[Jesień 72, 4.09] Wywiad z Francuzem

Ach, czyli Émile rozmawiał z tak zwanym indépendant, wolnym strzelcem. Oczywiście tacy ludzie działali w ten sposób jedynie w teorii. Ktoś musiał publikować jego wypociny, a te musiały spełniać pewne standardy. A jeśli człowiek ten nie potrafił znaleźć w Proroku stałego zatrudnienia, nie mówiło to nic pozytywnego o jego dziennikarskim rzemiośle. Mrzonki o liberté d'écriture oczywiście były ukochane paryskim liberałom, którzy nadal żyli wspomnieniem chwalebnej rewolucji, która upadła wraz z ostrzem gilotyny ścinającym głowy w imię wolności, równości i braterstwa.

Jednak mały wywiad Francuzowi nie mógł zaszkodzić. Trzeba było budować tu własną reputację, stworzyć się na nowo. We Francji szanowano go w arystokratycznych kręgach, tutaj zaczynał niemal od zera. Należało zapewnić sobie dobrą prasę. Szczególnie przed uroczystymi zaręczynami i ślubem.

Problem tkwił w tym, że nie do końca wiedział, jaka była obecna sytuacja. Czyżby chodziło o trwające od jakiegoś czasu zagrożenie ze strony terrorystów, tych całych Śmierciożerców? Nie mógł nazwać ich na łamach gazety otępiałymi radykałami, którzy nawet nie wiedzieli, w co wierzyli. A to, że angielskie rządy były na tyle słabe, że nie potrafiły sobie z nimi poradzić, uważał za znak, że Ministra powinna podać się do dymisji i powierzyć stanowisko komuś bardziej kompetentemu.

– Nazywam się Émile Mulciber i rzeczywiście nie jestem stąd. Mój ojciec pochodzi z Anglii, moja matka jest Francuzką z rodziny Delacour. Wychowałem się i uczyłem w Paryżu. Przyjechałem do Londynu dopiero niedawno, dwa miesiące temu – rzekł. – Obecnie pracuję w Szpitalu Świętego Munga, jestem medykiem. Nie sądzę zatem, bym był statystycznym mieszkańcem waszego kraju. Przyjechałem tu bowiem w celach matrymonialnych, nie z miłości do ojczyzny.

Zabrzmiało to nieco sucho, odrobinę wydarł się z jego wypowiedzi zgoła negatywny stosunek do kraju pochodzenia swego ojca. Sam Garreth Stuart nie przepadał za Anglią i o wiele lepiej odnalazł się we Francji. Epitety, jakimi opisywał on tutejszych Mulciberów nie nadawały się nawet do wypowiedzenia na głos, a co dopiero do gazety.