— Intrygujące — odpowiedział z pewnym zastanowieniem, bo tak się śmiesznie składało, że wpadał niemalże idealnie pod podaną przez nią granicę wiekową. Czy to był więc czas, żeby jednak się przełamać i spróbować szczęścia? Nie. Absolutnie nie. To był okropnie głupi pomysł i całe nowe zainteresowanie nie było tego warte. Potrząsnął lekko głową, jakby chcąc te myśli wyrzucić z głowy i ruszył się umyć.
— Wygląda jak kaktus? O nie, proszę pani, to JEST kaktus! — oznajmił jej wciąż oburzonym tonem, chociaż nie krzyczał aż tak rozpaczliwie jak wcześniej. Dorodny, cholera. Co go obchodziło, że dorodny, jak miało go tam w ogóle nie być! — W sumie to… NIE! To nie ma nic do rzeczy! — już jej prawie odpowiedział i przytaknął, że faktycznie trafiła z domem do jakiego uczęszczał, ale nie dał się złapać na tę szmatkę gadkę, która miała odwrócić jego uwagę od faktycznego problemu, który dosłownie rósł na jego głowie. Mógł przysiąc, że czuł w czasie rzeczywistym, jak roślina się rozrasta. — Oczywiście, że przeczytałem! — oburzył się zaraz, no bo co ona mu tutaj będzie zarzucać! To że nie przeczytał nie miało tutaj nic do rzeczy, bo po pierwsze, to ta sytuacja w ogóle nie powinna mieć miejsca. W żadnym, ale to żadnym scenariuszu!
— Tak? A dziękuję — przejechał dłonią po pięknych, gęstych puklach, zanim san nie wyciągnął krzesła i się na nim nie usadowił naprzeciwko niej. — A teraz niech pani karczuje!