła na tym magię, mielibyśmy przynajmniej coś konkretnego.
Nie wyglądał na uspokojonego. Raczej na bardziej rozdrażnionego. Klątwa byłaby przynajmniej czymś, z czym dało się walczyć. Zwykły sznurek był gorszy, bo oznaczał, że ktoś wszedł mu pod skórę bez żadnego wielkiego gestu, bez zaklęcia, bez czarnej magii, bez czegokolwiek, co dałoby się nazwać i oddać w ręce specjalisty. Przeniósł wzrok na Victorię.
— Jeśli runę można odłożyć na bok, tym lepiej. Chociaż nie powiem, żebym jakoś szczególnie się cieszył, że mam w mieszkaniu pamiątkę po Spalonej Nocy. Dwa dni po niej ją zobaczyłem. Może trzy. Wszystko wtedy trochę zlewało mi się w jedno. Jeśli naprawdę radzisz mi wynieść się na jakiś czas, rozważę to. Może klub znajdzie mi pokój, którego nikt jeszcze nie zdążył oznaczyć, przekląć albo urządzić pod cudzą paranoję.
Uśmiechnął się krótko, ale bez wesołości. Zaraz potem jego spojrzenie znowu uciekło do sznurka.
— Vale mogła się pomylić — powiedział wolniej. — Uzdrowiciele też mają prawo mówić rzeczy, które brzmią mądrze, bo wszyscy wokół są zbyt zmęczeni, żeby dopytywać. Pokazałem jej sznurek, powiedziała o Nokturnie, amuletach i klątwach, więc uznałem, że wie, o czym mówi.
Dotknął filtrem papierosa krawędzi ławki, ale jeszcze go nie zgasił. Przez chwilę patrzył na przedmioty rozłożone między nimi, jakby liczył, że po drugim spojrzeniu któryś z nich wreszcie zdradzi coś więcej.
— A teraz wychodzi na to, że to może być po prostu kawałek sznurka — mruknął. — Bez magii. Bez historii. Bez niczego, poza tym, że ktoś wiedział, gdzie go położyć, żebym zaczął się zastanawiać.
Zaciągnął się i wypuścił dym powoli, bokiem.
— Więc co teraz?