04.07.2026, 23:09 ✶
Gdy Othello opowiadał, oczy siostry (a w zasadzie jego własne) wpatrywały się w Fawleya uważnie. Odile zdarzało się już traktować brata jak obiekt badań, kiedy bez jego wiedzy przeprowadzała drobne eksperymenty związane z jego naturą ghoula. Oczywiście nigdy umyślnie by go nie skrzywdziła, ale pobranie krwi z przypadkowego ukłucia albo obserwacja w przypadkowych warunkach, nie były według niej niczym szkodliwym. Teraz co prawda oboje padli ofiarą niechcianego eksperymentu, lecz jako naukowczyni nie mogła przegapić takiej okazji do zdobycia unikatowych danych. Zwłaszcza, że Othello najwyraźniej tym razem nie miał problemu by mówić szczerze.
– Mhm, miałam podobne odczucia, kiedy zaczęłam publicznie pokazywać się w przemienionej formie. Ogólnie doznania są podobne, ale z zapewne czasem zauważyłbyś subtelne różnice. Jak z tymi kolorami; to nie jest tak, że w moim ciele zacząłbyś nagle widzieć jakiś niesamowity kolor z przestworzy, ale pewnie łatwiej byłoby ci odróżnić poszczególne odcienie tej samej barwy. Chociaż nawet ja jako doświadczony metamorfomag nie potrafię uzyskać wszystkich właściwości biologicznych ciał, w które się przemieniam, więc należałoby bardziej przetestować tę hipotezę. – Zbliżyła filiżankę do ust, by wypić łyk kawy (gdyby Odys był tu razem z nimi, nie omieszkałby rzucić jakiegoś komentarza na temat fiksacji oralnej).
– Niestety tak. Zwłaszcza, jeśli wygląda się egzotycznie; wtedy ludzie traktują cię prawie jak okaz z mauzoleum. Dlatego właśnie nauczyłam się wtapiać w tłum Anglików. – Przyglądała się jeszcze chwilę bratu, starając się wyczytać jego emocje, a potem jej wyraz twarzy nietypowo złagodniał. – Przykro mi, że tego doświadczyłeś. Mam nadzieję, że zmiana perspektywy czegoś cię naucz- – nie dokończyła, gdyż w tym momencie przyleciała sowa z odpowiedzią od Basiliusa. Odile od razu rzuciła okiem na wiadomość i mina jej zrzedła. – Kurwa mać. Wygląda na to, że zamiana ciał będzie się utrzymywać przez dwadzieścia cztery godziny. – Niemożliwe, że wytrzyma tyle bez papierosa. – Nie ma opcji, że pokarzemy się ojcu w tym stanie. Lepiej wysłać mu wiadomość i przeczekać u mnie. – Wyglądało na to, że następna doba będzie dla rodzeństwa Fawley bardzo niezręczna.
– Mhm, miałam podobne odczucia, kiedy zaczęłam publicznie pokazywać się w przemienionej formie. Ogólnie doznania są podobne, ale z zapewne czasem zauważyłbyś subtelne różnice. Jak z tymi kolorami; to nie jest tak, że w moim ciele zacząłbyś nagle widzieć jakiś niesamowity kolor z przestworzy, ale pewnie łatwiej byłoby ci odróżnić poszczególne odcienie tej samej barwy. Chociaż nawet ja jako doświadczony metamorfomag nie potrafię uzyskać wszystkich właściwości biologicznych ciał, w które się przemieniam, więc należałoby bardziej przetestować tę hipotezę. – Zbliżyła filiżankę do ust, by wypić łyk kawy (gdyby Odys był tu razem z nimi, nie omieszkałby rzucić jakiegoś komentarza na temat fiksacji oralnej).
– Niestety tak. Zwłaszcza, jeśli wygląda się egzotycznie; wtedy ludzie traktują cię prawie jak okaz z mauzoleum. Dlatego właśnie nauczyłam się wtapiać w tłum Anglików. – Przyglądała się jeszcze chwilę bratu, starając się wyczytać jego emocje, a potem jej wyraz twarzy nietypowo złagodniał. – Przykro mi, że tego doświadczyłeś. Mam nadzieję, że zmiana perspektywy czegoś cię naucz- – nie dokończyła, gdyż w tym momencie przyleciała sowa z odpowiedzią od Basiliusa. Odile od razu rzuciła okiem na wiadomość i mina jej zrzedła. – Kurwa mać. Wygląda na to, że zamiana ciał będzie się utrzymywać przez dwadzieścia cztery godziny. – Niemożliwe, że wytrzyma tyle bez papierosa. – Nie ma opcji, że pokarzemy się ojcu w tym stanie. Lepiej wysłać mu wiadomość i przeczekać u mnie. – Wyglądało na to, że następna doba będzie dla rodzeństwa Fawley bardzo niezręczna.
Koniec sesji