[01/10/1972, domek na wybrzeżu] Oh, another world!

Electra była na tyle zdesperowana, że nawet nie przejęła się możliwością zrobienia sobie guza od ciągłego uderzania czołem o lustro. Zresztą, jeśli boląca głowa była ceną za powrót do domu, to była gotowa ją zapłacić. Kiedy obraz przed jej oczami przestał wirować, rozejrzała się po otoczeniu. Ściany ponownie miały znajomy kolor, korytarz oświetlały promienie padające przez witraże, a na podłodze nie walały się żadne instrumenty muzyczne… Była prawie pewna, że się udało, ale musiała się upewnić.

Pobiegła do łazienki, z której korzystała rano. Zgodnie z oczekiwaniami znalazła, tam swoje kosmetyki. Był to ostateczny dowód, że wrócili do siebie, bo ani nieBasil ani nieAnthony raczej nie korzystali z identycznych przyborów do makijażu. Na szczęście nie było już czuć zapachu, który wywołał u niej felerne kichnięcie.
– Na cycki Matki, udało się! – wykrzyknęła do Jessiego, a następnie wyszła z łazienki, by powrócić do przyjaciela. – Nie sądziłam, że ten pomysł faktycznie zadziała… Ale jak widać mam czasem przebłyski geniuszu. – rzuciła żartobliwie. Najwyraźniej zdenerwowanie już zaczęło z niej schodzić. – To zdecydowanie najdziwniejsza rzecz, jaka przydarzyła mi się ostatnio. Dobrze, że przynajmniej trafiliśmy tam razem. Nie chcę myśleć co by było, gdybym została tam sama albo spotkała wersję ciebie, która… Która nie może znieść mojego widoku. – Tak jak nieAnthony, który nie chciał nawet słyszeć o Jonathanie. Kelly był bardzo ważną osobą w życiu Prewettówny i jej serce nie zniosłoby podobnego odrzucenia.

Zanim jednak mogli kontynuować rozmowę na temat swoich alternatywnych wersji, brzuch dziewczyny głośno zaburczał. – Ach, przez ten stres nawet nie czułam, że jestem głodna! Chodźmy na śniadanie, Han pewnie czeka. – z tymi słowami skierowała się w stronę kuchni.

Koniec sesji