Dzień był całkiem przyjemny. Ellie wybrała się z nią na spacer, tak właściwie to spacer połączony z krótkim wykładem na temat widmowidzenia. Prue jeszcze nie do końca panowała nad tą zdolnością, co było nieco kłopotliwe, zwłaszcza, że nie wiedziała, które miejsce, czy przedmiot wzbudzą w niej silne emocje. Zdarzało jej się w tym gubić, przeżywać to zbyt mocno, poprosiła więc babcie o to, aby pokazała jej jak działa to u niej. Little Hangleton było idealne jeśli o to chodzi, można było się zaszyć między drzewami nie przejmując tym, że ktoś będzie się interesował ich sprawami. Zagajniki miały swoje historie, a więc mogła też sprawdzać, czy jest w stanie je usłyszeć. Uważała ten dzień za udany, sporo się nauczyła. Nie była może jeszcze w pełni usatysfakcjonowana, czekała ją długa droga, ale najważniejsze było to, że znowu udało jej się zrozumieć więcej. Nie wątpiła w to, że kiedyś dojdzie do momentu, gdy będzie pogodzona ze swoją zdolnością jak jej babcia.
Ellie miała do załatwienia jakąś pilną sprawę, przez co prędzej ruszyła do Londynu. Bletchley postanowiła skorzystać z tego, że była za miastem i poszła na spacer. Dosyć szybko okazało się, że nie było to najlepszym pomysłem.
Niby słyszała muzykę dochodzącą z budynku, który zamierzała ominąć, niby widziała, że jest odświętnie przystrojony, to jednak nie skłoniło jej do tego, aby pójść w inną stronę. Niby dlaczego miała to zrobić? Najwyraźniej ktoś dzisiaj świętował, nie powinno jej to obchodzić, tak było do momentu, kiedy nie została otoczona przez kilku mężczyzn, którzy nie wyglądali na najbardziej trzeźwych. Przystanęła w miejscu, bo nie bardzo jak miała stąd uciec. Nie mogło być gorzej - nie była najlepsza w rozmowach z obcymi, a za plecami nie miała żadnej ściany, w którą mogła się wtopić. Spoglądała na nich krótką chwilę. Naprawdę wydawało im się, że przyszła na ślub? Odruchowo spojrzała jeszcze na swoją sukienkę, która zdecydowanie nie wyglądała jak najlepszy wybór na taką uroczystość. Była czarna, a jakże, był to w końcu jej ulubiony kolor, elegancka, bo zazwyczaj wybierała podobne stroje, ale na pewno nie była sukienką, którą ktoś włożyłby na ślub.
Już miała się odezwać, powiedzieć, że z kimś ją pomylili, odwrócić na pięcie i stąd uciec, kiedy gdzieś za nią rozległ się głos. Znajomy głos. Spojrzała przez ramię, chociaż nie musiała tego robić. Oczy zrobiły jej się ciemniejsze, było widać w nich irytację. No oczywiście, że jakimś cudem wyłonił się znikąd właśnie tutaj. Jak zawsze miał wyjątkowe wyczucie czasu.
- Dick, sądziłam, że masz lepszą orientację w terenie. - Powiedziała przez zaciśnięte usta. Nie chciała robić sceny, więc postanowiła kontynuować tę jego farsę, nie miała za bardzo innego wyjścia. To było czyjeś wesele, wolałaby go nie popsuć przez swoje zdenerwowanie.
- i nadal nie do końca się oswoiłam. - Wtrąciła jeszcze. Miała ochotę nadepnąć mu na stopę, zrobić cokolwiek, żeby się stąd odsunął. Powiedziałaby mu wtedy co o nim myśli, jak zawsze powodował jej zmieszanie i dyskomfort. Teraz nie mogła tak po prostu stąd odejść, bo mężczyźni wydawali się być okropnie zadowoleni z ich obecności. Podawali sobie ręce, nim zdążyła mrugnąć jakimś cudem wszyscy znaleźli się w środku budynku, w którym muzyka grała bardzo głośno, parkiet był pełen ludzi, a stoły uginały się od ilości jedzenia i alkoholu. Bardzo chciała stąd wyjść, ale w tej chwili właśnie ktoś wręczał im kieliszki z alkoholem do rąk.
Confusion in her eyes that says it all
She's lost control