06.06.2026, 17:34 ✶
Kurz wokół nich unosił się jak gwiezdny pył. Duszne powietrze na moment przesiąknęło metalicznym zapachem, zrobiło się niemiłosiernie duszno. Magia nie tylko dziwnie działała na otoczenie. Mieszała też w ludzkich umysłach. Sprawiła na przykład, że oczy Astorii zalśniły wyjątkowo jasno. Ta zieleń odbiła się w umyśle Othella jak barwa na najkunsztowniejszym dziele sztuki. Przez moment dla tej zieleni mógł zrobić wszystko. Rzucić się w płomienie, wytoczyć sobie galony krwi. Byle tylko móc patrzeć, podziwiać, delektować się tym widokiem.
A potem przyszedł pocałunek. Tak mechaniczny, a jednak Othello, zgodnie ze swym nawykiem, położył dłoń na tyle głowy kobiety. Łagodnie ją przytrzymał. Gest wyglądał niemal czule, przekonywał energię o ich uczuciu, sztucznym i odgrywanym niczym na deskach teatru. Pocałunek smakował krwią, która wydawała się lepsza niż najlepsze czerwone wino. Feeria doznań, magiczne wspomagana, sprawiała, że mężczyzna nie chciał, by to się kończyło. Ten moment, to mroczne, rozkoszne uczucie mogłoby dla niego trwać wiecznie.
Musiał to skończyć. Kiedy poczuł, że rzeczywistość Valiantów zaczęła kruszyć się na kawałeczki, oderwał się od Astorii i rozejrzał dookoła. Wampiry wyglądały, jakby ich skóra płonęła. Nie tak jak płonie mięso, lecz na wzór papieru. Małe, żarzące się fragmenty ich egzystencji odrywały się i opadały powolutku na ziemię. Nawet się nie wili w bólach, nie błagali o litość. Rozpadali się zastygli na swych krzesłach niczym kamienne rzeźby.
Othello spojrzał na Astorię. Na jej ustach wciąż były jeszcze ślady krwi, delikatnie rozmyte. Jakby rozcięła się jej warga.
– To zadziałało – stwierdził, lekko otępiały. Jego głos stracił dawną obojętność, wkradła się weń jakaś słabość. Magia musiała jeszcze odpuścić. Mieszała mu w głowie, sprawiała, że gdy patrzył na Astorię, łzy wzruszenia cisnęły mu się do oczu. Co za dziwaczne, obce wrażenie. Magiczne złudzenie wstrząsające łagodnie jego dłońmi, które z trudem cofnął. – Musimy uciekać.
Wreszcie był w stanie wstać, nawet jeśli coś w jego duszy bardzo tego nie chciało. Schował nożyk do kieszeni.
A potem przyszedł pocałunek. Tak mechaniczny, a jednak Othello, zgodnie ze swym nawykiem, położył dłoń na tyle głowy kobiety. Łagodnie ją przytrzymał. Gest wyglądał niemal czule, przekonywał energię o ich uczuciu, sztucznym i odgrywanym niczym na deskach teatru. Pocałunek smakował krwią, która wydawała się lepsza niż najlepsze czerwone wino. Feeria doznań, magiczne wspomagana, sprawiała, że mężczyzna nie chciał, by to się kończyło. Ten moment, to mroczne, rozkoszne uczucie mogłoby dla niego trwać wiecznie.
Musiał to skończyć. Kiedy poczuł, że rzeczywistość Valiantów zaczęła kruszyć się na kawałeczki, oderwał się od Astorii i rozejrzał dookoła. Wampiry wyglądały, jakby ich skóra płonęła. Nie tak jak płonie mięso, lecz na wzór papieru. Małe, żarzące się fragmenty ich egzystencji odrywały się i opadały powolutku na ziemię. Nawet się nie wili w bólach, nie błagali o litość. Rozpadali się zastygli na swych krzesłach niczym kamienne rzeźby.
Othello spojrzał na Astorię. Na jej ustach wciąż były jeszcze ślady krwi, delikatnie rozmyte. Jakby rozcięła się jej warga.
– To zadziałało – stwierdził, lekko otępiały. Jego głos stracił dawną obojętność, wkradła się weń jakaś słabość. Magia musiała jeszcze odpuścić. Mieszała mu w głowie, sprawiała, że gdy patrzył na Astorię, łzy wzruszenia cisnęły mu się do oczu. Co za dziwaczne, obce wrażenie. Magiczne złudzenie wstrząsające łagodnie jego dłońmi, które z trudem cofnął. – Musimy uciekać.
Wreszcie był w stanie wstać, nawet jeśli coś w jego duszy bardzo tego nie chciało. Schował nożyk do kieszeni.
Książę ciemności
Kiedy nareszcie zaśniesz, piękna pomrocznico,
W głębinie mauzoleum czarno-marmurowej,
Co wystarczy ci tedy za strojną alkowę,
I kiedy dół wilgotny ci będzie łożnicą.
Kiedy nareszcie zaśniesz, piękna pomrocznico,
W głębinie mauzoleum czarno-marmurowej,
Co wystarczy ci tedy za strojną alkowę,
I kiedy dół wilgotny ci będzie łożnicą.