[15.10.1972] Devil on my shoulder (Astoria Avery, Louvain Lestrange)

Przesunęła spojrzeniem po jego twarzy, kiedy wspomniał o przerobieniu Vulcora na antipasti. Nie odpowiedziała od razu. Zamiast tego uniosła jedną brew, a na jej ustach pojawił się ledwie dostrzegalny grymas, balansujący gdzieś pomiędzy pobłażaniem a cichym rozbawieniem. Smoczognik tymczasem spał niewzruszenie, zwinięty na jej ramieniu w ciasny kłębek. Nie zmartwiła się groźbą, Desideria nigdy nie zrobiłaby krzywdy jej zwierzakowi. Znała ją wystarczająco długo, by wiedzieć, że nawet jeśli ich relacja od lat przypominała bardziej pole minowe niż dawną przyjaźń, pewne granice pozostawały dla niej oczywiste.
Na podrzuconą przynętę poczuła znajome ukłucie gdzieś pod mostkiem. Nie zazdrość. Raczej instynktowną potrzebę wyrównania rachunku, tę samą, która pojawiała się zawsze, gdy Louvain z rozmysłem próbował przesunąć rozmowę na teren osobistych przytyków.
- Tak, cóż - odezwała się ze wzorowym spokojem. - Zauważyłam, że od skończenia Hogwartu jej gust uległ znacznemu pogorszeniu.
Nie była złośliwa bez powodu. Po prostu uznała, że skoro mężczyzna z taką swobodą rozdawał drobne uszczypliwości, powinien być równie gotowy, by kilka z nich do niego wróciło.
Przez krótką chwilę nie odrywała wzroku od płomieni, które powoli pożerały płótno. Ogień nie znał się na kompozycji, harmonii ani historii sztuki. Nie rozróżniał dzieła wybitnego od przeciętnego. Pochłaniał wszystko z jednakową zachłannością, sprowadzając miesiące czy lata pracy do garści popiołu, który po chwili stawał się niemożliwy do odróżnienia od każdego innego. Słowa mężczyzny zawisły między nimi z pozorną lekkością. Nie mogła odmówić im pewnej racji. Oczywiście, że nie każdy obraz zasługiwał na nieśmiertelność. Przez ręce Astorii przewinęły się setki obrazów. Oglądała prace mistrzów, ale i dzieła przeciętne, wtórne, pozbawione odwagi, stworzone bardziej z rzemieślniczej poprawności niż z prawdziwej potrzeby tworzenia. Wiedziała, że historia sztuki była bezlitosna. Większość nazwisk ginęła wraz z pokoleniem, które je pamiętało. Nie każdy artysta zostawiał po sobie coś, co zasługiwało na wieczność. Ale istniała zasadnicza różnica między naturalnym zapomnieniem a świadomym odebraniem dziełu prawa do istnienia.
Nie miała wątpliwości, że potrafił podejmować trudne decyzje. Jednocześnie nie potrafiła pozbyć się myśli, że w sprawach sztuki jego pewność siebie znacznie wyprzedzała kompetencje. Nie miał wystarczającej wiedzy.
- Nie wiedziałam, że jesteś ekspertem - mruknęła i mimowolnie zastanawiała się, czy ona może kiedyś skończyć w podobny sposób, co płótno. Nie dosłownie. Ale przecież ludzi również można było usuwać z własnego życia z niemal identyczną stanowczością. Wystarczyło uznać, że przestali pasować do kompozycji. Obiecał jej, że jej nie zdradzi. To zdanie wciąż pozostawało w pamięci z zadziwiającą wyrazistością. Jego obietnica nadal tkwiła gdzieś pomiędzy rozsądkiem a intuicją, drażniąc obie strony jednakowo mocno. Ile warte było słowo Louvaina? Nie znała odpowiedzi. Być może nie znał jej nawet on sam. Takich rzeczy nie mierzyło się pięknymi deklaracjami ani błyskotliwymi ripostami. Mierzył je dopiero czas.
Naprawdę nie musiała być tak chorobliwie ostrożna? Jej brwi uniosły się nieznacznie, a w spojrzeniu pojawiło się coś pomiędzy autentycznym niedowierzaniem a cichym rozbawieniem. Gdyby nie znała go tak dobrze, mogłaby uznać, że mówił poważnie. Ale znała. I właśnie dlatego nie potrafiła oprzeć się wrażeniu, że albo celowo prowokował, albo naprawdę nie dostrzegał ironii własnych słów. Spojrzenie, które mu posłała, mogłoby z powodzeniem zastąpić całą odpowiedź. Było w nim pytanie tak oczywiste, że aż nie wymagało wypowiedzenia - Żarty sobie robisz?
To właśnie przy nim ostrożność przestała być wyborem. Stała się odruchem. To dzięki niemu nauczyła się, że nawet ludzie, którym ufa się najbardziej, potrafią zranić i odejść bez ostrzeżenia. Nie nosiła w sobie gniewu, który domagałby się zadośćuczynienia. Nie przyszła tutaj rozdrapywać dawnych ran ani wypominać mu przeszłości przy każdej nadarzającej się okazji. Była zbyt dojrzała, by budować swoją tożsamość na dawnych rozczarowaniach. Ale zaufania nie dało się tak łatwo odbudować. Dzisiaj siedziała w jego domu, bo rozważała decyzję, która mogła odmienić jej życie. Nie zamierzała podejmować jej na podstawie domysłów tylko dlatego, że rozmowa stałaby się ciekawsza. Jeżeli odbierało to jemu część przyjemności płynącej z ich dawnych potyczek, będzie musiał się z tym pogodzić.
Cieszyła się, że odpowiedział poważnie, ale jednocześnie nie przyniosła jej ulgi - przeciwnie. Zamiast rozwiać jedną z jej największych wątpliwości, otworzyła kilka następnych, znacznie mniej wygodnych. Przez chwilę milczała, obracając w dłoniach ciężką szklankę. Bursztynowy alkohol zafalował leniwie przy delikatnym ruchu nadgarstka, lecz ona patrzyła niewidzącym wzrokiem. Cała uwaga skupiła się na jednym zdaniu. Powoli uniosła wzrok znad szklanki. Nie było w nim lęku. Była ostrożność kobiety, która próbowała zawczasu odnaleźć miejsce, w którym kończy się kompromis, a zaczyna granica, której nie przekroczy za żadną cenę.
- Może żądać ode mnie czegokolwiek? - zapytała bez dramatyzmu. - Nie jestem morderczynią.
Jej dłonie przywykły do trzymania pędzla, ołówka, dłuta konserwatorskiego, starych pergaminów i delikatnych fragmentów ram wymagających cierpliwej renowacji. Tworzyły, naprawiały i chroniły rzeczy, którym czas próbował odebrać istnienie. Nie niszczyły. Owszem, lubiła myśleć, że potrafiła się bronić. Ale walka nigdy nie była jej żywiołem. W Hogwarcie omijała Klub Pojedynków szerokim łukiem, Louvain doskonale o tym wiedział. Jeżeli miał proponować jej miejsce w świecie, którego zasady opierały się na bezwzględnym posłuszeństwie, musiała wiedzieć, gdzie przebiega granica.
O ile w ogóle potrafił ją wytyczyć, biorąc pod uwagę to, że sam zdawał się nie mieć żadnych granic. Przez moment po prostu na niego patrzyła, szacując skalę bezczelności. Dawniej prawdopodobnie by się speszyła. Może odwróciłaby wzrok. Ale nie teraz.
- Tak, dlaczego? - odpowiedziała bez najmniejszego zawahania z pozornie słodkim uśmiechem. - Wciąż rozpamiętujesz?
Jeżeli chciał sprawdzić, czy nadal potrafił jednym zdaniem wywołać w niej dawne zawstydzenie niewinnej dziewczyny, czekało go rozczarowanie. Potrafiła grać w tę samą grę, może nawet lepiej od niego, ale miała teraz ważniejsze kwestie na głowie niż zabawianie jegomościa.
- To nie było oficjalne pytanie - dodała szybko, żeby nie zmarnować drugiego z przysługującej puli, po czym westchnęła cicho, a na jej twarzy pojawił się cień rozbawienia wymieszanego z cierpliwością kogoś, kto zna czyjeś nawyki aż nazbyt dobrze. - Wolałabym, żebyś traktował mnie poważnie. - powiedziała ciszej i uniosła szklankę do ust i pociągnęła niewielki łyk, jednocześnie nie przerywając kontaktu wzrokowego. Vulcor zsunął na jej kolana i rozciągnął ciałko w wygodniejszej do spania pozycji.
- Mogę zobaczyć? Tatuaż? - przechyliła lekko głowę. Wiedziała o Mrocznych Znakach od Leviathana, widziała taki u niego. I teraz chciała potwierdzenia, czegoś namacalnego, co udowodniłoby, że Louvain nie bawi się w jakąś pokręconą grę ku własnej uciesze, tylko naprawdę mógłby ją wprowadzić za kurtynę, gdyby się na to zdecydowała.