[03.10.1972] Diabeł ubiera się u Rosiera | Christopher & Electra

– Rozumiem, sprytne. – Kiwała głową, słuchając wyjaśnień kuzyna. Wytworzenie trwałego źródła światła rzeczywiście było zmyślnym rozwiązaniem, godnym mistrza rzemiosła. Mniej uzdolniony krawiec stworzyłby pewnie coś przypominającego śnieg brudny po spacerze psa. Electra sama chciałaby móc w przyszłości tworzyć kreacje, w które została zaklęta sceneria. Do osiągnięcia tego etapu musiała jednak przejść drogę mozolnych prób i błędów. – Wydaje mi się, że ta trzecia też mogłaby się wyróżniać z odpowiednią modelką oraz scenografią. Nawet generyczna kreacja potrafi błyszczeć w odpowiedniej stylizacji. – wtrąciła niepytana, zanim zdążyła ugryźć się w język. W trakcie swojej kariery modelingowej zdarzały jej się sytuacje, kiedy dostawała dość nijaki strój, który finalnie na zdjęciach prezentował się znacznie lepiej.

– Co mnie interesuje? – Była szczerze zaskoczona tym pytaniem. Nie spodziewała się takiej wyrozumiałości po tym jak znikąd wysłała list proszący o posadę. Do tej pory w swoim zawodowym życiu Prewettowna nie spotkała się z podobnymi przywilejami. Najwyraźniej jednak więzy krwi z Rosierami rzeczywiście miały znaczenie w Domu Mody. Electra otrzymała właśnie propozycję, o której większość czarodziejów mogła jedynie marzyć. Była za to ogromnie wdzięczna, ale jednocześnie… Czuła w sercu ukłucie, ponieważ zdawała sobie sprawę, że nie było to sprawiedliwe. – Najbardziej interesują mnie aspekty kreatywne, zwłaszcza projektowanie. – wyznała szczerze. – Ale wiem, że jeszcze daleko mi do tego. Dlatego chciałabym zajmować się szyciem, żeby nauczyć się więcej na temat sztuki krawieckiej. Paza tym, mam już w tym trochę doświadczenia i nie boję się pracy manualnej.