07.07.2026, 10:52 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 07.07.2026, 11:54 przez Delyra Dolohov.)
Autentycznie otworzyła usta, by coś powiedzieć, ale nic nie wyszło. Wyglądała na dość zaczarowaną słowami Flinta, i przede wszystkim jego urodą. Przez dłuższą chwilę zastanawiała się co w ogóle na to odpowiedzieć. Już uformowała jakieś tam słowa w głowie.
Już miała z siebie wydusić, że technicznie Flint w ogóle nie odpowiedział na jej pytanie, ale też coś zobaczyła. Napięła się jeszcze bardziej, nasłuchując. Bogu dzięki za tą percepcję, bo Delyra też zauważyła ogień. Tylko co właściwie płonęło? Westminster? Przecież tam znajdowała się kamienica! Zestresowała się niemiłosiernie, choć wiedziała, że pewnie mąż się już wszystkim zajął. Czasem zdecydowanie za dużo ufała kompetencji małżonka, nawet jeżeli ją to uspokajało. Ale troszkę zmartwiła się, że Flint już musi isć. Zdobyła się na delikatny uśmiech, ledwo widoczny, bo zawsze dawała ludziom uśmiechy pełne rozbawienia albo poczucia wyższości. Więc ten poszczególny uśmiech wydawał się niewidzialny na tle jej bladego lica.
— Leć — powiedziała łagodnie, ale dodała — Miło było Pana poznać — skinęła głową.
//teraz jest moment na ucieczkę - tu macie link do kości
Ostrożnie zaczęła iść w stronę Horyzontalnej. Nie była aż tak daleko, więc na początku szła dość wolno. Troszkę jej to wszystko działało na nerwy. Jak ten pożar w ogóle śmiał przerwać jej rozmowę z tak pięknym człowiekiem? Powiał zimny wiatr, Delyra lepiej zawinęła się płaszczem. Usłyszała głośne kroki, a że znajdowała się w ciemnej uliczce, oświetlonej tylko gwiazdami. Przyspieszyła kroku, na szczęście wybrała niższe obcasy na ten wieczór. Niestety, ale te buty zaczęły ją gonić!
//Aktywność fizyczna 2k
Nogi jej się plątały ze stresu. Nigdy nie była goniona! Wtedy ktoś krzyknął — Dolohov! Ty zimna szmato! — to sprawiło, że zatrzymała się w pół kroku, przerażona, a strach był jej obcy, więc przepełniały ją emocje. Odwróciła się szybko. Na szczęście zaklęcie nie dosięgnęło jej ciała, a raczej uderzyło w krępego mężczyznę, który stał kilka metrów przed nią. Wyglądał bardzo podobnie do tego pana, który pod wpływem alkoholu chciał się z nią przespać.
//Percepcja 4k
Dalej poszło więcej myśli - skoro wiedział kim była, to należał do świata magii. Nigdy go nie widziała, więc nie był czystokrwisty. Półkrwi? Chyba nie, bo powodem, dla którego zaklęcie nawet nie drasnęło Delyry był fakt, iż jego różdżka była nieudolnie zaklejona taśmą. Mugolak. Dolohov jednak nie tracąc czasu, uciekła, z butami w ręce. Gołe stopy na asfalcie, a potem chodniku. Zdecydowanie będzie musiała je opatrzeć po dotarciu do domu. Zabawne było to, że nazywała Horyzontalną 14 swoim domem, chociaż to ona zaszyła się tam na sześć lat i jeszcze dłużej.
//lokacja ma zasłonę dymną
Dotarła po szybkim biegu. Stopy ją bolały, traciła oddech i czuła jak serce bije jej od wysiłku. Zdecydowanie powinna rzucić to głupie palenie. Kamienica stała jeszcze, to dobrze. Weszła do środka.
Już miała z siebie wydusić, że technicznie Flint w ogóle nie odpowiedział na jej pytanie, ale też coś zobaczyła. Napięła się jeszcze bardziej, nasłuchując. Bogu dzięki za tą percepcję, bo Delyra też zauważyła ogień. Tylko co właściwie płonęło? Westminster? Przecież tam znajdowała się kamienica! Zestresowała się niemiłosiernie, choć wiedziała, że pewnie mąż się już wszystkim zajął. Czasem zdecydowanie za dużo ufała kompetencji małżonka, nawet jeżeli ją to uspokajało. Ale troszkę zmartwiła się, że Flint już musi isć. Zdobyła się na delikatny uśmiech, ledwo widoczny, bo zawsze dawała ludziom uśmiechy pełne rozbawienia albo poczucia wyższości. Więc ten poszczególny uśmiech wydawał się niewidzialny na tle jej bladego lica.
— Leć — powiedziała łagodnie, ale dodała — Miło było Pana poznać — skinęła głową.
//teraz jest moment na ucieczkę - tu macie link do kości
Ostrożnie zaczęła iść w stronę Horyzontalnej. Nie była aż tak daleko, więc na początku szła dość wolno. Troszkę jej to wszystko działało na nerwy. Jak ten pożar w ogóle śmiał przerwać jej rozmowę z tak pięknym człowiekiem? Powiał zimny wiatr, Delyra lepiej zawinęła się płaszczem. Usłyszała głośne kroki, a że znajdowała się w ciemnej uliczce, oświetlonej tylko gwiazdami. Przyspieszyła kroku, na szczęście wybrała niższe obcasy na ten wieczór. Niestety, ale te buty zaczęły ją gonić!
//Aktywność fizyczna 2k
Nogi jej się plątały ze stresu. Nigdy nie była goniona! Wtedy ktoś krzyknął — Dolohov! Ty zimna szmato! — to sprawiło, że zatrzymała się w pół kroku, przerażona, a strach był jej obcy, więc przepełniały ją emocje. Odwróciła się szybko. Na szczęście zaklęcie nie dosięgnęło jej ciała, a raczej uderzyło w krępego mężczyznę, który stał kilka metrów przed nią. Wyglądał bardzo podobnie do tego pana, który pod wpływem alkoholu chciał się z nią przespać.
//Percepcja 4k
Dalej poszło więcej myśli - skoro wiedział kim była, to należał do świata magii. Nigdy go nie widziała, więc nie był czystokrwisty. Półkrwi? Chyba nie, bo powodem, dla którego zaklęcie nawet nie drasnęło Delyry był fakt, iż jego różdżka była nieudolnie zaklejona taśmą. Mugolak. Dolohov jednak nie tracąc czasu, uciekła, z butami w ręce. Gołe stopy na asfalcie, a potem chodniku. Zdecydowanie będzie musiała je opatrzeć po dotarciu do domu. Zabawne było to, że nazywała Horyzontalną 14 swoim domem, chociaż to ona zaszyła się tam na sześć lat i jeszcze dłużej.
//lokacja ma zasłonę dymną
Dotarła po szybkim biegu. Stopy ją bolały, traciła oddech i czuła jak serce bije jej od wysiłku. Zdecydowanie powinna rzucić to głupie palenie. Kamienica stała jeszcze, to dobrze. Weszła do środka.
Koniec sesji