[30.05.1969, Odile & Émile] Une soirée à La Pose

W rzeczy samej był dokładnie tym typem osoby, o jaki posądzała go Emilie; przychodził do barów właśnie w celu znalezienia przygody na jedną noc. Nie widział w tym jednak nic złego, skoro wszystkie strony zgadzały się na ten sam układ. Zresztą, nigdy nie interesował go żaden wielki romans, więc nie zamierzał robić nikomu nadziei. Podobnie nie zamierzał mieć dzieci, w związku z czym regularnie stosował antykoncepcję (także w męskiej formie). Jednorazowe schadzki dostarczały mu więc wystarczająco dopaminy oraz endorfin, zwłaszcza w połączeniu z częstymi zmianami tożsamości.

O ile dla Emilie żeńska forma dawała większe pole do swobody, to on przybierał męską właśnie dla dodania sobie powagi. Niezależnie bowiem od tego jak profesjonalnie nie nosiłby się w swojej domyślnej postaci, zawsze znajdowali się ludzie, którzy kwestionowali jego wiedzę albo wprost komentowali wygląd. To co dla jednego metamorfomaga stanowiło ograniczenie, dla innego było wręcz zaletą.

– Ach to wszystko tłumaczy. – Również napił się swojego piwa. Choć sam miał mieszane pochodzenie, to nigdy nie miał większego kontaktu z kulturą matki ani nie poznał jej języka. Jego ojca tym bardziej takie kwestie nie interesowały. – Hm, jestem w stanie to zrozumieć. Ale w szkole nie uczą nas innych języków, więc czemu mielibyśmy uważać inaczej? – spytał, nieco sarkastycznie. Zdawał sobie sprawę, że jako osoba pochodząca z Wielkiej Brytanii miał pod pewnymi względami łatwiej niż osoby spoza anglojęzycznej sfery, jednak dopiero teraz miał szansę odczuć ten przywilej na własnej skórze.

Zapalił papierosa, zastanawiając się nad odpowiedzią na pytanie kobiety. Zazwyczaj podczas takich spotkań na jedną noc starał się nie ujawniać zbyt wiele o sobie; nie chciał ryzykować swojej reputacji jako niewymowny ani ściągać na siebie niechcianej uwagi. Nie ujawniał również swojej metamorfomagicznej natury, ponieważ dla niektórych stanowiła ona niezdrową fascynację. Teraz jednak przebywał w zupełnie obcym kraju i to tylko przez parę dni. Istniało raczej niewielkie ryzyko, że zostałby rozpoznany; tym bardziej, że nie przypominał sobie by widział nieznajomą na widowni (a z pewnością zapamiętałby kogoś o tak zjawiskowej urodzie). Kobieta siedząca naprzeciwko była nim wyraźnie zainteresowana i mimo, iż wymienili ledwo parę, dobrze im się rozmawiało. Po zważeniu za i przeciw, postanowił uchylić rąbek tajemnicy.
– Tak, jestem jednym z badaczy zaproszonych na konferencję. – powiedział, starając się zachować neutralny ton. – Przyznam, nie spodziewałem się, że to wydarzenie jest na tyle znane. Choć nic dziwnego, że tak piękna osoba jak pani ma równie piękny umysł i interesuje się nauką. – Nie był to jakiś wyszukany tekst na podryw, ale mężczyzna nigdy nie uważał się za poetę. Preferował raczej bezpośredni styl komunikacji i chciał w ten sposób otwarcie przedstawić towarzyszce swoje intencje.