Ten dzień był całkiem malowniczy. Za oknem można było zobaczyć piękną, złotą, angielską jesień. Idealny dzień na to, żeby komuś wpierdolić, chociaż w sumie jeśli o to chodziło to każdy dzień był piękny - przynajmniej zdaniem Geraldine Yaxley. Nigdy nie należała do osób szczególnie stabilnych, wystarczyło jedno nieodpowiednie słowo, spojrzenie, które jej się nie podobało, czy jakiś inny szczegół, a ona była gotowa zademonstrować swoje niezadowolenie bardzo brutalnie. Ku nieszczęściu wszystkich ludzi, którzy mieli z nią do czynienia miała w sobie sporo siły, takiej - której mało kto mógł się postawić. Było to spowodowane latami bardzo intensywnych treningów, do których podchodziła bardzo poważnie, jej ciało było jej bronią więc musiała o nie dbać.
Cóż - sięgnęła po krzesło, bo było pod ręką. Nie była to broń z której chętnie korzystała, aczkolwiek miała pewne doświadczenie w barowych przepychankach. Nie spodobało jej się coś w spojrzeniu mężczyzny, miała wrażenie, że czai się w nich zło. Po swoich przeżyciach związanych z wyimaginowanym bratem wolała raczej zapobiegać, niżeli dawać jakąkolwiek możliwość jakiejś sile nieczystej na mieszanie w swoim życiu. Cóż - mogło to też być odbicie światła, cokolwiek - nie było to istotne, zobaczyła coś w jego oczach i postanowiła jebnąć mu krzesłem, a jebnąć to potrafiła. Pierdolnęła w typa tak, że aż się złożył, krzesło nadal stało gdzieś obok, ona opierała się o blat i właśnie wyciągała szluga z papierośnicy, aby wsadzić go sobie do ust. Musiała zapalić. Była uśmiechnięta i zadowolona, miała wrażenie, że ptaki wyśpiewywały właśnie jej ulubioną piosenkę, ten dzień był naprawdę fantastyczny.
Nie miała pojęcia, czy on przeżył, tak właściwie to się tym jakoś szczególnie nie przejmowała. Zasłużył, prawda? Zasłużył na to, jak go potraktowała, w sumie nie miała zamiaru nawet o to kogokolwiek pytać, zrobiła to na co miała ochotę, a jak go zabiła to upsik, mógł uważać na to w jaki sposób na nią spoglądał - jego problem.
Nie była w kuchni sama, póki co jednak zupełnie nie przejmowała się obecnością swojego kuzyna, wiedział z kim miał do czynienia, doskonale zdawał sobie sprawę z tego, że czasem nie warto jej było wchodzić w drogę, bo i tak robiła wszystko, aby osiągnąć cel. Dzisiaj był on całkiem prosty - rozjebanie krzesła na obcym typie.
[a]Poczuła na sobie wzrok kuzyna, zaciągnęła się więc bardzo głęboko dymem ze swojego papierosa po czym również na niego spojrzała. Wpatrywała się w mężczyznę dłuższą chwilę, milcząc, po czym stwierdziła, że warto by jednak było się odezwać. - Miał w oczach zło. - Powiedziała w końcu. Sama nie wiedziała co to dokładnie znaczyło, ale miała nadzieję, że ten argument wystarczył. Był na pewno idealny do tego, aby kogoś jebnąć krzesłem, czyż nie? - Wiesz, jak to jest, jak ktoś ma w oczach zło, co nie? - Na pewno wiedział, kto jak kto, ale jej kuzyn wiedział sporo o życiu, o ludziach, nie miała co do tego najmniejszych wątpliwości. - Chyba jebłam porządnie, nie wiem, czy wypędziłam zło, czy go zabiłam. - Dziwnym trafem w kuchni nie było żadnego z ich medyków, co nieco komplikowało sprawę. - Chciałam z niego po prostu wypędzić demona. - Dodała jeszcze.