[Wiosna 1972] Ogniska, wino i wianki - SABAT BELTANE

— Mimo to, lepiej je wyczyść. — Starał się namówić Stewarda, żeby zastosował się do wskazówek. — Nawet jeśli nie zamierzasz jej nosić, to kto wie, co ten goblin z nią robił. Najlepiej rzuć jeszcze kilka zaklęć, żeby sprawdzić, czy nie są przeklęte.

Nie wiedział, czemu Patrick się uśmiechał. Może to przez to, że przeszedł ostatnio tego samego co Erik? Żadnych klątw kuchennych, naświetleń, bilet kontrolnych... A kto wie, skąd ta bielizna została wytrzaśnięta? Może goblin komuś ją ukradł, a oryginalny właściciel sprawił, że na przedmiot narzucono jakieś paskudne czary? Kto wie, może nawet sam goblin chciał uprzykrzyć życie swoim klientom?

Zamieniam się w Brennę, pomyślał, kiedy oddalili się już od stoiska Nory. Longbottom nie zauważył, że jego kolega pomylił zamówienia, toteż przy pierwszej okazji, stuknął się z Patrickiem szklanką z herbatą w ramach małego toastu.

— Chaotycznie, ale masz rację, nie jest źle. — Nie było idealnie, ale tego się raczej nikt nie spodziewał po takim przyjęciu, jak Beltane, jednak nawet te kilka incydentów, nie było zbytnio strasznych. — Wygląda na to, że pomimo mniejszej drużyny jakoś sobie radzimy.

Uśmiechnął się półgębkiem, ciesząc się słodkimi nutami rozgrzewającej herbaty.

— W sumie, pójdę się jeszcze rozejrzeć. W razie czego postaram się kręcić w okolicy pali, to pewnie tam przeniesie się niedługo cała zabawa — rzucił do Patricka, odstawiając puste naczynie na blat. — Może się nikt tam nie pobiję w tym roku. — Skrzywił się nieznacznie. — W każdym razie, gdybyś chciał dołączyć lub czegoś potrzebował, to wiesz, gdzie mnie szukać.

Ukłonił się przed Stewardem, po czym włączył się w kolumnę ludzi maszerującą w kierunku ustawionych pali i miejsca, gdzie młode czarownice zaczynały już pleść wianki. Niestety, przez spory ruch, musiał się zatrzymywać, to tu to tam, ale koniec końców kompletnie zniknął Patrickowi z oczu. Na pewno się jeszcze później znajdą.

Postać opuszcza sesję