10.06.2026, 11:32 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 28.06.2026, 09:44 przez Millie Moody.)
– Wydra? Ale ty tak na serio? Serio serio? Przyznaj się, że chciałbyś żeby ktoś Cię potrzymał za łapkę jak moczysz dupę w jeziorze! – sarknęła, szybko tłumiąc myśli o tym, że gdyby wydry na niebie były dwie to zgodziłaby się bez mrugnięcia okiem i ludzie musieliby rozkminiać dziko, czy Alastor był tą wydrą po prawej, a Miles po lewej, czy też może na odwrót. A znając rodzeństwo i to jak łatwo mogło wpadać w kłopoty… Cóż, pewnie mogliby robić za żyrandol w głównym holu Księżycowego Stawu.
Tymczasem biblioteka, tymczasem książka, tymczasem zaklęcie rzucone w autorskim odruchu, którego Miles nie miała i najwidoczniej wszystkie zapomniane kwestionariusze wypełnione w połowie, które nie doczekały się zgłoszenia na staż aurorski właśnie, one wszystkie po prostu to wiedziały, że ona nie ma właściwego odruchu.
– Runy…? – mogły być, mogły przecież, chociaż czy rzeczywiście by tego nie zauważyli? – N…nie jestem pewna, no kilka osób tu zaglądało i książka w ryj im nie poleciała… chyba… I trudno mi uwierzyć, że no… że wiesz, że dwóch klątwołamaczy na stanie mogłoby przegapić…. może e… ale… mmm… – trochę się zburaczyła, bo w sumie przyszło jej do głowy czemu mogli to przeoczyć i raczej nie chodziło o nawał roboty po Spalonej Nocy. Oblizała wargi nieco nerwowo, podrapała się po głowie rozglądając półprzytomnie po otoczeniu. – Szczerze, to rzadko tu przychodzimy. W sensie no stare książki, najbardziej to mogłoby interesować Morfinę, a on teraz siedzi po uszy w Widmach z Kniei i tym tam jego nowym projekcie edukacyjnym. – Jak na asystentkę Morpheusa w sumie wiedziała całkiem mało, chociaż w sumie jakby usiadła i została zmuszona różdżką przyłożoną do głowy to pewnie by wypisała całkiem sporo. Teraz jednak jej myśli były rozbryzgane nie gorzej niż gwiazdki na niebie w holu i ciężko było jej hehe połączyć kropki. – Ale jakbyś przejrzał ściany… to mielibyśmy stuprocentową pewność. – uśmiechnęła się szeroko, nie kryjąc absolutnie tego jak bardzo podziwia brata i jego umiejętności. To nawet nie jest to, że nie zauważyła jak sobie prawie palca wybił. Ona po prostu tego nie zauważyła.
– W ogóle ostatnio jak przeglądałam te graty, to znalazłam super stary i super straszny album ze zdjęciami. Kiedyś ludzie serio robili takie miny, jakby chcieli kogoś zajebać. A to tylko rodzinne fotki. Zaraz znajdę… – zniknęła między regałami, nie przestając nadawać – … bo w ogóle od Brenki mam zdjęcia z urodzin z sierpnia i myślałam że może wiesz, może se jebniemy też taki album tylko no mniej straszny a bardziej.. śmieszny. Myślisz że to dobry pomysł? I w ogóle nie powiedziałeś mi z której fotki chcesz obraz kurwa no to powinno być tutaj, pamiętam że odkładałam to pod k bo krypny album z fotkami… – płynnie przeszła od jasnego tonu do podirytowanej Moody. Problem jednak był taki, że mniej ufała swojej głowie niż temu miejscu więc… – I W OGÓLE! Bo Ci nie mówiłam ale skończyłam obraz! Nawet dwa obrazy! Brenka mnie poprosiła i jej wyjebałam takie realistyczne usta, że… ee… no, bardzo. Jestem w chuj A CIU! z siebie zadowolona, jeszcze mnie trzyma! – opowiadała mu, cały czas przerzucając tonę książek, tonę kurzu, kichając, smarkając i wydając z siebie koszmarnie dużo dźwięków jak zawsze, kiedy okazywało się, że Alastor ma wolne i to ma wolne dla niej. Być może dlatego tak często jeździli kiedyś na ryby, bo tam był zakaz napierdalania, żeby nie spłoszyć wodnych istot. Nie żeby Moody myślała o tym w tej chwili. – HA MAM! A nie.. to chyba jednak nie to, te twarze… te… hmm… wyglądają… – przycichła nieco i zaczęła powoli przerzucać grube strony.
Tymczasem biblioteka, tymczasem książka, tymczasem zaklęcie rzucone w autorskim odruchu, którego Miles nie miała i najwidoczniej wszystkie zapomniane kwestionariusze wypełnione w połowie, które nie doczekały się zgłoszenia na staż aurorski właśnie, one wszystkie po prostu to wiedziały, że ona nie ma właściwego odruchu.
– Runy…? – mogły być, mogły przecież, chociaż czy rzeczywiście by tego nie zauważyli? – N…nie jestem pewna, no kilka osób tu zaglądało i książka w ryj im nie poleciała… chyba… I trudno mi uwierzyć, że no… że wiesz, że dwóch klątwołamaczy na stanie mogłoby przegapić…. może e… ale… mmm… – trochę się zburaczyła, bo w sumie przyszło jej do głowy czemu mogli to przeoczyć i raczej nie chodziło o nawał roboty po Spalonej Nocy. Oblizała wargi nieco nerwowo, podrapała się po głowie rozglądając półprzytomnie po otoczeniu. – Szczerze, to rzadko tu przychodzimy. W sensie no stare książki, najbardziej to mogłoby interesować Morfinę, a on teraz siedzi po uszy w Widmach z Kniei i tym tam jego nowym projekcie edukacyjnym. – Jak na asystentkę Morpheusa w sumie wiedziała całkiem mało, chociaż w sumie jakby usiadła i została zmuszona różdżką przyłożoną do głowy to pewnie by wypisała całkiem sporo. Teraz jednak jej myśli były rozbryzgane nie gorzej niż gwiazdki na niebie w holu i ciężko było jej hehe połączyć kropki. – Ale jakbyś przejrzał ściany… to mielibyśmy stuprocentową pewność. – uśmiechnęła się szeroko, nie kryjąc absolutnie tego jak bardzo podziwia brata i jego umiejętności. To nawet nie jest to, że nie zauważyła jak sobie prawie palca wybił. Ona po prostu tego nie zauważyła.
– W ogóle ostatnio jak przeglądałam te graty, to znalazłam super stary i super straszny album ze zdjęciami. Kiedyś ludzie serio robili takie miny, jakby chcieli kogoś zajebać. A to tylko rodzinne fotki. Zaraz znajdę… – zniknęła między regałami, nie przestając nadawać – … bo w ogóle od Brenki mam zdjęcia z urodzin z sierpnia i myślałam że może wiesz, może se jebniemy też taki album tylko no mniej straszny a bardziej.. śmieszny. Myślisz że to dobry pomysł? I w ogóle nie powiedziałeś mi z której fotki chcesz obraz kurwa no to powinno być tutaj, pamiętam że odkładałam to pod k bo krypny album z fotkami… – płynnie przeszła od jasnego tonu do podirytowanej Moody. Problem jednak był taki, że mniej ufała swojej głowie niż temu miejscu więc… – I W OGÓLE! Bo Ci nie mówiłam ale skończyłam obraz! Nawet dwa obrazy! Brenka mnie poprosiła i jej wyjebałam takie realistyczne usta, że… ee… no, bardzo. Jestem w chuj A CIU! z siebie zadowolona, jeszcze mnie trzyma! – opowiadała mu, cały czas przerzucając tonę książek, tonę kurzu, kichając, smarkając i wydając z siebie koszmarnie dużo dźwięków jak zawsze, kiedy okazywało się, że Alastor ma wolne i to ma wolne dla niej. Być może dlatego tak często jeździli kiedyś na ryby, bo tam był zakaz napierdalania, żeby nie spłoszyć wodnych istot. Nie żeby Moody myślała o tym w tej chwili. – HA MAM! A nie.. to chyba jednak nie to, te twarze… te… hmm… wyglądają… – przycichła nieco i zaczęła powoli przerzucać grube strony.