23.09.2026, 10:16 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 23.09.2026, 10:19 przez Millie Moody.)
Kiermasz był do bólu biedacki i Moody przechadzała się między straganami mając myśli w zupełnie innym miejscu (w dupiu). Za moment miał być ślub Yaxleyów, za moment Basilius miał się wyprowadzić ze Stawu, za moment cały jej stabilny wrzesień miał być poddany próbie. Grzecznie piła eliksiry, nawet spała w nocy, jadła regularne posiłki pilnowana tak przez Thomasa jak i Basiliusa jak i Brennę, jak i Dorę jak i kurwa wszystkich świętych.
Tęskniła za bratem w chuj, ale może tak trzeba było, żeby w końcu stanąć na własnych nogach, a nie być pasożytem na jego szerokich i silnych plecach?
Jej szata była bura, lekko przyduża, wyciągnieta z jakiegoś magicznego lumpa, tylko po to by przykryć wyciągnięty i dziurawy podkoszulek Alastora z czasów szkolnych, który umówmy się był jej SZCZĘŚLIWYM PODKOSZUKIEM, jeansy i tenisówki. Na te ostatnie powoli zaczynało być za zimno, poza tym kiepsko wyglądały spod poły szaty. Nie jej wina, że mugolskie ciuchy były o wiele wygodniejsze, a niebieski materiał spodni nieźle podkreślał jej kościstą dupę. Ale nie. Dzisiaj nawet spiczastą czapkę założyła, żeby nie wyróżniać się z tłumu. Ręce ukryła głęboko w kieszeniach i patrzyła na wystawki nie patrząc na nie w sumie w cale.
W końcu jednak jej oczy przylepiły się do czegoś. Sprzedawca właśnie zachwalał kasztanowe peleryny, które odganiały wszystkie koszmary i napełniały serce odwagą. Oczywiście Moody nie potrzebowała takiej szaty, o nie! Ona sięniebezpieczeństwu śmiała prosto w twarz! Ale rozmawiała z Alkiem i chociaż on robił wszystko, żeby wyglądało inaczej, wiedziała, że Spalona Noc odcisnęła na nim swoje piętno. Nie mogła go namówić oczywiście na wizytę u magipsychiatry, była z resztą OSTATNIĄ osobą, która chciałaby przekroczyć próg lecznicy dusz, z obawy, że jej stamtąd nie wypuszczą już nigdy. Ale patrząc na miękki materiał i ciepły brąz tej szaty uśmiechnęła się pod nosem, myśląc o tym, jak pięknie by się prezentowała na Alastorze.
– Poproszę w największym rozmiarze. – powiedziała, gdy przyszła jej kolej, próbując zorientować się czy może wybrać kształt klamerki. Ostatecznie była artystką i miała zmysł artystyczny do kroćset!
– To dla narzeczonego? Na pewno się ucieszy! – Próbował trafić sprzedawca pakując szatę, widząc jak lichego rozmiaru jest Miles. Nie umknął mu też rumieniec który oblał jej momentalnie twarz. – Od razu wiedziałem! Widać troskę w pani oczach. Szczęściarz z niego – dodał, przyjmując pieniądze.
Moody odburknęła mu cokolwiek nieskładnego pod nosem i przyciskając do piersi paczuszkę szybko sięwycofała. To było kretyńskie, to było szalenie głupie i to było…
Nie nie. To ona była szalenie spóźniona w stosunku do swojego planu!
– Nosz kurwa… – nie mogła się tak pokazać na kolacji, więc w chaosie własnego istnienia szybko teleportowała się, aby ogarnąć właściwe ciuchy. W chaosie własnego istnienia za moment zapomni o paczce, ale przyjdzie moment, że sobie o niej przypomni. Tak chwilę później - równy miesiąc (z haczuszkiem).
Tęskniła za bratem w chuj, ale może tak trzeba było, żeby w końcu stanąć na własnych nogach, a nie być pasożytem na jego szerokich i silnych plecach?
Jej szata była bura, lekko przyduża, wyciągnieta z jakiegoś magicznego lumpa, tylko po to by przykryć wyciągnięty i dziurawy podkoszulek Alastora z czasów szkolnych, który umówmy się był jej SZCZĘŚLIWYM PODKOSZUKIEM, jeansy i tenisówki. Na te ostatnie powoli zaczynało być za zimno, poza tym kiepsko wyglądały spod poły szaty. Nie jej wina, że mugolskie ciuchy były o wiele wygodniejsze, a niebieski materiał spodni nieźle podkreślał jej kościstą dupę. Ale nie. Dzisiaj nawet spiczastą czapkę założyła, żeby nie wyróżniać się z tłumu. Ręce ukryła głęboko w kieszeniach i patrzyła na wystawki nie patrząc na nie w sumie w cale.
W końcu jednak jej oczy przylepiły się do czegoś. Sprzedawca właśnie zachwalał kasztanowe peleryny, które odganiały wszystkie koszmary i napełniały serce odwagą. Oczywiście Moody nie potrzebowała takiej szaty, o nie! Ona sięniebezpieczeństwu śmiała prosto w twarz! Ale rozmawiała z Alkiem i chociaż on robił wszystko, żeby wyglądało inaczej, wiedziała, że Spalona Noc odcisnęła na nim swoje piętno. Nie mogła go namówić oczywiście na wizytę u magipsychiatry, była z resztą OSTATNIĄ osobą, która chciałaby przekroczyć próg lecznicy dusz, z obawy, że jej stamtąd nie wypuszczą już nigdy. Ale patrząc na miękki materiał i ciepły brąz tej szaty uśmiechnęła się pod nosem, myśląc o tym, jak pięknie by się prezentowała na Alastorze.
– Poproszę w największym rozmiarze. – powiedziała, gdy przyszła jej kolej, próbując zorientować się czy może wybrać kształt klamerki. Ostatecznie była artystką i miała zmysł artystyczny do kroćset!
– To dla narzeczonego? Na pewno się ucieszy! – Próbował trafić sprzedawca pakując szatę, widząc jak lichego rozmiaru jest Miles. Nie umknął mu też rumieniec który oblał jej momentalnie twarz. – Od razu wiedziałem! Widać troskę w pani oczach. Szczęściarz z niego – dodał, przyjmując pieniądze.
Moody odburknęła mu cokolwiek nieskładnego pod nosem i przyciskając do piersi paczuszkę szybko sięwycofała. To było kretyńskie, to było szalenie głupie i to było…
Nie nie. To ona była szalenie spóźniona w stosunku do swojego planu!
– Nosz kurwa… – nie mogła się tak pokazać na kolacji, więc w chaosie własnego istnienia szybko teleportowała się, aby ogarnąć właściwe ciuchy. W chaosie własnego istnienia za moment zapomni o paczce, ale przyjdzie moment, że sobie o niej przypomni. Tak chwilę później - równy miesiąc (z haczuszkiem).
Postać opuszcza sesję