19.08.2026, 20:29 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 19.08.2026, 20:39 przez Jonathan Selwyn.)
Letniskowy domek w Brighton był dla Jonathana od lat miejscem przyjemnych letnich ucieczek od rzeczywistości. I to nawet nie tylko letnich, bo przecież domek szczęśliwie był dostępny dla niego bez względu na porę roku. Wystarczyło tylko bez większych problemów przenieść się do Brighton, a zmiana scenerii już sprawiała, że jego głowa czuła się lżejsza, nawet jeśli i tak następnego dnia musiał udać się do pracy. Naprawdę nie miał pojęcia, jak mugole wytrzymywali bez magicznej zdolności do szybkiego przeskoczenia do przyjemniejszej lokalizacji. Przecież nawet wypicie porannej kawy w Brighton pozytywniej nastawiało go do pracy w tych gorętszych okresach biura. Teraz oczywiście domek stał się tymczasowym miejscem zamieszkania dla jego bliskich, którzy ucierpieli podczas pożarów, co stanowiło jeszcze milszy powód, aby czasem tutaj wpadać.
Na przykład dzisiejszy dzień w Brighton był bardzo miły. Właśnie stał na ścieżce obok Anthony'ego i obserwował szalone wyścigi dwójki młodszych uczestników tej zabawy.
Sam Jonathan, ze względu na miejsce ich pobytu i planowaną wycieczkę, również postawił na bardziej mugolską modę. Takim spodobem miał na sobie szyte na zamówienie niezwykle wygodne, brązowe, lniane spodnie, nieco cięższe niż te które nosił w letnią porę, a także błękitną koszulę z wysokiej jakości bawełny, na którą dodatkowo narzucił ciepły wełniany (i nieszczególnie tani) ciemnonieniebieski sweter. Całość stylizacji uzupełniały ciemnobrązowe skórzane buty, pasek w tym samym kolorze. Oczywiście nie zabrakło też doskonale znanego Anthony'emu sygnetu z wyrytą koroną, której nie zakrywał teraz ministerialnymi insygniami, a także dość skromny pierścionek ozdobiony rubinem, subtelnie krzyczącym całemu światu jakie emocje towarzyszyły jego właścicielowi. Selwyn nie zapomniał również spryskać się swoimi ulubionymi perfumami tego sezonu o przyjemnym, śliwkowo-korzennym zapachu.
Jonathan uśmiechnął się radośnie na słowa drugiego czarodzieja, a następnie po prostu roześmiał się szczerze.
– Myślę, że moja godność ma się całkiem dobrze mój drogi – powiedział, klepiąc go po plecach w pozornie przyjacielskim geście, a następnie dodał już znacznie ciszej i jeszcze weselej. – Chociaż niekiedy mam wrażenie, że usilnie próbujesz mnie z niej odrzeć.
Uśmiechnął się jeszcze szerzej i chwilę przyglądał się wyścigowi.
– Hm… Zaczynam mieć dziwne deja vu od tych wszystkich razów, gdy Ned również oferował nam przejażdżki. Żałuję, że wtedy tak szybko zrezygnowałem z jego prób nauczenia mnie jak się prowadzi – powiedział po czym westchnął z udawaną przesadą. – Merlinie, nie wiem za kogo trzymać kciuki. Zrobimy tak. Ja będę kibicować Jessiemu, bo jest moim chrześniakiem, ty natomiast Hannibalowi, bo to mój kuzyn, a ty mnie bardzo kochasz i wszyscy będą zadowoleni.
Na przykład dzisiejszy dzień w Brighton był bardzo miły. Właśnie stał na ścieżce obok Anthony'ego i obserwował szalone wyścigi dwójki młodszych uczestników tej zabawy.
Sam Jonathan, ze względu na miejsce ich pobytu i planowaną wycieczkę, również postawił na bardziej mugolską modę. Takim spodobem miał na sobie szyte na zamówienie niezwykle wygodne, brązowe, lniane spodnie, nieco cięższe niż te które nosił w letnią porę, a także błękitną koszulę z wysokiej jakości bawełny, na którą dodatkowo narzucił ciepły wełniany (i nieszczególnie tani) ciemnonieniebieski sweter. Całość stylizacji uzupełniały ciemnobrązowe skórzane buty, pasek w tym samym kolorze. Oczywiście nie zabrakło też doskonale znanego Anthony'emu sygnetu z wyrytą koroną, której nie zakrywał teraz ministerialnymi insygniami, a także dość skromny pierścionek ozdobiony rubinem, subtelnie krzyczącym całemu światu jakie emocje towarzyszyły jego właścicielowi. Selwyn nie zapomniał również spryskać się swoimi ulubionymi perfumami tego sezonu o przyjemnym, śliwkowo-korzennym zapachu.
Jonathan uśmiechnął się radośnie na słowa drugiego czarodzieja, a następnie po prostu roześmiał się szczerze.
– Myślę, że moja godność ma się całkiem dobrze mój drogi – powiedział, klepiąc go po plecach w pozornie przyjacielskim geście, a następnie dodał już znacznie ciszej i jeszcze weselej. – Chociaż niekiedy mam wrażenie, że usilnie próbujesz mnie z niej odrzeć.
Uśmiechnął się jeszcze szerzej i chwilę przyglądał się wyścigowi.
– Hm… Zaczynam mieć dziwne deja vu od tych wszystkich razów, gdy Ned również oferował nam przejażdżki. Żałuję, że wtedy tak szybko zrezygnowałem z jego prób nauczenia mnie jak się prowadzi – powiedział po czym westchnął z udawaną przesadą. – Merlinie, nie wiem za kogo trzymać kciuki. Zrobimy tak. Ja będę kibicować Jessiemu, bo jest moim chrześniakiem, ty natomiast Hannibalowi, bo to mój kuzyn, a ty mnie bardzo kochasz i wszyscy będą zadowoleni.