Wiadomości w tym wątku

Zenon Kozioł

Zenek leżał na plecach, na bruku. Do tej pory jakoś się trzymał. Dziwnie to brzmiało z perspektywy podłogi, no ale taka prawda. Nos napierdalał, ale tak jakoś… przez zaporę. Dało się to wytrzymać. Tymczasem pośród tego czarnego śniegu i nadlatującego dymu, tętniący nos zaczynał mu jakoś wchodzić na banię… W uszach szumiło. Ruch był trudny, a jednak wsparł się o chodnik. Przejechał palcami po szorstkiej nawierzchni.

Wtedy coś mu spłynęło w stronę gardła. Językiem posmakował intensywnego metalu. I chyba w złą dziurkę wpadło, bo Zenek momentalnie zaczął się dławić. Zerwał się na bok. Wsparty na rękach, wykrztusił z siebie wszystko siłą płuc. Pochylał się i kaszlał. Drżał z bólu, bo nos mu tętnił z każdym ruchem.

Świadomość, że ktoś na niego czekał, okazywała się jeszcze gorsza. Twarz mu czerwieniała, krew podbiegała pod skórę. Serce zaczynało szybciej pracować. Miał biec. To był w tamtym momencie jego ugotowany los. No to pobiegł.

Nogi ledwo mu chodziły, ale przeciągnął je po ziemi i się rozprostował. A potem ruszył w boczną uliczkę, zanim którykolwiek z pomagierów tamtego ciemnego pana wychylił nosa zza murku.

// Percepcja: ◉◉◉◉○, Aktywność fizyczna: ◉◉○○○, Poza Schematem I, Derealizacja I

Koniec sesji