Benjy mógł mieć problem z weryfikacją tego, czy miała rację, bo oczy tego typa zamknęły się w momencie, w którym przywaliła w niego krzesłem. Nie pozostawało mu więc nic innego, jak uwierzyć jej na słowo. Yaxleyowie byli w końcu znani z tego, że potrafili wyczuwać kamuflaż, być może to coś w oczach mężczyzny faktycznie istniało i było prawdziwe, chociaż uczucie które ją nawiedziło było nieco innego od tego, które pojawiało się, kiedy jej rodzinna umiejętność postanawiała dać o sobie znać. Mniejsza jednak o to, Geraldine uważała, że lepiej było zapobiegać, niż później radzić sobie z problemem, właśnie dlatego mieli szansę teraz obserwować ten nieruszający się obiekt, który znajdował się na podłodze. Nie wydawała się być tym widokiem jakoś szczególnie poruszona, na spokojnie paliła swojego papierosa, co jakiś czas tylko spoglądała na bezwładne ciało próbując określić, czy spowodowała, że odszedł na wieki, czy jednak tylko wyruszył do krainy Morfeusza - z tej odległości niestety trudno jej było to dokładnie zweryfikować. Nie spieszyła się też, aby jakoś to sprawdzić, nie nagliło jej nic, mogła w końcu się odprężyć, czy coś.
- Tak mówisz? Cóż, jaka szkoda, że jakoś nigdy specjalnie nie przejmowałam się standardowymi procedurami. - Zawsze robiła to, na co miała ochotę. Nikt do końca nie potrafił na nią wpłynąć, nie brało się to znikąd. Ojciec od najmłodszych lat pozwalał jej na wiele, poniekąd wyhodował potwora, chociaż Geraldine oczywiście by się z tym nie zgodziła. Jej zdaniem nie robiła niczego złego, tylko zapobiegała ewentualnym problemom, które mogły się pojawić przez to, że obok znajdował się człowiek, w którego wzroku czaił się diabeł.
- Musisz jednak przyznać, że naprawdę nieźle trafiłam, jeden strzał, a jaki celny. - Nie, żeby potrzebowała komplementów, była bowiem bardzo świadoma swoich atutów i zdolności, ale uważała, że warto było to podkreślić. Niestety mebel nie nadawał się już do użytku, tak samo, jak człowiek, na którego głowie go rozwaliła…
- Jako, że nie ma tu naszych wspaniałych medyków, to chyba ja powinnam stwierdzić zgon, albo jego brak? - Póki co nie do końca wiedziała jak mocno uszkodziła tego nieszczęśnika, tak właściwie to lepiej by było - przynajmniej jej zdaniem, gdyby miał się więcej nie obudzić, przynajmniej nie musiałaby się przejmować tym, że mógłby opowiedzieć komuś na temat metod z jakich korzystała. Zakopaliby go po prostu pod ziemią i byłoby z głowy.
Sięgnęła po kubek, który stał na kuchennym blacie, wrzuciła do niego niedopałek - syknął głośno, gdy dotknął zimnej kawy, ktoś musiał zapomnieć ją wypić, po czym ruszyła przed siebie po to, aby nachylić się nad swoją ofiarą, próbowała sprawdzić czy oddycha oby nie, oby nie - powtarzała sobie w głowie.