[03.10.1972] Diabeł ubiera się u Rosiera | Christopher & Electra

Kiedy Electra była mała, marzyła o pracowaniu jako projektantka w Domu Mody Rosier. Matka często ją tam zabierała licząc, że dziewczynka zapragnie związać swoją przyszłą karierę z modą, a nie z kasynami ani wyścigami konnymi Prewettów. Ta strategia zadziałała i mała czarownica przejęła po rodzicielce pasję do szycia; w jej oczach tworzenie kreacji wydawało się kolejnym cudownym rodzajem magii. Fascynował ją również sam budynek Domu Mody, ponieważ cały czas działo się tam coś nowego; od gości przymierzających zamówienia w eleganckiej poczekalni po asystentów krzątających się wokół manekinów oraz projektantów przelewających swoją artystyczną wizję na papier w pracowniach. Próbowała nawet odtworzyć ten klimat, udając podczas zabawy, że jej domek dla lalek jest pracownią krawiecką a zabawki modelkami.

Biorąc pod uwagę, że od dziecka wprowadzano ją w tajniki szycia oraz projektowania, mogłaby zaraz po ukończeniu Hogwartu zatrudnić się w Domu Mody. I tak zapewne by się stało, gdyby nie jeden problem: rodzina od strony matki. W opinii Prewettówny, Rosierowie byli niezwykle nadęci i lubili patrzeć na innych z góry, zwłaszcza na osoby nie będące czystej krwi. Kwestia ta była dla Electry bardzo istotna, gdyż dorastanie z bratem półkrwi wyczuliło ją na przejawy dyskryminacji. Jej stosunek do Rosierów był więc ambiwalentny; z jednej strony doceniała ich talent krawiecki oraz kunszt tworzonych kreacji, a z drugiej nie znosiła tego, jak bardzo się wywyższali i traktowali modę jako rozrywkę wyłącznie dla elit. To przekonanie pogłębiło się podczas jej przygód w mugolskim Londynie, kiedy zetknęła się z trendami ulicznymi oraz z artystycznymi subkulturami. Zdaniem Prewettówny moda była czymś co stale ewoluowało i dlatego należało sięgać po najróżniejsze inspiracje oraz wspierać utalentowanych projektantów, którzy mogli nie mieć środków na rozwój kariery. Zdawała sobie sprawę, że to podejście mogło się nie spodobać przełożonym w Domu Mody, którzy starali się utrzymać renomę marki, i z tego powodu planowała w przyszłości otworzyć własny butik, by nie musieć się nikomu podporządkowywać.

Tak było aż do czasu Spalonej Nocy.

Doświadczenie ataku terrorystycznego oraz skutków pożarów boleśnie dotknęło Electrę i sprawiło, że zmieniła swoje podejście do życia. Zrozumiała, iż jej wcześniejsza beztroska bardziej przypominała bezmyślność, a konsekwencje powiązań z mugolami mogły się odbić negatywnie także na jej najbliższych. Śmierciożercy byli przecież skłonni zemścić się na każdym, kto nie wpasowywał się w ich wizję świata. Dlatego pod koniec września z wielkim bólem odeszła z mugolskiej agencji modelingowej, w której pracowała przez ostatni rok. Choć praca ta nie była pozbawiona problemów, bardzo się do niej przywiązała. Musiała jednak podjąć tę decyzję ze względu na dobro swoich bliskich, co też cały czas sobie powtarzała. Wyglądało na to, że dorosłość nieustannie wymagała jakichś trudnych wyborów.

Nie chcąc rezygnować z pracy związaną z modą, zrobiła coś, co jeszcze miesiąc temu wydałoby się jej nieprawdopodobne: napisała do Christophera Rosiera w sprawie pracy w Domu Mody. Po prawdzie nie była pewna, jak kuzyn zareaguje na tę prośbę; ze wszystkich nadętych Rosierów, Chris wydawał się być największym dupkiem (i jednocześnie najbardziej uzdolnionym projektantem). Prośba Prewettówny spotkała się jednak z pozytywną odpowiedzią, co poprawiło jej stosunek do kuzyna.

Pojawiła się w Domu Mody Rosier punktualnie o godzinie podanej przez asystentkę Chrisa. Miała na sobie strój prosty, ale zarazem elegancki i schludny. Chcą zrobić na krewniaku jak najlepsze wrażenie, zamieniła spodnie dzwony na spódnicę za kolana a buty na platformie na wypucowane trzewiki. Nie wiedziała, czy od razu nie dadzą jej jakiegoś zajęcia, więc wolała nie zakładać szpilek.
– Dzień dobry, jestem umówiona na spotkanie z Christopherem Rosierem. – zwróciła się do pracownicy stojącej przy wejściu.