Pokiwał głową na jej pytanie. Dokończenie całej tej pogadanki w biurze brzmiało wiele lepiej, niż robienie tego na wypizdowie. Tam przynajmniej zmniejszało się ryzyko, że ktoś nieodpowiedni o tym usłyszy (chociaż nie to, że Atreus aż tak się tym przejmował). Teleportowali się zaraz z cichym trzaskiem, zostawiając za soba Brighton i zielonych brygadzistów. Aż mu się lepiej zrobiło, kiedy nie było ich w zasięgu wzroku, a zamiast tego pojawił się znajomy korytarz.
— Szczerze to ja czasem mam wątpliwości co dokładnie zostało tam rozdarte, bo w Stonehenge też w czymś zrobiła się dziura, ale chyba nikt nie mówi o dalszych konsekwencjach tego. Wszystko wróciło tam do normy, tak mi się wydaje. A Dolina? Dla mnie to bardziej, jakby ktoś zrobił tam jebitnie wielką dziurę. Albo poprzestawiał wszystko miejscami — powyciągał rzeczy z limbo, ich wspomnienia i teraz pozostawało pytanie, co wcisnął na ich miejsce. Isobell mówiła, że nie było braków energii. Ta krążyła w nieustanny cyklu, a gdzie coś zostało odebrane, coś innego wciskało się na to miejsce. — Ta. Różne dziwne rzeczy można było tam zobaczyć, tylko jakby pomyśleć… skoro limbo to miejsce gdzie trafiają dusze, to ten facet bez głowy wcale nie musiał być przez nas tam widziany, żeby znaleźć się na zewnątrz. Mógł stamtąd zwyczajnie uciec, albo obecność ludzi na zewnątrz portalu w ognisku też wpływała na to jak kształtowała się energia… — westchnął, jakby myślenie nad tym w większym stopniu było męczące. Trochę tak było, bo przelecieli ten temat już tyle razy, że człowiek sam się gubił odnośnie tego co było możliwe, a co nie. — W sumie limbo, Dolina Godryka… co ostatniego słyszałaś ciekawego o grasujących tam widmach? — zapytał wreszcie, autentycznie zainteresowany, czy była świadoma jaka przygoda mogła ich czekać podczas Samhain. Aż go dziwny dreszcz brał, kiedy przypominał sobie tę pokrakę, z którą stanęli oko w oko w lesie pod koniec sierpnia.