01.07.2026, 19:46 ✶
Jesień rozgościła się w atelier Astorii na dłuższą chwilę, tym bardziej przed Samhain. Pracownica nigdy nie przypominała sterylnej izolatki, była żywym organizmem, nieustannie zmieniającym się wraz z porami roku, wystawami i kolejnymi pomysłami, które przychodziły jej do głowy o najmniej spodziewanych porach. Przy jednej ze ścian piętrzyły się warzywa wszelkich rozmiarów - od niewielkich rzep, buraków i ziemniaków mieszczących się w dłoniach, po ogromne dynie, których przeniesienie wymagało pomocy zaklęcia. Część z nich była już starannie wydrążona. Miąższ i pestki spoczywały w miedzianych misach ustawionych na podłodze, gotowe do wykorzystania przez skrzaty w kuchni. W kartonach na podłodze miała popakowane świece w różnych rozmiarach. Na długim, drewnianym stole roboczym panował twórczy nieład. Rozrzucone dłuta do rzeźbienia, cienkie nożyki o hebanowych rękojeściach, pędzle zanurzone w słoiczkach z wodą, pigmenty zamknięte w niewielkich ceramicznych naczyniach, kawałki złotych płatków, pergaminy pokryte szkicami kolejnych wzorów i drobne fiolki z magicznymi proszkami tworzyły krajobraz, w którym dla postronnego obserwatora panował chaos, lecz Astoria potrafiła bez wahania sięgnąć po dokładnie ten przedmiot, którego akurat potrzebowała.
Siedziała na wysokim stołku przy stole roboczym, pochylona nad jedną z większych dyń. Miała na sobie roboczą, prostą suknię oraz ciemny fartuch pełen śladów dotychczasowej pracy. To jedno z tych miejsc, gdzie czuła się najbardziej swobodnie.
Właśnie kończyła wycinać ostatni fragment ornamentu przypominającego gałązki jarzębiny, gdy rozległo się dyskretne pukanie do drzwi. Do środka weszła jedna z młodszych asystentek galerii, zatrzymując się niepewnie kilka kroków od wejścia, jakby nie chciała naruszyć tej osobliwej atmosfery skupienia, która zawsze panowała w atelier. Astoria uniosła w końcu głowę i z tyłu zobaczyła Renigalda. Nie spodziewała się go tu dzisiaj, nie zapowiadał wizyty. Przez krótką chwilę na twarzy kobiety pojawiło się szczere zaskoczenie, które niemal natychmiast ustąpiło miejsca ciepłemu, całkowicie naturalnemu uśmiechowi. Odłożyła ostrożnie dłuto na blat, strzepnęła z dłoni drobinki pomarańczowego miąższu i powoli podniosła się ze stołka.
- O, cześć! Chodź, chodź, zapraszam - podziękowała pracownicy, która od razu czmychnęła do wyjścia. Astoria podeszła do mężczyzny i cmoknęła go w policzek, uważając przy tym, by przypadkiem go nie pobrudzić. - Coś się stało? Czy po prostu się stęskniłeś?
Siedziała na wysokim stołku przy stole roboczym, pochylona nad jedną z większych dyń. Miała na sobie roboczą, prostą suknię oraz ciemny fartuch pełen śladów dotychczasowej pracy. To jedno z tych miejsc, gdzie czuła się najbardziej swobodnie.
Właśnie kończyła wycinać ostatni fragment ornamentu przypominającego gałązki jarzębiny, gdy rozległo się dyskretne pukanie do drzwi. Do środka weszła jedna z młodszych asystentek galerii, zatrzymując się niepewnie kilka kroków od wejścia, jakby nie chciała naruszyć tej osobliwej atmosfery skupienia, która zawsze panowała w atelier. Astoria uniosła w końcu głowę i z tyłu zobaczyła Renigalda. Nie spodziewała się go tu dzisiaj, nie zapowiadał wizyty. Przez krótką chwilę na twarzy kobiety pojawiło się szczere zaskoczenie, które niemal natychmiast ustąpiło miejsca ciepłemu, całkowicie naturalnemu uśmiechowi. Odłożyła ostrożnie dłuto na blat, strzepnęła z dłoni drobinki pomarańczowego miąższu i powoli podniosła się ze stołka.
- O, cześć! Chodź, chodź, zapraszam - podziękowała pracownicy, która od razu czmychnęła do wyjścia. Astoria podeszła do mężczyzny i cmoknęła go w policzek, uważając przy tym, by przypadkiem go nie pobrudzić. - Coś się stało? Czy po prostu się stęskniłeś?
learn the rules
then break some
then break some