Wiadomości w tym wątku

Edith Rookwood · 13.09.2026, 22:07 ✶

Na widok Victorii może nawet odrobinę się rozchmurzyła. Nie było to jednak zadowolenie szalone, ale lepiej być w towarzystwie kogoś z rozumem i godnością człowieka, i to jeszcze kobietą, niż jakby na miejscu pojawił się inny pajac, podobny do jej towarzysza. A towarzyszem czarownicy był Artreus. W normalnych okolicznościach, to by mu tak z wejścia kazała spadać na drzewo, a najlepiej na ten słup, obok którego właśnie stali. Edith, nie znała się na niczym co było mugolskie, ale coś tam, kiedyś jej się o uszy obiło, że tymi metalowymi prętami, które kierowały się poziomo, od jednego, do drugiego szła siła, trochę, jak piorun. To byłby piękny dzień naprawdę, jakby jeden z takich słupów spadł na Artreusa, że niby wypadek i go tam rozplaszczył, marzenia nie spełniały się jednak tak łatwo.

Nie chciała mu dawać satysfakcji, że to spotkanie jest dla niej niemiłe, że na jego widok, to jej się coś robi wewnętrznie w środku, a pięść sama zaciska, w no cóż, pięść, ale uśmiechnęła się nich równie uprzejmie (chociaż tylko do Victorii, szczerze) na przywitanie, ciągle wyobrażała sobie jednak rozplaszczonego Artreusa i tylko dlatego udało jej się zignorować tą niechęć, co to wybrzmiewała pomimo wszystko w jego na siłę neutralnym głosie.

Kiedy wypowiadała kolejne słowa, mówiła bardziej do Victorii, niż do Bulstrode, odwróciła swe ciało w bok nawet, w sensie w jej stronę, tak by pokazać, że na żadne dyskusje z tym, tym, nim, nie ma nawet najmniejszej ochoty.

— No dobra, będzie bójka, jak patrzę na ich stan to w sumie innej opcji za bardzo nie ma, bo jak mieliby sobie wytłumaczyć te podbite oczy czy zadrapania na twarzach. — popatrzyła na tych przeklętych mugoli, co to zgarnięci byli w grupkę i patrzyli na siebie wzajemnie z nienawiścią, a na aurorów oraz innych pracowników ministerstwa, z nienawiścią oraz strachem w oczach.

— Właściwie, to co to za głupi pomysł żeby się bić zamiast uciekać, gdy ktoś rzuca na Ciebie klątwy, — prychnęła poirytowana, chociaż z drugiej strony, jak pomyślała sobie, że by jeszcze jej kazali za tymi mugolami biegać, to może to i lepiej, że wybrali mordobicie zamiast ewakuacji. — za grosz instynktu samozachowawczego. — po tych słowach, ruszyła w stronę mugolskiej bandy, w nadziei, że oni też za nią pójdą, bo obstawa by jej się przydała, chociażby ze względu na to, że mugoli było pięciu, a ona jedna sama.