06.08.2026, 11:10 ✶
Uśmiechał się na jego zaczepki, bo czemu miałby nie. Spokój i zmęczenie Hannibala były inspirujące same w sobie, gdy obaj panowie wbrew wrodzonej dramatyczności tkali całkiem intymną scenę. Oczywiście nie brakło w tym duchoty to wzrastających to opadających oczekiwań, odruchowego napięcia skóry w miejscach dotkniętych przez zimną skórę intruza. Gościa. Usłużnego lekarza, poddającego wnikliwej ekspertyzie poziom zużycia młodego ciała. Nienasyconego wampira doglądającego stan potencjalnej wykwintnej - pomimo młodego rocznika - kolacji.
– W takim wypadku niewątpliwie preferowałbym, aby używany w tym czasie rekwizyt został zamieniony na zgoła bardziej skuteczny. Nie żebym nie wierzył w Twoje umiejętności aktorskie, ale dawno nie degustowałem krwi w tak rozkosznie ekshibicjonistycznych okolicznościach. – Dwa wieki. Dwa wieki dzieliły go od rozpustnego libertanizmu, od czerpania rozkoszy z każdego - mimo ograniczeń wampirzego ciała - źródła. Był tak kreatywny wtedy. Był tak zaintrygowany teraz.
Napięcie zostało odnalezione w sposób naturalny. Oczywisty. Wszystko zmierzało do punktu, w którym dyskomfort przeciążenia pozwalał funkcjonować, ale stawał się wyraźny. Czytelny. Namacalny.
Gabriel w milczeniu odłożył gąbkę i ominąwszy etap wycierania z wilgoci własnych dłoni, zaczął opuszkami badać zbolałe miejsce, szukając odpowiedniego punktu nacisku. Nacisku, które pojawiło się, dając intensywność bólu doprawioną słodyczą nadziei, że gdy wampir zabierze palce, ulga warta będzie tej chwili wstrzymywanego powietrza.
– Ustaliliśmy, że jesteśmy przyjaciółmi, którzy zaprzestają aktywnego poszukiwania sposobu na uśmiercenie drugiego – odpowiedź przyszła zaraz po tym, jak poprawił nacisk, stając za krzesłem dla przeciwwagi, gdyby Hannibal próbował uciec od leczniczej niewygody. Gdyby sam próbował od niej uciec. – Oddychaj proszę, w ten sposób łatwiej ciału zaakceptować konieczność odpuszczenia – beznamiętnie nakazał, odcinając się w tej konfrontacji od emocji, które i tak buzowały w nim odruchem bezwarunkowym wynikającym z wtykania przez Hannibala palców w bolesne, napięte miejsce jego duszy. Hrabia miał tą nieprzyjemną świadomość, że jemu oddech nie zda się na wiele. Tylko czas. Najprawdopodobniej jakieś trzy, cztery dekady, gdy będzie mógł spojrzeć na Jonathana i zastanawiać się jak w ogóle ktoś taki mógł ściągnąć jego wzrok ku sobie.
– W takim wypadku niewątpliwie preferowałbym, aby używany w tym czasie rekwizyt został zamieniony na zgoła bardziej skuteczny. Nie żebym nie wierzył w Twoje umiejętności aktorskie, ale dawno nie degustowałem krwi w tak rozkosznie ekshibicjonistycznych okolicznościach. – Dwa wieki. Dwa wieki dzieliły go od rozpustnego libertanizmu, od czerpania rozkoszy z każdego - mimo ograniczeń wampirzego ciała - źródła. Był tak kreatywny wtedy. Był tak zaintrygowany teraz.
Napięcie zostało odnalezione w sposób naturalny. Oczywisty. Wszystko zmierzało do punktu, w którym dyskomfort przeciążenia pozwalał funkcjonować, ale stawał się wyraźny. Czytelny. Namacalny.
Gabriel w milczeniu odłożył gąbkę i ominąwszy etap wycierania z wilgoci własnych dłoni, zaczął opuszkami badać zbolałe miejsce, szukając odpowiedniego punktu nacisku. Nacisku, które pojawiło się, dając intensywność bólu doprawioną słodyczą nadziei, że gdy wampir zabierze palce, ulga warta będzie tej chwili wstrzymywanego powietrza.
– Ustaliliśmy, że jesteśmy przyjaciółmi, którzy zaprzestają aktywnego poszukiwania sposobu na uśmiercenie drugiego – odpowiedź przyszła zaraz po tym, jak poprawił nacisk, stając za krzesłem dla przeciwwagi, gdyby Hannibal próbował uciec od leczniczej niewygody. Gdyby sam próbował od niej uciec. – Oddychaj proszę, w ten sposób łatwiej ciału zaakceptować konieczność odpuszczenia – beznamiętnie nakazał, odcinając się w tej konfrontacji od emocji, które i tak buzowały w nim odruchem bezwarunkowym wynikającym z wtykania przez Hannibala palców w bolesne, napięte miejsce jego duszy. Hrabia miał tą nieprzyjemną świadomość, że jemu oddech nie zda się na wiele. Tylko czas. Najprawdopodobniej jakieś trzy, cztery dekady, gdy będzie mógł spojrzeć na Jonathana i zastanawiać się jak w ogóle ktoś taki mógł ściągnąć jego wzrok ku sobie.