[Jesień 72, 4.09] Wywiad z Francuzem

Profesjonalny uśmiech dziennikarza nawet na moment nie zniknął gdy z ust Émile’a padła wymijająca odpowiedź odsyłająca go do oficjalnego rzecznika Szpitala Świętego Munga. A jednak głęboko w jego oczach oraz w mikroekspresji wokół powiek odmalował się cień rozczarowania. Dokładane starania by zachować profesjonalizm stawały się bardziej wyraźne.
Rytmiczny ruch palców dziennikarza zwolnił i ostatecznie ustał. Czarna stalówka zamarła w powietrzu, wisząc w bezruchu cale nad kartką. Żadne ze słów o braku kwalifikacji czy o odsyłaniu do rzecznika nie zostało uwiecznione w notatniku.
Druga część wypowiedzi medyka wywołała kolejną, niezamaskowaną reakcję. Kąciki ust reportera nieznacznie opadły, a uśmiech zwęził się na tyle, że przestała w nim błyszczeć wyeksponowana wcześniej biel zębów. Mężczyzna leniwie drgnął palcami, na co czarne pióro odpowiedziało kilkoma krótkimi, leniwymi podskokami nad papierem. Brakowało w tym jednak wcześniejszej żywiołowości — stalówka skrobała szorstko, pozostawiając zaledwie krótkie, szarpane notatki.
Ciemne spojrzenie dziennikarza po raz kolejny prześlizgnęło się po sylwetce Émile'a. Spod ronda kapelusza raz jeszcze zmierzył on postać zmęczonego Francuza, tak jakby szukał na jego pogniecionej kamizelce i w bezprecedensowym pragmatyzmie potwierdzenia swoich własnych teorii o zagranicznej arystokracji.
Kiedy jednak Émile, wyraźnie poirytowany, sięgnął do kieszeni po zegarek i rzucił krótkie pytanie o możliwość zakończenia tej rozmowy, wyraz twarzy dziennikarza uległ natychmiastowej, niemal wręcz groteskowej przemianie. Sztuczny uśmiech błyskawicznie powrócił do swojej pierwotnej, nienaturalnej szerokości, a w głębi jego oczach rozbłysła nowa, nagła nadzieja.
— Ależ oczywiście, panie Mulciber! Niezwykle cenię sobie pański czas i jestem bezmiernie wdzięczny za tak… wyjątkową, unikalną wręcz perspektywę na naszą tutejszą sytuację — oznajmił z wyraźnym, przerysowanym entuzjazmem.
Płynnym, kunsztownym ruchem lewej dłoni dał sygnał magii. Czarna stalówka natychmiast zanurkowała z powrotem w oprawie notatnika, a skórzane, ptasie okładki zatrzasnęły się z cichym, miękkim uderzeniem. Zanim notes zdążył opaść, reporter złapał go w otwartą dłoń i zręcznym ruchem schował za plecami, wykonując przy tym elegancki, głęboki skłon.
— Nie zatrzymuję zatem ani chwili dłużej. Życzę panu owocnego załatwienia spraw oraz spokojnego, doskonale zasłużonego wypoczynku po tak wycieńczającym dyżurze. Dziękuję za poświęconą chwilę. - Ton głosu robił się coraz bardziej fałszywy ale przebijała przez niego nutka szczerego entuzjazmu. Jakby był zadowolony z tego, że wywiad się zakończył.
Nie czekając na żadną dalszą reakcję ze strony lekarza dziennikarz wyprostował się i ruszył sprężystym krokiem w dół ulicy Pokątnej. Gdy mijał ramieniem Émile’a, gipsowa maska usłużności opadła z jego twarzy. Z profilu mężczyzny dało się teraz odczytać jedynie mieszankę cichego rozczarowania oraz głębokiej ulgi, że ten nieudany wywiad dobiegł końca.
Maszerując brukiem pośród gęstniejącego tłumu przechodniów, dziennikarz powoli uniósł przed sobą notatnik. Lekko uchylił okładkę i szybkim, ukradkowym ruchem palców wyrwał z wnętrza kartkę z dopiero co zapisanymi uwagami Émile'a. Zgniótł papier w ciasną, gęstą kulkę, po czym wykonując niedbały, pozorowany ruch dłoni w kierunku własnej kieszeni, zręcznie posłał ją trajektorią wprost do stojącego przy ścianie budynku śmietnika.
Nie oglądając się za siebie, roztopił się w rzece czarodziejów, znikając w porannym zgiełku Londynu.

Koniec sesji