[03.10.1972] Diabeł ubiera się u Rosiera | Christopher & Electra

Gdy tylko Electra przekroczyła próg pracowni, jej wzrok od razu uciekł w stronę manekinów i szkiców rozwieszonych na ścianach. Była bardzo ciekawa tego, jak wyglądał zawód projektanta "od kuchni"; jako modelka miała co prawda z nimi styczność, ale dopiero na końcowym etapie procesu kreatywnego. Praca w Domu Mody oferowała za to perspektywę obserwowania powstawania kreacji od samego początku. Właśnie ta możliwość najbardziej ekscytowała Prewettównę, ponieważ w modelingu brakowało jej właśnie tego elementu krawieckiej inwencji. By dać upust swoim artystycznym tendencjom, projektowała i szyła w wolnych chwilach, tworząc kreacje dla siebie oraz bliskich. Z tego powodu liczyła, że Chris znajdzie dla niej jakąś pozycję związaną z praktycznymi elementami projektowania strojów, a nie z siedzeniem za biurkiem, bo tego by nie wytrzymała. Chciała wiec zrobić na kuzynie jak najlepsze wrażenie i dlatego szybko przerwała rozglądanie po pokoju, by się z nim przywitać.

– Hej, Chris. – powiedziała lekkim tonem, ale zaraz do niej dotarło, że mógł to być błąd. Chyba bardziej profesjonalnie zabrzmiałoby "dzień dobry". Cholera, czemu ja zawsze najpierw się odzywam a potem myślę! Czy to przez mój ton on się trochę zirytował? Podobne rozmyślania nie były w stylu Electry, ale teraz bardzo zależało jej na pracy w Domu Mody, więc nie chciała wypaść źle.

To zdenerwowanie jednak szybko zniknęło, kiedy Rosier przeszedł na temat manekinów. Młoda czarownica z chęcią przyjrzała się efektom pracy kuzyna, którego dzieła zawsze budziły w niej podziw. Mimo iż kreacje nie były skończone, i tak robiły wrażenie; wydawały się być naprawdę wykonane ze śniegu oraz lodu. Efekt ten został oczywiście osiągnięty za pomocą magii i Prewettówna nie mogła się doczekać, kiedy pozna sekret tej techniki. Kształt kreacji uwydatniał nietypową strukturę tkaniny, nie popadając jednak w kicz. Ze wszystkich zaprezentowanych strojów najbardziej zafascynowała ją niedokończona biała sukienka, która mieniła się żółtym światłem. – Ta! – wskazała na wybrany projekt. – Wygląda jak promienie zachodzącego słońca obijające się w śniegu. Jak osiągnąłeś ten efekt? Użyłeś magicznego materiału, czy sam transmutowałeś tkaninę? Spodziewałabym się takiego blasku po rzuceniu odpowiedniego światła na kreację, ale tutaj nie było to konieczne… Ach, wybacz. – Spojrzała na Rosiera przepraszająco. I znowu się zagadała! Miała nadzieję, że ta paplanina nie odstraszy Chrisa, bo po prostu ekscytowała się wszystkim, co ją tutaj otaczało.