20.07.2026, 09:44 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 20.07.2026, 09:45 przez Urd Nordgersim.)
Woda śmierdziała.
Urd nic nie mogła poradzić na to jak bardzo wzrastał jej dyskomfort. Dzień za dniem magiczna woda w magicznym mieszkanku magicznej dzielnicy po prostu śmierdziała.
Nie dało się dobrze spłukać smrodu zadymionego miasta, nie mogła myśleć o tym, że oblewa się zapaskudzoną przez mugoli Tamizą. Musiała tu być, miała co najmniej dwa ale za to jakże istotne powody, żeby pozostawać w tym tyglu, ale och jakże to było drastycznie niekomfortowe.
Pomagały specyfiki zakupione u Potterów. Sole i mazidła zapewniające użytkowników, że będą czuć zapach morza, choć oczywiście był to zapach wymuskany, odarty z charakterystycznej składowej życia i śmierci, rozmnażania i rozkładu, który dla subtelnego nosa był nie do podrobienia. Musiał wystarczyć na teraz, a Urd musiała ponarzekać otoczona ciężką parą, aby zapamiętać swoją nieszczęśliwość, wydestylować ją w zgrabną buteleczkę gorzkiego wspomnienia - najlepszej motywacji by nadal ćwiczyć magię translokacji, która mogła być w tym konkretnym przypadku niezbędna do jej przetrwania.
Jak Brynja sobie z tym radziła, Urd prawdziwie nie miała pojęcia, choć całkiem możliwe, że miało to coś wspólnego z kimś kogo poznała. Rysa na szkliwie, subtelna ale odczuwalna, gdy tak uśmiechała się szeroko do własnego odbicia myśląc o kimś kogo jej siostra poznała. Nim zdążyła jednak tej myśli potoczyć się dalej, usłyszała jakieś stłumiona przez drzwi rozmowy. Czyżby właśnie się nadarzała okazja, aby przetestować tego kogoś? Była to możliwość, ale i z oczywistych względów obowiązek starszej siostry, która już zdążyła sięgnąć po nieco mniejszy ręcznik, którym otoczyła pozornie niedbale zarumienione ciało. Frotowy turban z głowy oczywiście zniknął, a potomkinii selki zawadiacko przerzuciła wilgotne jasne kosmyki asymetrycznie na prawe ramię, by podkreślić długość szyi i wszelkie niezbędne krzywizny ściągające oko począwszy od kształtu twarzy, przez łuk szyi, ładnie zarysowany obojczyk i ściśnięte jedynym okryciem krągłości. Jej uśmiech z wymuszonego płynnie przeszedł w kokieteryjny, policzków nie trzeba było szczypać bo od przedłużającej się zbyt gorącej kąpieli jej jasna skóra była już wystarczająco zaróżowiona.
– Ach Bryndza ty mały foczy pomiocie, nie mówiłaś, że spodziewamy się gości dziś wieczorem… – popłynęło dźwięcznie przez niewielkie mieszkanko, gdy otworzyła drzwi łazienki, pozwalając wyłonić się własnej osobie z umykajacej wonnej potterowskim morzem pary. Wszystko jednak momentalnie się zmieniło, gdy zobaczyła kto tym gościem jest. Zmiana była bardzo subtelna, ale znamienna. Szczypta, szczyptusieńka zmieszania, przez moment, ułamek sekundy, w tym dotknięciu policzków różem z zupełnie innych powodów.
– Och Sige… cóż to za stateczek dopłynął do naszego portu? – dłoń ześlizgnęła się z framugi, o którą przed momentem Urd eksponowała swoje wdzięki, a sama czarownica podążyła prosto do szafki chłodzącej, jak gdyby absolutnie kurwa nic, bo przecież skoro już wyszła w samym ręczniku, to nie mogła pokazać nikomu, że przedstawienie miało absolutnie inny cel niż pokazanie jak swobodnie czuje się w mieszkaniu młodszej siostry, traktując je jak swój własny dom. – Winka skarbie? – zapytała, wyciągając i tak bez odpowiedzi trzy kieliszki z szafki zawieszonej na tyle wysoko, że trzeba było wspiąć się na palce, by sięgnąć do półki.
Urd nic nie mogła poradzić na to jak bardzo wzrastał jej dyskomfort. Dzień za dniem magiczna woda w magicznym mieszkanku magicznej dzielnicy po prostu śmierdziała.
Nie dało się dobrze spłukać smrodu zadymionego miasta, nie mogła myśleć o tym, że oblewa się zapaskudzoną przez mugoli Tamizą. Musiała tu być, miała co najmniej dwa ale za to jakże istotne powody, żeby pozostawać w tym tyglu, ale och jakże to było drastycznie niekomfortowe.
Pomagały specyfiki zakupione u Potterów. Sole i mazidła zapewniające użytkowników, że będą czuć zapach morza, choć oczywiście był to zapach wymuskany, odarty z charakterystycznej składowej życia i śmierci, rozmnażania i rozkładu, który dla subtelnego nosa był nie do podrobienia. Musiał wystarczyć na teraz, a Urd musiała ponarzekać otoczona ciężką parą, aby zapamiętać swoją nieszczęśliwość, wydestylować ją w zgrabną buteleczkę gorzkiego wspomnienia - najlepszej motywacji by nadal ćwiczyć magię translokacji, która mogła być w tym konkretnym przypadku niezbędna do jej przetrwania.
Jak Brynja sobie z tym radziła, Urd prawdziwie nie miała pojęcia, choć całkiem możliwe, że miało to coś wspólnego z kimś kogo poznała. Rysa na szkliwie, subtelna ale odczuwalna, gdy tak uśmiechała się szeroko do własnego odbicia myśląc o kimś kogo jej siostra poznała. Nim zdążyła jednak tej myśli potoczyć się dalej, usłyszała jakieś stłumiona przez drzwi rozmowy. Czyżby właśnie się nadarzała okazja, aby przetestować tego kogoś? Była to możliwość, ale i z oczywistych względów obowiązek starszej siostry, która już zdążyła sięgnąć po nieco mniejszy ręcznik, którym otoczyła pozornie niedbale zarumienione ciało. Frotowy turban z głowy oczywiście zniknął, a potomkinii selki zawadiacko przerzuciła wilgotne jasne kosmyki asymetrycznie na prawe ramię, by podkreślić długość szyi i wszelkie niezbędne krzywizny ściągające oko począwszy od kształtu twarzy, przez łuk szyi, ładnie zarysowany obojczyk i ściśnięte jedynym okryciem krągłości. Jej uśmiech z wymuszonego płynnie przeszedł w kokieteryjny, policzków nie trzeba było szczypać bo od przedłużającej się zbyt gorącej kąpieli jej jasna skóra była już wystarczająco zaróżowiona.
– Ach Bryndza ty mały foczy pomiocie, nie mówiłaś, że spodziewamy się gości dziś wieczorem… – popłynęło dźwięcznie przez niewielkie mieszkanko, gdy otworzyła drzwi łazienki, pozwalając wyłonić się własnej osobie z umykajacej wonnej potterowskim morzem pary. Wszystko jednak momentalnie się zmieniło, gdy zobaczyła kto tym gościem jest. Zmiana była bardzo subtelna, ale znamienna. Szczypta, szczyptusieńka zmieszania, przez moment, ułamek sekundy, w tym dotknięciu policzków różem z zupełnie innych powodów.
– Och Sige… cóż to za stateczek dopłynął do naszego portu? – dłoń ześlizgnęła się z framugi, o którą przed momentem Urd eksponowała swoje wdzięki, a sama czarownica podążyła prosto do szafki chłodzącej, jak gdyby absolutnie kurwa nic, bo przecież skoro już wyszła w samym ręczniku, to nie mogła pokazać nikomu, że przedstawienie miało absolutnie inny cel niż pokazanie jak swobodnie czuje się w mieszkaniu młodszej siostry, traktując je jak swój własny dom. – Winka skarbie? – zapytała, wyciągając i tak bez odpowiedzi trzy kieliszki z szafki zawieszonej na tyle wysoko, że trzeba było wspiąć się na palce, by sięgnąć do półki.