[18.08.1972] Pour me truth || Zelena & Adrian

18.08.1972
aktywna Pełnia

Jak zwykle w piątki bar, w którym pracowała weekendami tętnił życiem od progu aż po ostatni stolik. Przez uchylone okna do środka wpadało jeszcze ciepłe, letnie powietrze, mieszając się z zapachem piwa, cytrusów i świeżo wypolerowanego drewna. Szklanki brzęczały o siebie przy każdym toaście, gdzieś z radia cicho płynęła muzyka, a rozmowy kilkunastu gości zlewały się w jednostajny, znajomy gwar. Zelena przesunęła dłonią po drewnianym blacie stolika, zbierając wilgotną ścierką okruchy pozostawione po ostatnich klientach. Ostrożnie ułożyła na tacy puste kufle, poprawiła przekrzywioną solniczkę i odsunęła krzesła z powrotem na swoje miejsce. Nawet po kilku godzinach pracy uśmiech nie schodził z jej twarzy, a zmęczenie ginęło gdzieś pod naturalną pogodą ducha.
Nagle z rogu sali rozległ się donośny wybuch śmiechu. Kilku mężczyzn siedzących przy największym stoliku najwyraźniej świętowało zakończenie tygodnia pracy. Jeden z nich z takim rozmachem uderzył kuflem o blat, że piwna piana przelała się przez krawędź szkła, wywołując kolejną falę śmiechu i żartów. Czarownica uniosła wzrok tylko na moment, rozbawiona tym znajomym obrazkiem, po czym ruszyła w stronę baru z tacą pełną naczyń. Odstawiła kufle do zlewu, odruchowo wygładziła biały fartuszek i omiotła wzrokiem salę, upewniając się, że nikt nie czeka zbyt długo. Wtedy dostrzegła nową twarz - mężczyznę samotnie siedzącego przy ladzie. Musiał wejść dosłownie chwilę wcześniej, bo nie pamiętała, żeby go widziała.
Natychmiast ruszyła w jego stronę. Zatrzymała się po drugiej stronie baru, oparła dłonie o blat i posłała mu pogodny uśmiech.
- Dobry wieczór! Już jestem. Co mogę podać? - zapytała z naturalną swobodą. - Chyba że jest pan z tych, którzy lubią najpierw chwilę pomyśleć. Wtedy mogę poudawać, że wcale nie próbuję niczego sprzedać.
Zaśmiała się cicho.
- Jeśli miałabym coś polecić, to nasze jasne ale. Nie dlatego, że muszę, tylko dlatego, że naprawdę jest dobre. Właściciel uparł się kiedyś, że będzie sprowadzał beczki z jednego małego browaru, choć wszyscy mówili mu, że nikt tego nie kupi. Teraz co piątek kończy się pierwsze.
Przechyliła lekko głowę, jakby właśnie przypomniała sobie coś jeszcze.
- A jeśli dzień dał panu bardziej w kość - dodała, widząc jego posępny wyraz twarzy. - to zrobiłabym whisky sour. Nasz przepis jest trochę inny niż w większości barów. Główny barman twierdzi, że sekretem jest odrobina cierpliwości przy wstrząsaniu, ale ja jestem przekonana, że po prostu lubi mieć wymówkę, żeby potrząsać shakerem dwa razy dłużej niż trzeba. - Jej uśmiech tylko się poszerzył. - Tak czy inaczej, jeszcze nikt nie oddał go z powrotem, więc chyba mogę go polecić z czystym sumieniem.