[maj 1959, Émile & Gabriel] Gaudeamus igitur

Krew młodzieńca pulsowała w skroniach, objawiając się małą żyłką na jego czole. Zaciskał szczękę z wściekłości, podobnie pięści. Nie był zły jedynie na profesora, choć to głównie on, jego pełen wyższości uśmiech i ton mędrca straszliwie go wkurzały. Chodziło również o te wszystkie opinie o de la Rochefoucaldzie. Studenci opowiadali o tym, jaki był wspaniały, jak nowoczesne podejście miał do nauczania. Mimo tych wszystkich lat na karku! A i był wampirem. To dodało mu do fajności pięćset punktów. A co było w tym wspaniałego? Że dał się kiedyś ugryźć jak ostatnia ofiara losu? Mało to imponujące. Émile zresztą, jako podlotek, nie uznawał czyjegoś autorytetu jedynie na podstawie wieku. Szczególnie jak ten ktoś był dupkiem.

Wysłuchał jednak wampira, choć w uszach mu szumiało. Powołanie się na anglosaskie korzenie, gadanie o wycieraniu sobie czymś twarzy, powoływanie się na ponoć doświadczenie polowe – wszystko to było formą prowokacji. Pułapką, w którą chłopak nie zamierzał wpaść. Nie opuszczał też gardy, w przypadku patrzenia sobie w oczy, chodziło o to, by nie odwrócić wzroku. Nawet jeśli trupi chłód profesora budził w Émile'u pierwotny instynkt ucieczki.

– Profesorze, proszę wybaczyć, ale pańska teza wydaje mi się niezgodna z literaturą, z którą się zapoznałem. Profesor Cotillard badał osoby, które doznały traumy po wojnie z Grindelwaldem, a także po drugiej wojnie światowej i jasno wykazał, że czyszczenie pamięci wywołało skutki niepożądane, takie jak ataki paniki, brak kontroli nad czarami, niewyjaśnione poczucie ciągłego niepokoju i powiązane z tym stany lękowe. Nie chcę licytować się, która wojna była gorsza, od której, ponieważ wydaje mi się, że takie porównania nie są na miejscu. Może powinienem napisać list do profesora Cotillarda? Że podważa pan jego badania? – Całą swą energię chłopak włożył w to, by głos mu się nie załamał. Jednak w tej chwili naszła go okropna myśl. Był na przegranej pozycji. Z góry. Jako student, jako ktoś niedoświadczony. Wampir miał już ugruntowaną karierę, a Émile… mógł zaprzepaścić wszystko. To był wniosek, który rozdzierał duszę. Dlatego chłopak nagle się zmniejszył. Nie fizycznie, choć mógłby. Coś w nim po prostu przygasło. Zrezygnował z beznadziejnej walki. Rozsądny ruch, choć jak bolesny… – Przepraszam. Mogę sformułować inny temat. Czy może być Wpływ klątwy maledictusa na psychikę pacjentki? Czy taki temat będzie w porządku?

Émile wcześniej czuł niechęć, owszem. Były osoby, za którymi najzwyczajniej nie przepadał. Ale tu uczucie było wzmożone, mocniejsze. Przepełniało jego całe ciało. Trochę jak zakochanie, ale na lustrzanym krańcu spektrum. Nienawiść. To była nienawiść, która nagle uderzyła go tak silnie, że poczuł nawet wyrzuty sumienia. Być może to było chwilowe. W końcu silne emocje zwykle mijały. Najbardziej ubodła go ta niesprawiedliwość. Wiedział, że w tym wypadku nie liczyło się, kto ma rację. Chodziło o status. Niczym w szachach, gdzie Émile był zaledwie pionem, a de la Rochefoucald hetmanem.