[30/09/1972] nadszedł czas, żeby położyć się na kozetkę || erik & philippa

—30/09/1972—
Gabinet spirytystyczny ”Outlander”, Aleja Horyzontalna
Erik Longbottom & Philippa Barclay

Ostatnia noc września okazała się dla Erika bardziej intensywna, niż był gotów przyznać nawet przed samym sobą. Większość wieczoru spędził u boku Nory Figg, z którą pojawił się na pierwszym bankiecie w The Globe od czasu, gdy życie towarzyskie stolicy zamarło po wydarzeniach Spalonej Nocy. Wprawdzie i tak nie przepadał zbytnio za tym miejscem, ale dzisiaj po prostu czuł się tam niezbyt swobodnie; zbyt dobrze wiedział, że po pożarach, które obróciły Warownię w ruinę, reputacja jego rodziny została poddana w wątpliwość przez pewne środowiska. Całe to wyjście zdawało mu się więc być jedną wielką próbą - testem, który musiał przejść, nawet jeśli nie był gotowy na konfrontację z socjetą.

Obecność Nory pomogła, może nawet bardziej niż zwykle, jednak Longbottom nie chciał nadużywać dobroduszności przyjaciółki. Wiedział, że kobieta nie zawsze czuła się pewnie wśród czysto-krwistych elit, toteż nie zostali w teatrze do samego końca bankietu, a budynek opuścili, gdy tylko pierwsi goście zaczęli się dyskretnie ulatniać. Erik odprowadził swą towarzyszkę pod jej klubokawiarnię, a następnie teleportował się do Doliny Godryka, by się przebrać i…

Ponownie znalazł się w Londynie. Tym razem, z peleryną zakupioną na festynie z okazji Mabon zarzuconą na ramiona, błądził po Alei Horyzontalnej, a nie Ulicy Pokątnej. Cel miał prosty: musiał się jeszcze tej nocy spotkać z ciotką Philippą. Może nie dzielili krwi, ale kobieta była bardzo dobrą przyjaciółki jego matki, co czyniło z niej osobę zaufaną. Wydawała się więc najlepszą osobą do której mógłby się zgłosić ze swoim… problemem. Musiał wreszcie zrobić coś z narastającym niepokojem i tymi dziwnymi incydentami, przez które zdarzało mu się wyrzucać z siebie hasła żywcem wyjęte z manifestu Śmierciożerców i Czarnego Pana.

Po przekroczeniu progu odpowiedniej kamienicy i wspięciu się na pierwsze piętro budynku w końcu stanął przed drzwiami gabinetu ciotki. Nie mógł powiedzieć, że bywał u niej w pracy jakoś wyjątkowo często. Zdarzało mu się konsultować z cioteczką Barcley wiadomości związane z kilkoma śledztwami, ale dużo częściej widywali się w bardziej nieformalnych okolicznościach pokroju rodzinnych urodzin jego matki. Erik wziął głęboki oddech i zapukał parokrotnie do drzwi. Nie umawiał się z ciotką na wizytę; po prostu liczył w tym momencie na łut szczęścia. Merlin jeden wiedział, że po tym wszystkim, co przeżył w ostatnim czasie taka pomoc od losu po prostu mu się należała.