20.08.2026, 00:04 ✶
Ceolsige była jak zawsze rzeczowa i opanowana, nawet jeśli Urd wiedziała w którym miejscu dotknąć (metaforycznie i absolutnie dosłownie) by zrzucała tę pozę na rzecz o wiele bardziej dzikiej i zaborczej. To nie o Sige się teraz martwiła, mimo, że ta najwidoczniej nie wyrosła z nieznośnego zwyczaju wtykania nosa w niebezpieczne sprawy. Cóż, pod tym względem były po jednych pieniądzach.
Nie o nią jednak się martwiła. Jej morskie oczy uciekały ku Brynji, która robiła dobrą minę do złej gry, trzymałą fason jak mało kto, jej mała foczka, słodki skandynawski serek.
Urd westchnęła. Głośno. Teatralnie. Tak, żeby zwrócić na siebie uwagę.
Kiedyś musiał nadejść ten dzień i najwidoczniej w świecie to właśnie był ten dzień. Na szczęście miały we trzy dwie butelki wina i bardzo dużo miłości do siebie na wzajem w bardzo różnej konfiguracji i natężeniu. Urd przysiadła z wrodzoną sobie kobiecą gracją na stołeczku, wypiła dla odwagi pół przepełnionego kieliszka. Po czym podjęła miękko, bardzo poważnie, ucinając wszystkie tematy, które uznała za mało istotne, wobec złośliwości poltergeista, któremu w najbliższym czasie skopie dupsko tak, żeby przypomniał sobie którędy do limbo i bał się stamtąd wracać.
Dłonią odgarnęła z rozgrzanej skóry jasny kosmyk, który i tak szybko powrócił na swoje niesforne miejsce. Magia potomkini wodnej istoty doskonale wiedziała co czynić, aby ta prezentowała się w możliwie piękny i kuszący sposób. Na stracenie. Na zatracenie.
– Myślę, że to dobry moment Brynja, aby zostały ustalone tu pewne fakty. – Mogła, oczywiście mogła założyć, że rozmowa potoczy się tak, by sekrety zostały sekretami. Mogła zaryzykować. Ale miłość do siostry mimo wszystko była dla niej wartością nadrzędną i o ile może nie widziała potrzeby zwierzać się młodej z przelotnego romansu, który w ostatnich latach przydarzał się jej z zaskakującą regularnością, o tyle w tej sytuacji, Ceolsige nie pozostawiała jej wyjścia. Co było nader intrygujące, spoglądając na ich niedawno spędzony wspólny wieczór.
– Ceolsige i ja… – urwała, uciekając wzrokiem do jednego z pejzażyku zawieszonego na ścianie z wodą, która dla odmiany jest czysta. Jak właściwie miał to nazwać? Jak to określić? Nie były w związku, nie łączyło ich żadne zobowiązanie, nigdy tego nie oczekiwała od osoby, ani też w sumie nie zamierzała dawać od siebie, w życiu, które gnało ją podmuchem północnego wiatru. A jednak Ceolsige była mniej Stateczkiem, a bardziej portem, do którego na przestrzeni tych ostatnich lat wracała i wracała i… jakoś tak jej było na sercu dziwnie, gdy czasami fantazjowała sobie, że mogłaby wracać i zostawać na dłużej.
Mimowolnie przeniosła pytające spojrzenie na Burke, uśmiechając się łagodnie nagłą wiarą w to, że takie rewelacje nie ukruszą ich małego kobiecego domowego ogniska.
– Spędziłyśmy ze sobą kilka miłych chwil w przeszłości, więc proszę weź to Bryndzo pod uwagę w pytaniach, które mogą choćby i przypadkiem się pojawić. Bo mam nadzieję Sigę że wzięłaś pod uwagę, że jeśli przyjdziesz tutaj ze swoim problemem, to zastaniesz nas obie, prawda? – Co Ci chodzi po głowie? zastanawiała się, zastanawiała się bardzo, ale przecież dziwnie byłoby tak zapytać wprost. Szczególnie, że w tym stanie, w tych okolicznościach zdała sobie sprawę, że szalenie bała się odpowiedzi. Nawet jeśli siedząca tutaj blondynka gładką mową próbowała nieudolnie przesłonić to rozmaślanione spojrzenie och jak słodko wyglądała, jakby była lekko przyćpana, zawsze to Urd mile łechtało.
Nie o nią jednak się martwiła. Jej morskie oczy uciekały ku Brynji, która robiła dobrą minę do złej gry, trzymałą fason jak mało kto, jej mała foczka, słodki skandynawski serek.
Urd westchnęła. Głośno. Teatralnie. Tak, żeby zwrócić na siebie uwagę.
Kiedyś musiał nadejść ten dzień i najwidoczniej w świecie to właśnie był ten dzień. Na szczęście miały we trzy dwie butelki wina i bardzo dużo miłości do siebie na wzajem w bardzo różnej konfiguracji i natężeniu. Urd przysiadła z wrodzoną sobie kobiecą gracją na stołeczku, wypiła dla odwagi pół przepełnionego kieliszka. Po czym podjęła miękko, bardzo poważnie, ucinając wszystkie tematy, które uznała za mało istotne, wobec złośliwości poltergeista, któremu w najbliższym czasie skopie dupsko tak, żeby przypomniał sobie którędy do limbo i bał się stamtąd wracać.
Dłonią odgarnęła z rozgrzanej skóry jasny kosmyk, który i tak szybko powrócił na swoje niesforne miejsce. Magia potomkini wodnej istoty doskonale wiedziała co czynić, aby ta prezentowała się w możliwie piękny i kuszący sposób. Na stracenie. Na zatracenie.
– Myślę, że to dobry moment Brynja, aby zostały ustalone tu pewne fakty. – Mogła, oczywiście mogła założyć, że rozmowa potoczy się tak, by sekrety zostały sekretami. Mogła zaryzykować. Ale miłość do siostry mimo wszystko była dla niej wartością nadrzędną i o ile może nie widziała potrzeby zwierzać się młodej z przelotnego romansu, który w ostatnich latach przydarzał się jej z zaskakującą regularnością, o tyle w tej sytuacji, Ceolsige nie pozostawiała jej wyjścia. Co było nader intrygujące, spoglądając na ich niedawno spędzony wspólny wieczór.
– Ceolsige i ja… – urwała, uciekając wzrokiem do jednego z pejzażyku zawieszonego na ścianie z wodą, która dla odmiany jest czysta. Jak właściwie miał to nazwać? Jak to określić? Nie były w związku, nie łączyło ich żadne zobowiązanie, nigdy tego nie oczekiwała od osoby, ani też w sumie nie zamierzała dawać od siebie, w życiu, które gnało ją podmuchem północnego wiatru. A jednak Ceolsige była mniej Stateczkiem, a bardziej portem, do którego na przestrzeni tych ostatnich lat wracała i wracała i… jakoś tak jej było na sercu dziwnie, gdy czasami fantazjowała sobie, że mogłaby wracać i zostawać na dłużej.
Mimowolnie przeniosła pytające spojrzenie na Burke, uśmiechając się łagodnie nagłą wiarą w to, że takie rewelacje nie ukruszą ich małego kobiecego domowego ogniska.
– Spędziłyśmy ze sobą kilka miłych chwil w przeszłości, więc proszę weź to Bryndzo pod uwagę w pytaniach, które mogą choćby i przypadkiem się pojawić. Bo mam nadzieję Sigę że wzięłaś pod uwagę, że jeśli przyjdziesz tutaj ze swoim problemem, to zastaniesz nas obie, prawda? – Co Ci chodzi po głowie? zastanawiała się, zastanawiała się bardzo, ale przecież dziwnie byłoby tak zapytać wprost. Szczególnie, że w tym stanie, w tych okolicznościach zdała sobie sprawę, że szalenie bała się odpowiedzi. Nawet jeśli siedząca tutaj blondynka gładką mową próbowała nieudolnie przesłonić to rozmaślanione spojrzenie och jak słodko wyglądała, jakby była lekko przyćpana, zawsze to Urd mile łechtało.