Tak to już bywało, że małżeństwo niosło ze sobą pewne zmiany w przyzwyczajeniach, w tym przypadku były one dość gwałtowne, bo przecież decyzja została podjęta przez nich bardzo spontanicznie. Nie mieli czasu, aby na spokojnie przyzwyczaić się do nowej rzeczywistości. Nie, żeby jej to przeszkadzało, no przynajmniej w większości. Te nocne pobudki były czymś, co naprawdę wyprowadzało ją z równowagi, a tak naprawdę mało co w ogóle mogło to zrobić. Prudence należała raczej do osób bardzo stabilnych i opanowanych. Każdy jednak miał jakiś słaby punkt, w jej przypadku najwyraźniej było to przerwanie snu. Nie zamierzała jednak jakoś specjalnie wyżywać się na swoim mężu, podzieliła się z nim tylko swoją reakcją, wiedziała bowiem, że było to coś na co nie do końca miał wpływ, nie mogła więc winić go za to, że została wyrwana ze snu. Taka praca.
Wpuścił ptaka do środka. Prue nie przestała spoglądać w tamtą stronę. Było to spore zwierzę, zdecydowanie nie sowa, trudno jej było stwierdzić z tej odległości co to za gatunek, mogła jednak podejrzewać, że jeden z tych drapieżnych. Nie znała jego właściciela, ale jej mąż doskonale zdawał sobie sprawę z tego, kto go przysłał. - Zawsze się tak zachowuje? - Była ciekawa, czy ptak ciągle był tak bardzo zdeterminowany, aby dotrzeć do nadawcy. Wyglądał na takiego, który nie odpuszczał łatwo, miała wrażenie, że jeśli pojawiłaby się taka potrzeba to przebiłby się tym swoim ostrym dziobem przez szybę.
- Nie robiłam, ale myślę, że mogłabym spróbować, to nie byłoby pewnie szczególnie skomplikowane. - A więc jastrząb, to sporo wyjaśniało. Tak właściwie to nie miała pojęcia, czy ten gatunek ptaków był w ogóle składnikiem kulinarnym, ale przecież zjeść można było wszystko, kiedy pojawiała się taka potrzeba, więc pewnie dałoby się i z niego ugotować zupę, chociaż chyba niekoniecznie chciałaby ją jeść, mogli to jednak przetestować, nie wątpiła bowiem w to, że Benjy jadł jeszcze bardziej nieoczywiste rzeczy, o czym zresztą miał szansę już jej opowiedzieć.
- Mogę zamknąć oczy, ale mam wrażenie, że i tak będziesz czuł ciężar mojego spojrzenia. - Nie robiła tego specjalnie, reagowała odruchowo, naprawdę wolałaby, żeby nie musiał teraz nigdzie wychodzić. Był środek nocy, dobrze było mieć go tuż obok siebie, na zewnątrz nie było zbyt przyjemnie, jeśli wyjdzie pewnie będzie czekać, aż wróci - nie potrafiłaby tak po prostu zasnąć mając świadomość, że szlaja się gdzieś po jakichś niebezpiecznych miejscach, kiedy ona leżała w ciepłym łóżku.
Benjy usiadł na skraju łóżka, wpatrywała się w niego kiedy czytał korespondencję. Próbowała wyczytać coś z jego twarzy. Dobrym znakiem było to, że nie zerwał się od razu, nie zaczął ubierać, więc dalsza część nocy wcale nie musiała być taka zła. Gdy skończył czytać wyciągnął pergamin w jej kierunku, Prue przesunęła się po materacu, aby sięgnąć po list. Po chwili wróciła do poprzedniej pozycji, spojrzała na papier i zaczęła czytać, co było tam zapisane. Zdawała sobie sprawę z tego, że ludzie różnie reagowali na to, że Knieja była zamknięta, wielu osobom nie podobało się to, co robiło Ministerstwo - poniekąd jej to nie dziwiło. Było to ważne miejsce dla okolicznych mieszkańców, a oni je tak po prostu zamknęli. Gdy skończyła czytać złożyła pergamin i położyła go na kołdrze. Przeniosła wzrok na swojego męża. - Pójdziesz tam, prawda? - Doskonale zdawała sobie sprawę, że nie zignoruje tego, że będzie musiał się tam pojawić skoro ktoś go o to prosił. Nie należał do osób, które były obojętne na krzywdę innych, kto wie, czy to co mieszkało w Kniei nie postanowi z niej wyjść, a jeśli ktoś miał sobie z tym poradzić, to pewnie był jedną z tych osób. - Nie podoba mi się to. - Postanowiła jeszcze podzielić się swoimi przemyśleniami. - ale wiem, że nie odpuścisz, proszę tylko, żebyś na siebie uważał. - Mógł to dla niej zrobić, prawda?
Confusion in her eyes that says it all
She's lost control