[26.10.72, późny ranek] Co trzymało mrok w ryzach?

Brenna nie uważała Helloise za wariatkę, natomiast bez wątpienia za kogoś potencjalnie… niebezpiecznego? Nie była nawet pewna, w jaki sposób to określić, bo może nie stanowiło to właściwego słowa – i raczej na kogo trzeba uważać, bo ma własny sposób patrzenia na świat, i ten sposób może okazać się bezlitosny? Ołtarzyk pozostawiony w ich domu, lalki podrzucone Lestrange’om, to że zdawała się postrzegać to jako nawoływanie do odpokutowania za grzechy i Spaloną Noc jako należną karę: to wszystko skłaniało do ostrożności. Nie powiedziała jednak na ten temat ani słowa, przecież skoro kobiety się znały z ustronia dla zwierząt, byłoby to wręcz głupie z jej strony, odnotowując sobie tylko to jako potencjalny punkt, na który należy zwrócić uwagę.
Cóż, wątpliwości McGonagall były słuszne, bo wyjazd nie był w celach urlopowych. Ale wzięła trzy dni wolnego? Wzięła! Liczyło się.
– Ministerialna stawia poprzeczkę tak nisko, że nie ośmieliłabym się narzekać na tę – przyznała Brenna, chociaż Anglia ogólnie słynęła raczej z herbaty, to i na pewno nie miała tu nigdy tak wysokich wymagań, jak Guinevere. Nie wspominając już o tym, że ona ogółem tak naprawdę wolała herbatę, a kawy piła tyle trochę dlatego, że zwyczajnie w ostatnich latach jej potrzebowała. – Drzewa? – powtórzyła, z nową czujnością. Drzewa rosnące do góry nogami.
Cholera jasna.
A więc coś takiego kiedyś się zdarzyło, jak na polanie ognisk. I minęło. Tak dawno temu, że nawet nikt się na to nie natknął?
– Traktowali to jako coś normalnego? – powtórzyła z niedowierzaniem. – Da się chociaż ustalić, jak to było datowane albo na jakim obszarze?
Bo tydzień zimy w środku lata był dziwnością, ale w tej chwili Brenna miała przed oczami koronę drzewa, spod której usiłowała wygrzebać Zimnych, wściekła jak jasny szlag na Bonesa i Malfoya, którzy kłócili się i ignorowali resztę, kiedy ona i Alastor szukali reszty ludzi.
– W porządku, to wszystko chyba pomaga – stwierdziła, wydobywając ostatecznie z kieszeni ołówek, żeby zanotować parę głównych punktów z tego, co mówiła McGonagall. Wydawało się jej, że mniej więcej rozumie i nadąża, ale nie była znawcą takich tematów, bezpieczniej było więc niektóre rzeczy pozapisywać. Wciąż mówiła dość cicho, ot na tyle, by kobieta ją słyszała. – Kolejne pytanie… czy twoim zdaniem, jeśli ktoś zabrał taki artefakt, to mógłby go jakoś wykorzystać w innym celu? Bo tak naprawdę jeśli to nie bajka oczywiście, nie musiał zostać zniszczony. Mógł zostać zabrany. To byłaby po prostu wartość kolekcjonerska i coś ładnego do muzeum, czy mogłoby się komuś przydać i celowo wybrał to na cel?
O, taki Voldemort na przykład, czy może użyć tego do siania zniszczenia, jak wykorzystał kamień Shafiqów, pomyślała, ale tego nie powiedziała na głos.