03.08.2026, 19:42 ✶
Wspólne wypatrywanie poltergeisa, ducha czy innej klątwy dało jej ten moment, aby dostrzec uniesione kąciki, żeby przez moment poczuć się jakby znów byli dzieciakami "na tropie", gdy śledztwa zamknięte w jednym pokoju obejmowały odnalezienie Królewny Gwizdoliny, która - jak się później okazywało - poszła na partię gargulków na najwyższą półkę, w najwyżej osadzonej szafce, tak wysokiej, że Alastor musiał robić za prowizoryczną drabkę z roześmianym w głos garbem o kruczych czarnych włosach i parze lśniących z rozbawienia oczu.
Jak bardzo ten obraz nie mógł się przebić do rzeczywistości, gdy ujebany ziemią wynosił nieprzytomny garb znaleziony po trzech dniach gdy to wszystko jebło i nic nie poszło zgodnie z planem. Jak bardzo śmiech zamienił się we łzy, w ciszę przetkaną srebrzystą nitką nadziei, że jeszcze został oddech w wątłej piersi, że jeszcze nie wszystko było stracone.
Westchnęła dramatycznie, odchylając głowę do tyłu by oprzeć ją o jedną z półek. Wcale nie najwyższych. Była to półka taka środkowa.
– Jednego z nich przyskrzyniliśmy, to być może jego mniejszy brat. Albo siostra. – Kolejne sabaty odciskały się piętnem na ich ciałach i duszach, kolejne przegrane bitwy, wciąż jeszcze rozgrywające się wojny.
Podążała za nim obserwując go w akcji, przytulając do siebie album pełen dziwacznych zdjęć, które zwyczajnie były zrobione kilkadziesiąt, czy nawet kilkaset lat temu. Inna moda, inne style, te same do bólu ludzkie uczucia.
Pytanie zaskoczyło ją. Na moment uniosła brwi, podobnie jak musiała unieść głowę, żeby spojrzeć się w twarz brata. Język zwilżył spierzchnięte wargi. W sumie chciała powiedzieć mu bardzo dużo. W sumie chciała powiedzieć mu wszystko.
– Wiesz, nie wybrałeś zdjęcia z którego chciałbyś mieć nasz portret w nowym mieszkaniu, mogłabym… mogłabym namalować nam takie razem z Cainem. Teraz kiedy będę malarką to… – urwała. Tak dziwnie brzmiały te słowa. Uciekła wzrokiem, ku zakurzonym książkom i uśmiechnęła się, trochę na siłę, by odegnąć te wszystkie myśli, które kotłowały jej się coraz mocniej w tym pustym łbie. Zbliżał się sabat. Nie trzeba było być jasnowidzem, by to co widzieć mieniło się czarnymi barwami.
Jak bardzo ten obraz nie mógł się przebić do rzeczywistości, gdy ujebany ziemią wynosił nieprzytomny garb znaleziony po trzech dniach gdy to wszystko jebło i nic nie poszło zgodnie z planem. Jak bardzo śmiech zamienił się we łzy, w ciszę przetkaną srebrzystą nitką nadziei, że jeszcze został oddech w wątłej piersi, że jeszcze nie wszystko było stracone.
Westchnęła dramatycznie, odchylając głowę do tyłu by oprzeć ją o jedną z półek. Wcale nie najwyższych. Była to półka taka środkowa.
– Jednego z nich przyskrzyniliśmy, to być może jego mniejszy brat. Albo siostra. – Kolejne sabaty odciskały się piętnem na ich ciałach i duszach, kolejne przegrane bitwy, wciąż jeszcze rozgrywające się wojny.
Podążała za nim obserwując go w akcji, przytulając do siebie album pełen dziwacznych zdjęć, które zwyczajnie były zrobione kilkadziesiąt, czy nawet kilkaset lat temu. Inna moda, inne style, te same do bólu ludzkie uczucia.
Pytanie zaskoczyło ją. Na moment uniosła brwi, podobnie jak musiała unieść głowę, żeby spojrzeć się w twarz brata. Język zwilżył spierzchnięte wargi. W sumie chciała powiedzieć mu bardzo dużo. W sumie chciała powiedzieć mu wszystko.
– Wiesz, nie wybrałeś zdjęcia z którego chciałbyś mieć nasz portret w nowym mieszkaniu, mogłabym… mogłabym namalować nam takie razem z Cainem. Teraz kiedy będę malarką to… – urwała. Tak dziwnie brzmiały te słowa. Uciekła wzrokiem, ku zakurzonym książkom i uśmiechnęła się, trochę na siłę, by odegnąć te wszystkie myśli, które kotłowały jej się coraz mocniej w tym pustym łbie. Zbliżał się sabat. Nie trzeba było być jasnowidzem, by to co widzieć mieniło się czarnymi barwami.