15.06.2026, 18:42 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 15.06.2026, 18:44 przez Jonathan Selwyn.)
Prawdę mówiąc to aura kobiety nieco odciągnęła jego uwagę od jej innych poczynań. Jonathan ledwo skończył przyglądać się szmaragdowej otoczce Ceolsige, a czarownica już pokazała mu kolejne aspekty swojego charakteru, malując mu dodatkowe detale krajobrazie jej osobowości. Bo najwyraźniej panna Burke nie tylko bez jakiejkolwiek obawy grzebała w ziemi. Panna Burke jeszcze bez jakiejkolwiek obawy, a przynajmniej nie pokazywała tego, zlizywała z palców podejrzany eliksir. Jonathan zerknąłby na Anthony’ego z uniesioną brwią, gdyby nie to, że ich obie twarze zakrywały maski. To znaczy… I tak zerknął na Tony'ego, bo każda okazja aby spojrzeć na niego była dobra. Po prostu złoto okrywało jego brwi.
– Oh na Merlina – wydusił z siebie, gdy okazało się że Ceolsige niestety nie zareagowała za dobrze na swoje eksperymenty. Ignorując wszelkie obrzydliwie dźwięki, które miały swoje zwieńczenie w jednej z ogrodowych donic, Jonathan skinął głową Anthony'emu na znak że zajmie się czarownicą i szybkim krokiem podszedł do poszkodowanej, mając nadzieję, że to wszystko skończy się tylko na nieprzyjemnych torsjach. Był jednak mimo wszystko wdzięczny, że to ogrodowy elf przejął na siebie obowiązek trzymania blond włosów.
– Skandal. Co ci Lestrange'owie mają w tych ogrodach. I że też jeszcze nikt nie zrobił z tym żadnego porządku – wyrzucił z siebie, jednocześnie odpinając ze swoich ramion czarno-złoty płaszcz, tabarro, w weneckim stylu, aby zarzucić go na ramiona kobiecie, gdy już skończy załatwiać swoje doniczkowe sprawy. Potem natomiast zaoferował jej swoje ramie s ramach wsparcia.– Anthony zaraz wróci. Jak się pani czuje? Co się wydarzyło? Potrzebuje pani usiąść?
– Oh na Merlina – wydusił z siebie, gdy okazało się że Ceolsige niestety nie zareagowała za dobrze na swoje eksperymenty. Ignorując wszelkie obrzydliwie dźwięki, które miały swoje zwieńczenie w jednej z ogrodowych donic, Jonathan skinął głową Anthony'emu na znak że zajmie się czarownicą i szybkim krokiem podszedł do poszkodowanej, mając nadzieję, że to wszystko skończy się tylko na nieprzyjemnych torsjach. Był jednak mimo wszystko wdzięczny, że to ogrodowy elf przejął na siebie obowiązek trzymania blond włosów.
– Skandal. Co ci Lestrange'owie mają w tych ogrodach. I że też jeszcze nikt nie zrobił z tym żadnego porządku – wyrzucił z siebie, jednocześnie odpinając ze swoich ramion czarno-złoty płaszcz, tabarro, w weneckim stylu, aby zarzucić go na ramiona kobiecie, gdy już skończy załatwiać swoje doniczkowe sprawy. Potem natomiast zaoferował jej swoje ramie s ramach wsparcia.– Anthony zaraz wróci. Jak się pani czuje? Co się wydarzyło? Potrzebuje pani usiąść?