[30.05.1969, Odile & Émile] Une soirée à La Pose

Czyli był sam. Może ten Anglik należał do grona mężczyzn, którzy przychodzili do barów typu La Pose na podryw? Zalicz, zostaw, zapomnij. Odejdź gdzieś nad ranem. Émilie doskonale znała takich mężczyzn. Z autopsji, bowiem sama takim bywała, choć nie lubiła tego tak ujmować. Raczej chodziło o pojedynczy zastrzyk przyjemności osiągnięty wspólnie z inną osobą, za obopólną zgodą. Już na wstępie wiadomo było, że z jednym spotkaniem nie wiązały się specjalnie wysokie uczucia. Może to było z lekka cyniczne, ale przecież nikt nikomu nic nie obiecywał. Émilie zawsze przed takimi wypadami wypijała fiolkę eliksiru antykoncepcyjnego, nawet jeśli wiedziała, że w formie kobiecej raczej nie ma szans na l'accident. To była kwestia zasad. I pewnej zdrowej przezorności. A zresztą w męskiej formie była o wiele poważniejsza, bardziej bała się wykrycia. Trzymała gardę. Wpojono jej przecież, jak powinien zachowywać się dżentelmen. Kobieca sylwetka od tego uwalniała.

Usiadła naprzeciwko mężczyzny, zmierzyła go spojrzeniem pełnym zainteresowania. Było w nim coś niezwykle fascynującego. Niekoniecznie azjatyckie pochodzenie, bowiem Émilie była przyzwyczajona do spotykania czarodziejów różnej etniczności. Chodziło o to, jak się nosił. Kobieta czuła między sobą a nim jakąś więź porozumienia, coś natychmiastowo wspólnego. Podobną uważność, kontrolę.

Uśmiechnęła się lekko rozbawiona, gdy podjął próbę mówienia po francusku. Widać było, że nauczył się jednego słowa gdzieś mimochodem. Dobrze, że nie udawał, że znał język. Émilie zdarzało się spotykać ludzi, którzy twierdzili, że wprost kochają Francję, a potem odzywali się z tak koślawą wymową, że nie wiadomo było, czy śmiać się, czy płakać. Cóż, ludzie którzy uczyli się języka z turystycznych przewodników, może dostawali punkty za staranie, ale kochali raczej stereotyp – wieżę Eiffla, croissanty i śmianie się z tego, że ktoś może jeść żaby.

– Może pan spytać – zażartowała, po czym upiła troszkę martini. – Mój ojciec jest Anglikiem. Zadbał o to, bym znała również jego język. Ale owszem, tutaj mało kto mówi po angielsku. To chyba lekka historyczna uraza, rozumie pan. A i fakt, że Anglia chce, by jej język był domyślny dla całego świata trochę tutejszych irytuje.

Émilie zawsze czuła się zdecydowanie bardziej Francuzką niż Angielką i tym samym bardziej Delacourem niż Mulciberem. Szczególnie, że jej ojciec często gadał na angielską gałąź rodziny tak, że naprawdę nie bardzo chciała się angażować w tamtą społeczność. Ponoć część z nich z wielkim fochem opuściła Ministerstwo, ponieważ stołek Ministra przejął mugolak.

– A pan? Nie przyjechał pan aby na konferencję o metamorfomagii? – zapytała. Sama bywała pośród zebranych, raczej na widowni niż jako referentka. Jednak jej matka miała całą miniserię wykładów i była jedną z organizatorek wydarzenia.