09.06.2026, 16:48 ✶
Ach, gdyby tylko widział ją stękającą i gubiącą się w słowach podczas targów rzemieślniczych, albo konferencji dla młodych badaczy naukowych…
Timmy na słowa ojca chciałaby nonszalancko machnąć ręką i wyszczerzyć się w celebryckim uśmiechu przypisywanym najczęściej młodzieńczej rezolutności. Ale zamiast tego wbiła stopy w podłogę i odchyliła się na krześle, palce wtapiając w gęścinę spiętego na czubku głowie koka.
Dla kochających rodziców dzieci zawsze są najpiękniejsze i najmądrzejsze, ale pomimo tego i tak wprawiło ją to w zakłopotanie.
Byłabym kompletnie nikim bez ciebie, tato i nie myślę tutaj o wydumanych abstraktach typu nazwisko i dziedzictwo moich przodków; nie mówię tutaj nawet o talentach i smykałkach, które nauka potwierdziła, że dziedziczymy po swoich rodzicach. Nie mówię nawet o wybitnych technikach, których mnie uczysz, a do których nikt poza Ollivanderami nie posiada dostępu. Bo choć za te wszystkie rzeczy jestem ogromnie wdzięczna, to przypisane byłyby mi od urodzenia i w każdej innej konfiguracji gwiazd i wymiarów, byłoby najprawdopodobniej tak samo.
Byłabym nikim bez twojego mentorowania, bez wsparcia, dobrego słowa i bezgranicznej otuchy. Byłabym nikim, gdybyś nie pokazał mi stosu drewnianych zabawek, które dla mnie tak chętnie tworzyłeś; zawsze miałam do wyboru gąszcz laleczek i zręcznych układanek na każdą porę i godzinę mojej zachcianki. Mój dom dla lalek miał trzy kondygnacje i przysięgam, za każdym razem, gdy do niego wracałam, znajdowałam w nim kolejny, nowy element.
Byłabym nikim, gdybyś nie poprawiał moich pierwszych struganek. Gdybyś nie czytał moich pierwszych szkiców publikacji i przy okazji nie naprostowywał mnie na słuszniejsze kierunki.
Pracuję u twojego boku i dla własnego imienia robię niewiele, a pomimo tego mogę podróżować po całym świecie, wbijać dłuto w drewno nie bojąc się o spartolone materiały na które nie możemy sobie pozwolić, spędzać noce na moich nieprowadzących donikąd badaniach i nie martwić się nigdy o dno mojej portmonetki, a przecież co drugi badacz, którego spotykam żyje w nędzy, żywiąc się oparami własnych iluzji i przełomów, które zachodzą najwyżej raz na dekadę. A których i tak nikt nie zapisze na kartach historii, bo ktoś inny już to lepiej sformułował dawno temu, a był przy tym bardziej wpływowy i fajniejszy od ciebie.
Byłabym nikim, gdyby nie było cię przy mnie tamtego koszmarnego roku i choć wiem, że bycie dla drugiej osoby czymś na kształt filaru jest męczące i nie zawsze sprawiedliwe, to lubię myśleć, że moja obecność nie była dla ciebie wyłącznie ciężarem i że ja również mogłam nadać ci otuchy. Nie zostaliśmy sami, zostaliśmy razem i to na tym zawsze się skupiam.
Jeśli inne światy istnieją, jeśli inni bogowie i ich różnorakie wizje wieczności również, to mam nadzieję, że gdziekolwiek nie pójdę, to będziesz tam i ty, tato. Bo bez ciebie zgubię drogę.
No i… będę nikim.
— Miałam pod nosem najlepsze wzory — odpowiedziała w końcu, stukając kapciem o nogę stołu.
Wysłuchała go cierpliwie, przytakując od czasu do czasu, bardziej dla podtrzymania rytmu rozmowy niż dlatego, że naprawdę potrzebował potwierdzenia. Garrick nie wymagał od niej więcej.
— Nawet drewno nigdy nie rośnie po to, żeby zostać różdżką.— Mruknęła to na podsumowanie, może trochę bardziej do herbaty niż do ojca. Obróciła kubek w dłoniach i przesunęła kciukiem po nierównej krawędzi szkliwa, zatrzymując palec w miejscu, gdzie glina zapadła się odrobinę bardziej, niż przewidywał garncarz.
— Zjemy dziś na mieście? — zapytała jasnym tonem, nie wyjawiając, że doskonale pamięta o resztkach stojących od kilku dni i że od wczoraj prowadziła z nimi cichą negocjację, kto pierwszy uzna porażkę. Na ten moment wolała otoczyć je aurą wygodnego zapomnienia.
— Zapowiadają ładny wieczór — dodała po chwili, na wypadek, gdyby potrzebował zachęty.
A zachęta to była dobrze nakreślona, bo brak deszczu i wiatru nie był gwarantowany nawet na początku września. Nikt przy zdrowych zmysłach nie powinien nazywać normalnym miasta, w którym dziki podmuch potrafił przesunąć człowieka o pół chodnika i wywrócić mniej stabilne dzieci.
— A w Dziurawym ma wejść dziś jesienne menu…
Timmy na słowa ojca chciałaby nonszalancko machnąć ręką i wyszczerzyć się w celebryckim uśmiechu przypisywanym najczęściej młodzieńczej rezolutności. Ale zamiast tego wbiła stopy w podłogę i odchyliła się na krześle, palce wtapiając w gęścinę spiętego na czubku głowie koka.
Dla kochających rodziców dzieci zawsze są najpiękniejsze i najmądrzejsze, ale pomimo tego i tak wprawiło ją to w zakłopotanie.
Byłabym kompletnie nikim bez ciebie, tato i nie myślę tutaj o wydumanych abstraktach typu nazwisko i dziedzictwo moich przodków; nie mówię tutaj nawet o talentach i smykałkach, które nauka potwierdziła, że dziedziczymy po swoich rodzicach. Nie mówię nawet o wybitnych technikach, których mnie uczysz, a do których nikt poza Ollivanderami nie posiada dostępu. Bo choć za te wszystkie rzeczy jestem ogromnie wdzięczna, to przypisane byłyby mi od urodzenia i w każdej innej konfiguracji gwiazd i wymiarów, byłoby najprawdopodobniej tak samo.
Byłabym nikim bez twojego mentorowania, bez wsparcia, dobrego słowa i bezgranicznej otuchy. Byłabym nikim, gdybyś nie pokazał mi stosu drewnianych zabawek, które dla mnie tak chętnie tworzyłeś; zawsze miałam do wyboru gąszcz laleczek i zręcznych układanek na każdą porę i godzinę mojej zachcianki. Mój dom dla lalek miał trzy kondygnacje i przysięgam, za każdym razem, gdy do niego wracałam, znajdowałam w nim kolejny, nowy element.
Byłabym nikim, gdybyś nie poprawiał moich pierwszych struganek. Gdybyś nie czytał moich pierwszych szkiców publikacji i przy okazji nie naprostowywał mnie na słuszniejsze kierunki.
Pracuję u twojego boku i dla własnego imienia robię niewiele, a pomimo tego mogę podróżować po całym świecie, wbijać dłuto w drewno nie bojąc się o spartolone materiały na które nie możemy sobie pozwolić, spędzać noce na moich nieprowadzących donikąd badaniach i nie martwić się nigdy o dno mojej portmonetki, a przecież co drugi badacz, którego spotykam żyje w nędzy, żywiąc się oparami własnych iluzji i przełomów, które zachodzą najwyżej raz na dekadę. A których i tak nikt nie zapisze na kartach historii, bo ktoś inny już to lepiej sformułował dawno temu, a był przy tym bardziej wpływowy i fajniejszy od ciebie.
Byłabym nikim, gdyby nie było cię przy mnie tamtego koszmarnego roku i choć wiem, że bycie dla drugiej osoby czymś na kształt filaru jest męczące i nie zawsze sprawiedliwe, to lubię myśleć, że moja obecność nie była dla ciebie wyłącznie ciężarem i że ja również mogłam nadać ci otuchy. Nie zostaliśmy sami, zostaliśmy razem i to na tym zawsze się skupiam.
Jeśli inne światy istnieją, jeśli inni bogowie i ich różnorakie wizje wieczności również, to mam nadzieję, że gdziekolwiek nie pójdę, to będziesz tam i ty, tato. Bo bez ciebie zgubię drogę.
No i… będę nikim.
— Miałam pod nosem najlepsze wzory — odpowiedziała w końcu, stukając kapciem o nogę stołu.
Wysłuchała go cierpliwie, przytakując od czasu do czasu, bardziej dla podtrzymania rytmu rozmowy niż dlatego, że naprawdę potrzebował potwierdzenia. Garrick nie wymagał od niej więcej.
— Nawet drewno nigdy nie rośnie po to, żeby zostać różdżką.— Mruknęła to na podsumowanie, może trochę bardziej do herbaty niż do ojca. Obróciła kubek w dłoniach i przesunęła kciukiem po nierównej krawędzi szkliwa, zatrzymując palec w miejscu, gdzie glina zapadła się odrobinę bardziej, niż przewidywał garncarz.
— Zjemy dziś na mieście? — zapytała jasnym tonem, nie wyjawiając, że doskonale pamięta o resztkach stojących od kilku dni i że od wczoraj prowadziła z nimi cichą negocjację, kto pierwszy uzna porażkę. Na ten moment wolała otoczyć je aurą wygodnego zapomnienia.
— Zapowiadają ładny wieczór — dodała po chwili, na wypadek, gdyby potrzebował zachęty.
A zachęta to była dobrze nakreślona, bo brak deszczu i wiatru nie był gwarantowany nawet na początku września. Nikt przy zdrowych zmysłach nie powinien nazywać normalnym miasta, w którym dziki podmuch potrafił przesunąć człowieka o pół chodnika i wywrócić mniej stabilne dzieci.
— A w Dziurawym ma wejść dziś jesienne menu…
Kocham drewno i duże bicepsy.