19.03.2023, 13:43 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 19.03.2023, 15:25 przez Ulysses Rookwood.)
Ulysses rozumiał i nie rozumiał.
Rozumiał, że po dość szybkim rozwodzie z mężem Eunice szukała nowego lokum. Nie rozumiał czemu właściwie próbowała nabyć nową nieruchomość zamiast wrócić do rodzinnego domu. On na jej miejscu wróciłby z podkulonym ogonem, ale może na tym właśnie polegała największa różnica między nimi. Jemu nie starczało odwagi na to, by żyć tak, jak miał ochotę. Jej tak.
Z zainteresowaniem rozejrzał się po wnętrzu. Przez te kilka domów, które zdążyli obejrzeć, zaczęło mu się wydawać, że rozpoznawał już elementy, które ceniła (znowu) panna Malfoy. Przystanął przed kominkiem, przypatrując się osiadłej na jednej ze ścianek starej sadzy. Gdy rozpali się kominek, zakopcona ścianka nie będzie widoczna, ale on już zawsze będzie wiedział, że istniała, że gdzieś tam został stary brud po innych, którzy mieszkali w tym domu.
Okropnie irytujące.
Odwrócił głowę w stronę Eunice. Popatrzył na jej rysujący się na tle okna profil. Była ładna. Była zdecydowana. Niby uprzejma a jednak zimna. Czystokrwista tak jak i on. Rozwódka, choć to w jego oczach było raczej powodem do podziwu niż wstydu. On sam, nawet gdyby z żoną kompletnie mu się nie układało, nie zdecydowałby się na rozwód.
- Czasami tak, ale staram się nie brać ich każdej nocy. Tylko w wyjątkowych przypadkach – odpowiedział powoli. Zapatrzył się na jej krwistą sukienkę, zastanawiając się czy ten kolor miał oznaczać coś więcej niż tylko upodobanie do zdecydowanych barw. Nowy początek? Istniało w ogóle coś takiego jak nowy początek?
Ulysses nie był najbardziej wymarzonym towarzyszem do oglądania domów. Spięty, mrukliwy, ale zauważający więcej niż jakikolwiek sprzedawca chciałby pokazać kupującemu. Upierdliwie drobiazgowy, nawet nie przez złośliwość, ale z powodu choroby, która od lat trawiła jego umysł. Zdawał sobie sprawę, że ze swoim charakterem, mógł ją zniechęcić do kupienia każdego domu, który oglądali. I wcale nie dlatego, żeby miał jakąś zdumiewającą charyzmę. Wystarczyło by zaczął wymieniać wszystkie braki, które widział w budynku, a słuchający nasiąkał nimi, nagle jak i on zauważając, że drzwi osiadły, w powietrzu unosił się zapach pleśni (nieumiejętnie spryskany odświeżaczem), okna pozostawały nieszczelne, podłoga tylko udawała drewnianą a widok za oknem podobać się mógł najwyżej niewidomemu.
Ale zgodził się na towarzyszenie jej podczas wyboru mieszkania do kupienia nie po to, by ją od tego w jakikolwiek sposób odwodzić. Zaciskał zęby i milczał, litanię wad wymieniając dopiero wtedy, gdy wiedział, że Eunice absolutnie nie chciała domu, który oglądała. Był tu z dwóch powodów. Po pierwsze chciał porozmawiać z nią o eliksirach, które mogłaby dostarczać do Kromlechu. Po drugie, ale tak naprawdę najważniejsze: chciał przekonać się, że Eunice miała się dobrze. Lubił ją, bo mimo całego jego nieogarnięcia towarzyskiego, pozostawała wobec niego uprzejma. Tworzyła dla niego eliksiry, które pomagały mu uporać się z bezsennością. A on, chociaż często nie potrafił wyrazić właściwie tego, co myślał i czuł, był jej wdzięczny.
- Nie uznaj tego za wścibstwo, ale… jak się czujesz?
Rozumiał, że po dość szybkim rozwodzie z mężem Eunice szukała nowego lokum. Nie rozumiał czemu właściwie próbowała nabyć nową nieruchomość zamiast wrócić do rodzinnego domu. On na jej miejscu wróciłby z podkulonym ogonem, ale może na tym właśnie polegała największa różnica między nimi. Jemu nie starczało odwagi na to, by żyć tak, jak miał ochotę. Jej tak.
Z zainteresowaniem rozejrzał się po wnętrzu. Przez te kilka domów, które zdążyli obejrzeć, zaczęło mu się wydawać, że rozpoznawał już elementy, które ceniła (znowu) panna Malfoy. Przystanął przed kominkiem, przypatrując się osiadłej na jednej ze ścianek starej sadzy. Gdy rozpali się kominek, zakopcona ścianka nie będzie widoczna, ale on już zawsze będzie wiedział, że istniała, że gdzieś tam został stary brud po innych, którzy mieszkali w tym domu.
Okropnie irytujące.
Odwrócił głowę w stronę Eunice. Popatrzył na jej rysujący się na tle okna profil. Była ładna. Była zdecydowana. Niby uprzejma a jednak zimna. Czystokrwista tak jak i on. Rozwódka, choć to w jego oczach było raczej powodem do podziwu niż wstydu. On sam, nawet gdyby z żoną kompletnie mu się nie układało, nie zdecydowałby się na rozwód.
- Czasami tak, ale staram się nie brać ich każdej nocy. Tylko w wyjątkowych przypadkach – odpowiedział powoli. Zapatrzył się na jej krwistą sukienkę, zastanawiając się czy ten kolor miał oznaczać coś więcej niż tylko upodobanie do zdecydowanych barw. Nowy początek? Istniało w ogóle coś takiego jak nowy początek?
Ulysses nie był najbardziej wymarzonym towarzyszem do oglądania domów. Spięty, mrukliwy, ale zauważający więcej niż jakikolwiek sprzedawca chciałby pokazać kupującemu. Upierdliwie drobiazgowy, nawet nie przez złośliwość, ale z powodu choroby, która od lat trawiła jego umysł. Zdawał sobie sprawę, że ze swoim charakterem, mógł ją zniechęcić do kupienia każdego domu, który oglądali. I wcale nie dlatego, żeby miał jakąś zdumiewającą charyzmę. Wystarczyło by zaczął wymieniać wszystkie braki, które widział w budynku, a słuchający nasiąkał nimi, nagle jak i on zauważając, że drzwi osiadły, w powietrzu unosił się zapach pleśni (nieumiejętnie spryskany odświeżaczem), okna pozostawały nieszczelne, podłoga tylko udawała drewnianą a widok za oknem podobać się mógł najwyżej niewidomemu.
Ale zgodził się na towarzyszenie jej podczas wyboru mieszkania do kupienia nie po to, by ją od tego w jakikolwiek sposób odwodzić. Zaciskał zęby i milczał, litanię wad wymieniając dopiero wtedy, gdy wiedział, że Eunice absolutnie nie chciała domu, który oglądała. Był tu z dwóch powodów. Po pierwsze chciał porozmawiać z nią o eliksirach, które mogłaby dostarczać do Kromlechu. Po drugie, ale tak naprawdę najważniejsze: chciał przekonać się, że Eunice miała się dobrze. Lubił ją, bo mimo całego jego nieogarnięcia towarzyskiego, pozostawała wobec niego uprzejma. Tworzyła dla niego eliksiry, które pomagały mu uporać się z bezsennością. A on, chociaż często nie potrafił wyrazić właściwie tego, co myślał i czuł, był jej wdzięczny.
- Nie uznaj tego za wścibstwo, ale… jak się czujesz?