Poczta Helloise

Your browser has JavaScript disabled. If you would like to use all features of this site, it is mandatory to enable JavaScript.

Poczta Helloise

Prorok Niecodzienny

Everyone is a monster to someone.
Since you are so convinced that I am yours, I will be it.

wiek

sława

krew

czysta

genetyka

jasnowidz

zawód

Niewymowny (Komnata Przepowiedni)

Na ten moment dłuższe, ciemnobrązowe włosy, które zaczynają się coraz bardziej niesfornie kręcić. Przeraźliwie niebieskie oczy, które patrzą przez ciebie i poza ciebie – raz nieobecne, zmętniałe, przerażająco puste, raz zadziwiająco klarowne, ostre, i tak boleśnie intensywne, że niemalże przewiercają rozmówcę na wylot – zawsze zaś tchną zimną obojętnością. Sprawiają wrażenie przekrwionych, bo Alexander coraz częściej zapomina o regularnym mruganiu. Wysoki wzrost (1,91 m). Zwykle mocno się garbi, więc wydaje się niższy. Dosyć chudy, ale już nie wychudzony, twarzy nie ma tak wymizerowanej, jak jeszcze kilka miesięcy temu. Nieco ciemniejsza karnacja, jako że w jego żyłach płynie cygańska krew: w jasnym świetle doskonale widać jednak, jak niezdrowo wygląda skóra mężczyzny, to, że jego cera kolorytem wpada w odcienie szarości i zieleni. Potężne cienie pod oczami sugerują problemy ze snem. Raczej małomówny, ma melodyjny, nieco chrapliwy głos. Pod ubraniem, Alexander skrywa liczne ślady po wkłuciach w formie starych, zanikających blizn i przebarwień skórnych, zlokalizowane głównie na przedramionach – charyzmaty doświadczonego narkomana – którym w innych okolicach towarzyszą także bardziej masywne, zabliźnione szramy – te będące z kolei pamiątkami po licznych pojedynkach i innych nielegalnych ekscesach. Lekko drżące dłonie stale były niegdyś przyobleczone w pierścienie pokryte tajemniczymi runami. Teraz widnieje na nich tylko rodowy sygnet Mulciberów, który Alexander odziedziczył po ojcu. Zawsze elegancko ubrany, nosi tylko czerń i biel. Najczęściej sprawia wrażenie lekko znudzonego, a jego sposób bycia cechuje arogancka nonszalancja jasnowidza.

Alexander Mulciber

#38

11.06.2026, 08:06 ✶ (Ten post był ostatnio modyfikowany: 11.06.2026, 08:07 przez Alexander Mulciber.)

Odpowiedź na list Helloise nadeszła 25 października 1972 roku w postaci listu i paczuszki.

List również niepodpisany.

Wiem.

Przecież wiem.

Cod. Poen. Mag. LXXXII.I – Conventus Armatus Illicitus. Być może również Cod. Poen. Mag. XLVII.III – Manus in Ministrum Legis. Masz tylko stary kodeks na półce, ale wymiar kary w nowych przepisach nie różni się od starego.

Wszyscy płacimy jakąś cenę za maski, które nosimy. Jeśli nie chcesz chować twarzy, włóż inną. Nie zawsze trzeba zdzierać z siebie skórę. Można włożyć na chwilę cudzą. Uczucie jest obrzydliwe. "A więc tak żyją inni", pomyślałem. Obrzydliwe. Zamieniłem się z kimś twarzą niedawno. Zamieniłem się z kimś skórą. A jednak moją była wola, jaka ożywiała okryte skórą ciało. Wciąż miałem też moje oczy.

Co za różnica, pod jakim imieniem Cię zapamiętają. Przeznaczenie znajdzie sposób.

Chyba przeznaczone było, żebym Ci to dał.

W paczuszce dołączonej do listu Helloise znaleźć mogła eliksir wielosokowy.

Kiedy tańczę, niebo tańczy razem ze mną
Kiedy gwiżdżę, gwiżdże ze mną wiatr
Kiedy milknę, milczy świat