[03.10.72 | Avery Hall] Umbrescence

Im dłużej mówił, tym bardziej widać było, jak jej myśli nabierają tempa. Nie patrzyła już tylko na niego - patrzyła gdzieś pomiędzy jego słowami, tam, gdzie rodziły się kolejne zależności i połączenia. Była przyzwyczajona do analizowania dzieł sztuki, dostrzegania symboli ukrytych pod warstwami farby, lecz podobnie funkcjonował jej umysł w każdej innej dziedzinie. Jedna idea prowadziła do następnej, ta do kolejnej, aż w końcu powstawała cała sieć możliwości. Na wspomnienie szafek zniknięć jej brwi uniosły się nieznacznie. Oczy błysnęły zainteresowaniem. To miało znacznie większy sens. Tyle że nie miała dość wiedzy ani umiejętności, żeby połączyć malarstwo ruchome z magią translokacyjną. Niewielu miało, biorąc pod uwagę, jak rzadkie były te szafki.
- To nadal byłoby… niezwykle trudne - powiedziała spokojnie, a jej umysł zdążył już wyprzedzić rozmowę o kilka kolejnych etapów, wyszukując wszystko to, co mogło pójść nie tak. - Sama koncepcja brzmi logicznie. Szafki zniknięć rzeczywiście wydają się bliższe temu, co chcielibyśmy osiągnąć.
Jeśli w ogóle było to możliwe, droga do sukcesu byłaby usłana masą nieudanych prób i błędów. Miesiące, może nawet lata badań i eksperymentów. Czy była gotowa na takie poświęcenie i ilość frustracji, która niewątpliwie po drodze czekała?
- Nie wiem, czy uda mi się zdobyć dostęp do szafek, chyba łatwiej byłoby dotrzeć do dokumentacji, o ile taka istnieje - na moment zawiesiła głos. Wiedza mogła być przekazywana ustnie z pokolenia na pokolenie lub jako notatki w dzienniku, które większość uznałaby za bazgroły.
- Nawet jeśli poznam zasadę ich działania, pozostanie jeszcze pytanie, jak osadzić podobną magię w obrazie. Płótno zachowuje się inaczej niż drewno. Obrazy nie mają drzwi, przez które się wchodzi - kolejną kwestią była stabilność magii i potencjalne niebezpieczeństwa. Czy mogłoby dojść do rozszczepiania? Śmierci? Czy istniało ryzyka "zgubienia się" w obrazie? Miała mnóstwo wątpliwości i nikogo, kto potrafiłby na nie odpowiedzieć.
Kiedy wyciągnął ku niej dłoń, bez najmniejszego zawahania podała mu jajo. Nie dlatego, że nie chciała zrobić tego sama. Po prostu ufała mu. Stanęła tuż obok, obserwując każdy jego ruch z uwagą uczennicy przypatrującej się mistrzowi. Nie próbowała pomagać. Nie wtrącała się. Wiedziała, że doświadczenie zdobywane latami często przejawiało się w drobnych gestach, których nie sposób wyczytać z żadnej książki. Patrzyła, jak rozgarnia ściółkę. - Dziękuję - mimowolnie uśmiechnęła się pod nosem. To było coś, co zawsze w nim podziwiała. Gdy ona obcowała z obrazami, płótnami i pigmentami, jego żywiołem pozostawały żywe stworzenia. Obserwowanie go przy pracy przypominało jej oglądanie konserwatora odnawiającego bezcenny fresk - człowieka, który doskonale wiedział, ile siły może użyć, a gdzie wystarczy jedynie delikatny dotyk.
- Czy mam go izolować od Vulcora? Przynajmniej na początku? - zapytała w obawie, że smoczognik mógłby pomylić pisklę ze swoim posiłkiem. Nie chciałaby być świadkiem takiej sceny, ale jednocześnie miała nadzieję, że będą się do siebie przyzwyczajać od początku.
- Napijesz się czegoś? Wina? Kiepsko cię ugościłam - uśmiechnęła się przepraszająco, a jej palce gładziły bezwiednie łuskowatą skórę na jego ręku.