[02/10/72] smutny kruk w rejwachu kontratakuje

– Nawet ja już jestem za stary na to, co oni tam odpierdalają – przyznał bez ogródek. – Zrobiliśmy się starzy i wolni i wszyscy tutaj kurwa o nas wszystko wiedzą. Wiedzą kogo skrzywdzić i kogo nastraszyć i komu spalić chatę, a komu przepalić duszę jakimś czarnomagicznym gównem. Nie rób z siebie frajera na siłę i mów do mnie po staremu. – Jego głos był szorstki. Nikt by go w tej pozie co ją teraz przybrał (wyglądał na nadętego i dumnego), nie skojarzył zapewne z jego delikatną i wrażliwą stroną – tą skrywaną skrzętnie gdzieś za kaskadą wulgaryzmów i tym gniewem, co buchał w gruncie rzeczy z większości chłopaków takich jak on. Tych, co się czuli straceni dla świata od dnia zero i w tej wrogości do systemu doszukiwali się jakiejkolwiek ulgi – a ta przecież nigdy nie przychodziła.

– Kurwa Tarp, przecież Lewy ma żonę i dzieciaki, a to brzmi, jakby miał jebać kogoś na boku – oburzył się niby. Była w tym lekka teatralność, co mogło wzbudzić podejrzenia, ale najwyraźniej szybko to zauważył i sprostował sprawę. – Mi to wisi – sam się już nawet zgubił w tym, kogo z kim zdradzał, oni też chyba nie wiedzieli, czy się ze sobą pobić, czy płakać – ale on się zawsze oburza. – A tego Zenka nawet nie skomentował. Panny mogły przecież wchodzić do Rejwachu przez okno. Może Tarp po prostu wiedział i go teraz karcił? Nie gadał z nim trzy lata, a później wystarczyło mu pół godziny, żeby się zacząć zastanawiać, jak dobrać mu się do rozporka.

Smutne to wszystko było.

Ale która część jego życia nie była smutna?

– Z burdelu, a skąd? – Wywrócił oczami. Dziwnie się od tego poczuł, jak gdyby pyskował do Tully'ego, a Tully przecież nic złego mu nie zrobił. Tarp też nie. Przełknął ślinę, na moment wlepiając spojrzenie w tego dziwacznego zwierzaka. – Widział mój występ jak nie miałem stroju i maski. Poszedł mojej siostrze powiedzieć, że jestem mordercą i żeby na mnie wszyscy uważali. Niezła reklama, nie powiem że nie.

Nie to, żeby kiedykolwiek wyglądał na specjalnie zadowolonego z życia, ale teraz już kompletnie zgasła w nim chęć do czegokolwiek. Im więcej się w tym pomieszczeniu mówiło o Cainie Bletchleyu, tym bardziej się kulił i chował za kępami czarnych loków jak dzieciaki za krzywo ściętymi grzywkami. Niby się na Tarpa gapił, a jednak potrzebował się przysłonić. Nogi, wcześniej rozłożone szeroko, teraz zacisnął mocno. I siłą by tego z niego nie wyciągnęli, ale Cain mu się teraz kojarzył z cholernym Thoranem Yaxleyem i nie potrafił tego wygumkować ze swojego chorego łba za nic w świecie.

– Mhm.

Nie potrafił nic z siebie wydusić. Tak, pojawił się tam znak zapytania, coś powinien odpowiedzieć. Powinien udawać tego pojeba ze Ścieżek, grać luzaka jeżdżącego po ulicy na deskorolce, pobujać się do chuj wie jakiego rytmu słyszanego tylko w obrębie jego głowy. Zamiast tego wykrzywił się w paskudnym grymasie i siedział tak dobrych kilkanaście sekund, po których przetarł twarz ręką i nagle się stało oczywistym dlaczego się tak chował za tymi włosami i opuszczał głowę mimo zainicjowania kontaktu wzrokowego. To, że Crow już dawno się przećpał na tyle, żeby się nie dało przewidzieć co tym razem palnie i co postanowi odpierdolić to żadna nowina nie była, ale się po nim jednak spodziewano dziwnych tekstów i wulgarności, zmarszczonych brwi, a nie… łez spływających po policzkach tak niespodziewanie, aby on sam nie do końca załapał co się dzieje zanim było za późno. Nie zdążył uciec, siedział więc w bezruchu taki pokonany i załkał, po czym głośno przełknął ślinę. Dusił to w sobie na ile mógł, ale nic to przecież nie dawało, kiedy w głowie widział tego cholernego Caina umierającego w samotności.

– A… aa… o-otwo-orzyli śle-edztwo?

Bał się o to zapytać. Nie dlatego, że go mogli wziąć za podejrzanego, tylko dlatego, bo Tarp już nie mógł. Jak planował się o to zapytać, to wymyślił taki powód, że mu Raziel zarekwirował szpej, a on nie chciał być podejrzany, ale przecież z tego powodu się nie wybucha płaczem w środku rozmowy. A Cain byłby na niego zły. Nakrzyczałby na niego pewnie. Gdyby żył, to by umarł teraz ze wstydu, bo nie chciał być przecież z Crowem widziany.