26.07.2026, 20:39 ✶
Uniosła lekko kącik ust, widząc jego spojrzenie wędrujące po dyniach z taką ostrożnością, jakby spodziewał się, że za chwilę któraś z nich rzeczywiście zacznie odpowiadać albo, co gorsza, poruszać się po własnej woli. Było coś niezwykle charakterystycznego w tym, jak Renigald próbował zachować powagę w miejscu, które dla niej było zupełnie naturalnym środowiskiem. Jej atelier nigdy nie było miejscem sterylnym ani przewidywalnym. Panował porządek, a jednocześnie sztuka rozlewała się po stołach, półkach i podłodze. Zostawiała ślady na pergaminach, materiałach, ubraniach i dłoniach. Czasami pachniała farbą, czasami woskiem, czasami czymś zupełnie trudnym do określenia - mieszanką setek prób i pomysłów, które jeszcze nie znalazły swojego ostatecznego kształtu.
- Przygotowania do Samhain trochę mnie pochłonęły - przyznała po chwili, przesuwając spojrzeniem po rozstawionych wokół lampionach. - W tym roku postanowiłam zaangażować się nie tylko w same dekoracje.
Jej palce przesunęły się po krawędzi jednej z niedokończonych dyń, sprawdzając delikatnie wycięty wzór. Był jeszcze niedopracowany, wymagał kilku poprawek, ale już teraz można było dostrzec, jak światło świecy przełamie się przez cienkie szczeliny i rzuci na ściany skomplikowane cienie.
- Organizuję stragan z ikonami świętych - dodała, choć nie była pewna, czy zrozumie jak wiele wysiłku ją to kosztowało. Sam nigdy nie garnął się do pracy, dlatego jej ambicja mogła być dla niego niezrozumiała. - Poza tym dostałam kilka zamówień na lampiony, więc robię teraz wszystkiego po trochu - zaśmiała się cicho, spoglądając na stertę warzyw w kolejce. Dynie, bataty, nawet ziemniaki. - Chociaż muszę przyznać, że te warzywa bywają wyjątkowo kapryśne. Człowiek może mieć dokładny projekt, wszystko zaplanowane, odpowiednie narzędzia, zaklęcia ułatwiające pracę… a potem dynia po prostu postanawia, że nie będzie współpracować.
Pokręciła lekko głową, z uśmiechem wspominając zapewne niejedną nieudaną próbę.
- Część kończy w koszu. I to chyba jest najbardziej upokarzające w całym procesie, bo trudno obrazić się na płótno albo kawałek drewna, ale kiedy patrzysz na dynię, która przez kilka godzin stawiała ci opór, a potem musisz ją wyrzucić, masz wrażenie, jakbyś przegrał bardzo dziwny pojedynek - kontynuowała z rozbawioną miną, jakby wyobrażała sobie, co pomyślałby o tym wszystkim ktoś taki jak on.
- A ty? Też potrzebujesz lampionu? - zerknęła na mężczyznę, unosząc lekko brew. - Skoro i tak jestem w trakcie pracy, mogłabym spróbować zrobić coś dla ciebie.
Przez moment przyjrzała mu się uważniej, jakby już próbowała wyobrazić sobie, jaki wzór pasowałby do Renigalda Malfoya.
- Oczywiście nie obiecuję, że dynia mnie nie pokona - dodała szybko z rozbawionym uśmiechem. - Więc istnieje pewne ryzyko, że zamiast eleganckiego lampionu dostaniesz ode mnie bardzo smutną stertę warzywnych pozostałości.
- Przygotowania do Samhain trochę mnie pochłonęły - przyznała po chwili, przesuwając spojrzeniem po rozstawionych wokół lampionach. - W tym roku postanowiłam zaangażować się nie tylko w same dekoracje.
Jej palce przesunęły się po krawędzi jednej z niedokończonych dyń, sprawdzając delikatnie wycięty wzór. Był jeszcze niedopracowany, wymagał kilku poprawek, ale już teraz można było dostrzec, jak światło świecy przełamie się przez cienkie szczeliny i rzuci na ściany skomplikowane cienie.
- Organizuję stragan z ikonami świętych - dodała, choć nie była pewna, czy zrozumie jak wiele wysiłku ją to kosztowało. Sam nigdy nie garnął się do pracy, dlatego jej ambicja mogła być dla niego niezrozumiała. - Poza tym dostałam kilka zamówień na lampiony, więc robię teraz wszystkiego po trochu - zaśmiała się cicho, spoglądając na stertę warzyw w kolejce. Dynie, bataty, nawet ziemniaki. - Chociaż muszę przyznać, że te warzywa bywają wyjątkowo kapryśne. Człowiek może mieć dokładny projekt, wszystko zaplanowane, odpowiednie narzędzia, zaklęcia ułatwiające pracę… a potem dynia po prostu postanawia, że nie będzie współpracować.
Pokręciła lekko głową, z uśmiechem wspominając zapewne niejedną nieudaną próbę.
- Część kończy w koszu. I to chyba jest najbardziej upokarzające w całym procesie, bo trudno obrazić się na płótno albo kawałek drewna, ale kiedy patrzysz na dynię, która przez kilka godzin stawiała ci opór, a potem musisz ją wyrzucić, masz wrażenie, jakbyś przegrał bardzo dziwny pojedynek - kontynuowała z rozbawioną miną, jakby wyobrażała sobie, co pomyślałby o tym wszystkim ktoś taki jak on.
- A ty? Też potrzebujesz lampionu? - zerknęła na mężczyznę, unosząc lekko brew. - Skoro i tak jestem w trakcie pracy, mogłabym spróbować zrobić coś dla ciebie.
Przez moment przyjrzała mu się uważniej, jakby już próbowała wyobrazić sobie, jaki wzór pasowałby do Renigalda Malfoya.
- Oczywiście nie obiecuję, że dynia mnie nie pokona - dodała szybko z rozbawionym uśmiechem. - Więc istnieje pewne ryzyko, że zamiast eleganckiego lampionu dostaniesz ode mnie bardzo smutną stertę warzywnych pozostałości.
learn the rules
then break some
then break some