09.07.2026, 07:35 ✶
– W takim razie potem pomogę wypełnić formularz skargi – obiecała Brenna, udając skruchę, chociaż w istocie to naprawdę bawił ją ten cały kaktus, rozrastający się na głowie klienta. – Proszę dać mi sekundę…
Sięgnęła po jakąś buteleczkę, a potem też różdżkę. Spuściła kroplę substancji wprost na kaktus, rosnący na jego głowie, i ten zadrżał, i przestał się rozrastać, a jego korzenie, wczepiające się w bardzo gęste i lśniące włosy Atreusa poruszyły się, uwalniając niektóre kosmyki. Brenna pochyliła się nad głową i zaczęła ostrożnie odplątywać korzenie.
– Nie wczepić się w głowę, tylko we włosy, trzeba odplątać, i będzie pan go sobie mógł nawet zostawić na pamiątkę – oświadczyła pogodnie. Machnęła różdżką, by sobie pomóc, wymamrotała jakieś zaklęcie, a potem znów zabrała się za odkręcenie delikatnych korzonków. Było ich całe mnóstwo, niezbyt jednak grubych czy długich, system typowo wiązkowy, pewnie jakby pociągnąć, to od razu by się go człowiek pozbył, ale przy okazji i efekt tego całego zagęszczenia poszedłby się…
Właśnie kończyła, i delikatnie usuwała samego kaktusa, gdy drzwi do sklepu się otworzyły.
- Brenna!!! Naprawdę?! Spuszczam cię z oczu na cholerne dziesięć minut i MACASZ CUDZEGO KAKTUSA?! Najpierw widzę cię rozmawiającego z tym draniem, Benem Kenobim, a teraz to?!
W drzwiach stanął mężczyzna, z pewnością również korzystający z doskonałej linii kosmetyków, może mister Potter albo też tego Dzikiego Zachodu: to znaczy na głowie nie miał kaktusa, ale za to miał włosy do ramion, takie lekko kręcone, gęste, i błyszczące, po prostu niesamowite. Poza tym koło oka biegła mu w dół blizna i spojrzenie miał z gatunku tych całkiem morderczych, jakby w oczach kryło się jakieś szaleństwo i jeszcze nosił dziwną, ciemną szatę, ale poza tymi różnicami to całkiem był podobny do Atreusa. Takiego Atreusa, który postanowił w wolnych chwilach być złym lordem.
– Ale panu ten kaktus po prostu wyrósł w naszym sklepie i dlaczego nie miałabym rozmawiać z twoim nauczycielem!
Sięgnęła po jakąś buteleczkę, a potem też różdżkę. Spuściła kroplę substancji wprost na kaktus, rosnący na jego głowie, i ten zadrżał, i przestał się rozrastać, a jego korzenie, wczepiające się w bardzo gęste i lśniące włosy Atreusa poruszyły się, uwalniając niektóre kosmyki. Brenna pochyliła się nad głową i zaczęła ostrożnie odplątywać korzenie.
– Nie wczepić się w głowę, tylko we włosy, trzeba odplątać, i będzie pan go sobie mógł nawet zostawić na pamiątkę – oświadczyła pogodnie. Machnęła różdżką, by sobie pomóc, wymamrotała jakieś zaklęcie, a potem znów zabrała się za odkręcenie delikatnych korzonków. Było ich całe mnóstwo, niezbyt jednak grubych czy długich, system typowo wiązkowy, pewnie jakby pociągnąć, to od razu by się go człowiek pozbył, ale przy okazji i efekt tego całego zagęszczenia poszedłby się…
Właśnie kończyła, i delikatnie usuwała samego kaktusa, gdy drzwi do sklepu się otworzyły.
- Brenna!!! Naprawdę?! Spuszczam cię z oczu na cholerne dziesięć minut i MACASZ CUDZEGO KAKTUSA?! Najpierw widzę cię rozmawiającego z tym draniem, Benem Kenobim, a teraz to?!
W drzwiach stanął mężczyzna, z pewnością również korzystający z doskonałej linii kosmetyków, może mister Potter albo też tego Dzikiego Zachodu: to znaczy na głowie nie miał kaktusa, ale za to miał włosy do ramion, takie lekko kręcone, gęste, i błyszczące, po prostu niesamowite. Poza tym koło oka biegła mu w dół blizna i spojrzenie miał z gatunku tych całkiem morderczych, jakby w oczach kryło się jakieś szaleństwo i jeszcze nosił dziwną, ciemną szatę, ale poza tymi różnicami to całkiem był podobny do Atreusa. Takiego Atreusa, który postanowił w wolnych chwilach być złym lordem.
– Ale panu ten kaktus po prostu wyrósł w naszym sklepie i dlaczego nie miałabym rozmawiać z twoim nauczycielem!
Don't promise to live forever. Promise to forever live while you're alive.