06.06.2026, 21:19 ✶
Nie istniał nikt, kto potrafił przywołać na jego twarz uśmiech bardziej szczery i trwały niż ona. Nie chodziło tu o sam fakt, iż Septima była jego córką – chodziło o całokształt jej jestestwa, włącznie z tymi jego elementami, na które Garrick jako jej ojciec nie miał żadnego wpływu, a przynajmniej o tym nie wiedział.
– Przyznam, że przeoczyłem gdzieś ten dokładnie moment, w którym zrobiłaś się tak mądra, aby panować nad każdą rozmową z gracją godną tak wysokiego obycia w świecie, że mnie to czasami onieśmiela. Cóż za piękny sposób posługiwania się mową.
Dwadzieścia osiem lat.
Pamiętał jej pierwsze kroki, pierwszy nóż snycerski, pierwsze drewniane zwierzaki i pierwsze zamorskie wyprawy. Obecnie miała ich za sobą tyle, aby ze śmiałością porozumiewać się z innymi w językach znanych mu jedynie z tego, jak ćwiczyła przy nim wymowę. Panienka Ollivander myliła się co do opinii ojca względem znajomości z Savasem Gregorowiczem. Właściwie, to na przekór wszystkiemu i wszystkim byłby w stanie (nie tracąc przy tym na ostrożności) wygłosić, iż właśnie takie przyjaźnie stwarzały szanse na ratowanie dusz tych, których świat uwielbiał skazywać na porażkę już przy samym starcie. Nie uratuje ich przecież brak obcowania z ludźmi potrafiącymi robić rzeczy wielkie, a Septimę miał, patrząc na to nie do końca obiektywnym okiem tatusia, za kobietę zdolną do osiągnięcia wszystkiego co chciała osiągnąć.
– Zobaczysz ją. Może nie dziś i nie jutro, czasami trzeba poczekać na to kilka lat – chwycił za kubek z herbatą i przytulił go do siebie, ale jeszcze nie uniósł go do ust – ale kiedyś wróci do ciebie z tuzinem nowych opowieści, zupełnie odmieniona przez wszystko to, co spotkało ją za drzwiami zakładu. To uczucie – oczywistym było, że nie mówi już wcale o różdżkach – nie jest czymś, czego da się pozbyć, ani czego powinno się pozbywać. Zwyczajnie akceptujesz, że rzeczy które kochasz, są wolne. Zamknięte na cztery spusty w zakurzonej pracowni wyniszczeją i stracą swoją siłę w samotności, spędzając swoje chwile na bujaniu w obłokach o życiu, w którym mogły podjąć swoje decyzje i dowiedzieć się, jak to jest oddychać. – Zamilkł na moment, a później siorbiąc pierwszy łyk, opamiętał się. – Rzeczy które tworzysz. – Szybka korekta. Niedbała jak na kogoś tak ostrożnie dobierającego słowa.
– Przyznam, że przeoczyłem gdzieś ten dokładnie moment, w którym zrobiłaś się tak mądra, aby panować nad każdą rozmową z gracją godną tak wysokiego obycia w świecie, że mnie to czasami onieśmiela. Cóż za piękny sposób posługiwania się mową.
Dwadzieścia osiem lat.
Pamiętał jej pierwsze kroki, pierwszy nóż snycerski, pierwsze drewniane zwierzaki i pierwsze zamorskie wyprawy. Obecnie miała ich za sobą tyle, aby ze śmiałością porozumiewać się z innymi w językach znanych mu jedynie z tego, jak ćwiczyła przy nim wymowę. Panienka Ollivander myliła się co do opinii ojca względem znajomości z Savasem Gregorowiczem. Właściwie, to na przekór wszystkiemu i wszystkim byłby w stanie (nie tracąc przy tym na ostrożności) wygłosić, iż właśnie takie przyjaźnie stwarzały szanse na ratowanie dusz tych, których świat uwielbiał skazywać na porażkę już przy samym starcie. Nie uratuje ich przecież brak obcowania z ludźmi potrafiącymi robić rzeczy wielkie, a Septimę miał, patrząc na to nie do końca obiektywnym okiem tatusia, za kobietę zdolną do osiągnięcia wszystkiego co chciała osiągnąć.
– Zobaczysz ją. Może nie dziś i nie jutro, czasami trzeba poczekać na to kilka lat – chwycił za kubek z herbatą i przytulił go do siebie, ale jeszcze nie uniósł go do ust – ale kiedyś wróci do ciebie z tuzinem nowych opowieści, zupełnie odmieniona przez wszystko to, co spotkało ją za drzwiami zakładu. To uczucie – oczywistym było, że nie mówi już wcale o różdżkach – nie jest czymś, czego da się pozbyć, ani czego powinno się pozbywać. Zwyczajnie akceptujesz, że rzeczy które kochasz, są wolne. Zamknięte na cztery spusty w zakurzonej pracowni wyniszczeją i stracą swoją siłę w samotności, spędzając swoje chwile na bujaniu w obłokach o życiu, w którym mogły podjąć swoje decyzje i dowiedzieć się, jak to jest oddychać. – Zamilkł na moment, a później siorbiąc pierwszy łyk, opamiętał się. – Rzeczy które tworzysz. – Szybka korekta. Niedbała jak na kogoś tak ostrożnie dobierającego słowa.
no rain,
no flowers.
no flowers.