Tristan z Olivią byli ostrożni w przekazywaniu informacji, gdzie mieszkają i wie o tym najpewniej garstka osób. W tym właśnie Brenna. Mimo odległej lokalizacji od samego centrum miasta, ostrożności nigdy za wiele. Możliwe, że zanim wybuchła wojna rok – dwa temu, związana z ogłaszającym się Lordem Voldemortem, wcześniej nie musieli tak często sięgać po różdżkę, kiedy ktoś pukał do drzwi. Nawet, jeżeli było się świadomym, że to ktoś, z kim umówiło się.
Zaś teraz, nawet nie masz pewności, czy faktycznie przyszła ta osoba, której oczekujesz. Strach o własne życie, a przede wszystkim bliskich, stał się już codziennością.Ward zanotował w umyśle słowa Brenny, dotyczące przybijania gwoździ do drzwi po Samhain. Możliwe, że jak stworzy dla siebie, to przybije je tutaj do tego domu. To sami zaleci Olivii odnośnie Pękatej Fiolki. Ale to już jej rodzina będzie może o tym pamiętać. Jeżeli faktycznie cokolwiek to da.
"- Dla nas będę dzisiaj robił. Twoje zamówienie było spore i jeszcze dostałem kilka innych zleceń, to miały priorytet. Dam ci znać, czy mi się udało je zrobić."Uśmiechnął się na pocieszenie, aby Brenna na zapas się nie przejmowała. Uspokoił także, że poinformuje ją o swoich postępach w wytwarzaniu. Przynajmniej mierzy się zawodowo z hurtowymi zleceniami i rozwija się bardziej w jednym kierunku. Dobrze, że łyknął tego jeszcze zza życia ojca, gdy ten specjalizował się w złotnictwie. Tristan poszerzył swoje umiejętności. Co jak widać, przydaje się w tych czasach. Zaskakująco. Nie pomoże jako auror, ale chociaż jako kowal.
Tristan zdawał sobie sprawę z tego, jak ucierpiała psychika jego ukochanej w ostatnim miesiącu. Nie zamierzał jej z tym zostawić i jeżeli trzeba, to zrobi wór gwoździ dla niej, aby zabezpieczyć jej rodzinną Fiolkę.
Symbolika. To co właśnie usłyszał z zebranych informacji przez Brennę, gwoździe z żelaza miały ten sens, że można je wbić w drewno. Właściwie to nawet sprzedawane w sklepach czasami można spotkać żelazne. Zaskoczyła go jednak w innej kwestii, że aż poczuł dumę bycia nazwanym – magicznym kowalem. Jakby to miało wiele znaczyć, gdy je robił. Robiły te gwoździe ręce kowala, będącego też czarodziejem.
"- Teraz to poczułem się, jakbym awansował."Odparł w przekazie telepatycznym z uśmiechem pozytywnego odbioru jej słów. Od teraz zacznie robić sam gwoździe i remontować ten dom nimi właśnie, aby ochrona tego miejsca, trwała całe lata. Ale to byłaby już pewnie przesada. Chciał też rozluźnić sytuację, gdy znów na zbliżające się wydarzenie, trzeba było się zabezpieczać jak przed nawałnicą pogodową.
"- Specjalistą od nakładania magii na obiekty nie jestem. Ale mógłbym podszlifować swoją wiedzę o runach i nanosić je na przedmioty stworzone z metalu. Tylko ktoś inny musiałby je… nie wiem. Pieczętować? Dawać im właściwości magiczne?”
Rozwinął jej wypowiedź patrząc też na siebie. Szukał możliwości rozwinięcia się w tym rzemieślniczym kierunku. Myśląc nawet o naprawach magicznych przedmiotów. Tak zwanej – renowacji. Może w przypadku run wystarczy, że zna ich podstawy i poćwiczy tylko ich pisanie na materiale?
Obserwował reakcję Brenny, kiedy oglądała przygotowane zestawy. Był wdzięczny za jej wyrozumiałość. Większość zamówienia powiodła się, a tylko nieliczne się nie udały.
"- Można tak powiedzieć. Dlatego dla siebie i Olivii zostawiłem na później. Do Sahmain się wyrobię. Mam taką nadzieję."Odwzajemnił uśmiech, ciesząc się że podołał zadaniu. Choć duże na małe rzeczy, to i tak był dla niego sukces. Może nawet jedna dwudziesta długu została spłacona.
"- Te pudełka coś dają, chronią przed czymś? I czy o czymś jeszcze powinienem wiedzieć w związku z Samhain? Coś jeszcze przygotować? Pod ochronę miejsca czy w ogóle."
Dopytywał, aby być dobrze przygotowanym. Nie zadręczałby tymi pytaniami Olivię, a może nawet pokazał jej, że o wszystko zadbał. Przyjąłby nawet od Brenny namiary do osób, co u kogo powinien zamówić. W zamian za swoje usługi i po taniości. Ewentualnie rozważyłby samodzielne wykonanie.