[27.10.72, wieczór] Potęga plotki

Chris zdołał wyszarpnąć się przed kolejną próbą natarcia: ale nim zdążyli rzucić się na siebie ponownie, co niechybnie by nastąpiło, postanowili interweniować właściciele. Rosier obrzucił mężczyznę, który do nich doskoczył, pełnym wściekłości spojrzeniem, ale wreszcie… wreszcie trochę się ogarnął. Nie wypadało, żeby tłukli się w lokalu dalej, rozwalając meble. Zacisnął szczęki (zabolało, do diaska), wyciągnął z kieszeni sakiewkę, rzucił galeona na stolik, czy to w ramach napiwku, czy zapłaty za potrącony gdzieś po drodze mebel i bez większych protestów trafił na zewnątrz.
Znowu razem z Atreusem.
Dejavu.
Tylko tyle dobrego, że tym razem nie tylko on siedział obmacując sobie obitą twarz, bo jakimś cudem ktoś aportował się do nich w sekundę, tak że nie zdążył się odwdzięczyć.
– Mnie? – spytał i splunął krwią. A potem ostrożnie dotknął szczęki. Jeden cios zaserwował mu tam przepięknego krwiaka, który miał zaraz zamienić się w opuchliznę, kolejny rozwalił wargę, tak że tę pokrywała teraz krew. - Jakbyś to ty nie prowokował, kurwa – prychnął. Gniew powoli opadał. I do Chrisa zaczęło docierać, że przecież Bulstrode zrobił to specjalnie. – Kochasz robić wokół siebie zamieszanie i dowalać innym, Bulstrode, ale poważnie? Dojebywać się do Victorii? Baw się swoimi pannami Avery, a nie wpierdalaj tutaj. Pół Londynu już opowiada o tym, że planujesz się oświadczać.