- Ja wszysko pamiętam, znaczy prawie wszysko, nie pamiętam tylko tamtej nocy, kiedy znaleźliśmy się w wieszży astro-no-mo-no-micznej. - Chyba wcześniej nigdy mu się do tego nie przyznała, ale w tej chwili nieszczególnie przejmowała się tym, że kiedyś, w przeszłości coś jej umknęło. Wtedy było to dla niej ogromnym ciosem, bo nie pozwalała sobie na takie zachowania. To, że upiła się z nim podczas tamtego Yule i nie pamiętała, co robiła było dla Prudence uwłaczające, teraz jednak mogła się przyznać, że zdarzyło jej się kiedyś już coś zapomnieć, co w przypadku jej umysłu naprawdę było czymś wyjątkowym. Nawet jej mózg jednak nie był odporny na urywane filmy podczas pijackich eskapad. Zdarzyło jej się to jednak jak dotąd tylko raz, jeden jedyny raz i oczywiście to on musiał być osobą, która jej w tym towarzyszyła.
- ale to dobrze, jak profesjonalista mówi, że widać, że mam doświadszczenie, wspaniale. - Pokiwała jeszcze sama sobie głową z uznaniem, jakby naprawdę była dumna z tego faktu. Prudence nie miała zbyt wielkiego doświadczenia w pijaństwie, nie wracała w takim stanie do domu, nie doprowadzała swojego ciała do sytuacji, w którym nie była w stanie nad nim zapanować. Dzisiaj jednak świętowała, a że miała co świętować, to jakoś tak wyszło, że ledwie potrafiła utrzymać pion. Całkiem dzielnie jednak walczyła, bo tego nie można jej było odmówić nawet w takim momencie, potrafiła być dzielna, nawet gdy ściany chciały doprowadzić do jej upadku.
- Czyli on wie, ale już nic nie zrobi? Tak? - Starała się patrzeć na jego twarz, nadal jednak jej się nieco rozmywała. W sumie to co mówił chyba do niej docierało. Na pewno już się rozeszła po wszechświecie ta informacja, że w końcu postanowili być razem, jeśli ktoś chciałby im przeszkodzić, to miałby ku temu okazję. - Tak, jest za późno na psucie nam tego. - Odpowiedziała sobie sama na te myśli, które pojawiły się w jej głowie. Ulżyło jej, przestała się tym martwić.
Benjy się roześmiał, Prue nieco zmarszczyła nos zastanawiając się, co mogło go tak rozbawić, miała coś na twarzy? Odruchowo spojrzała w dół, sprawdzając, czy wygląda normalnie. Na pierwszy rzut pijanego oka, nie wydawało się jej, aby coś było z nią nie tak.
- Powinnam kupić pani Carter ciasto za to, że się o mnie martwi. - Powiedziała, gdy jej mąż wspomniał o tym, że doszło do kontroli. W sumie nie wydawało jej się to takie nieprawdopodobne, bo w tej kamienicy ściany miały uszy, pani Carter pilnowała tego, aby nikomu nic się nie stało, nie zdziwiłoby jej gdyby faktycznie pozwoliła sobie na podobne gesty, pijany umysł Prue znalazł na to swoje wytłumaczenie.
Westchnęła ciężko, była rozczarowana swoim zachowaniem. Skoro Benjy mówił, że kot tego nie odzobaczy to na pewno tak było. Biedne, małe kocie dziecię, że też musiało oglądać ją w takim stanie. - Jeśli zacznie nam sprawiać problemy, to będzie moja wina, jestem złym przszykładem. - Wydawała się być tym naprawdę przejęta, no i chyba zapomniała o tym, że kot był kotem, a nie dzieckiem.
- To nie jest pocieszające, dlaczego na Ciebie też tak patrzy, coś nabroiłeś? - Przeniosła wzrok na swojego męża, zastanawiając się czym było spowodowane to oceniające spojrzenie kocura.
- Trzymam Cię za słowo, nie znam się za bardzo na kotach, to mój piewrszy. - Do tej pory miała tylko szczura, który większość czasu spędzał w swojej klatce, a więc nie miał szansy widzieć jej życiowych porażek, zdecydowanie był prostszy w obsłudze od kota.
Uśmiechnęła się szeroko, kiedy wspomniał o tym, że to oczywiste, iż jest niezależna. Grunt, że określił ją tym słowem, kontekst nie był jakoś bardzo istotny. To było dla niej bardzo ważne. - Cieszy mnie to. - Faktycznie ciągle próbowała walczyć z równowagą, robiła to bardzo niezależenie, na szczęście dłużej nie musiała walczyć z wirującym światem w pojedynkę. Było całkiem blisko tego, aby przegrała tę walkę.
- W jaki sposób chcesz mnie z tego rozsliczyć? - Skoro dobijali targu, warto było dopytać, jakie były konsekwencje niedotrzymania umowy, nie, żeby chciała to zrobić, w końcu obietnica na mały palec była okropnie wiążąca, ale jednak wolała się zainteresować tematem.
Przyciągnął ją do siebie, dzięki czemu w końcu świat przestał wirować, zrobiło się stabilniej, przymknęła na chwilę oczy, bo może faktycznie otoczenie się uspokoiło, jednak przed oczami nadal działy się różne rzeczy. - Nie pozwolisz mi upaść, soooo? - Mruknęła jeszcze cicho, była o tym święcie przekonana.
Confusion in her eyes that says it all
She's lost control